Trio

Jeśli zachwycasz się popularnym ostatnio serialem, a nie znasz książki - musisz to koniecznie nadrobić! "Dewajtis" to klasyka literatury, którą zdecydowanie warto poznać. Przenosimy się na Żmudź w końcu XIX wieku. Młody Żmudzin, Marek Czertwan, po śmierci ojca musi zająć się majątkiem Poświcie, który należał do jego zaginionego przyjaciela. Chciałby usamodzielnić się i pójść własną drogą, jednak wrodzone poczucie obowiązku nie pozwala mu na to. Jedyne ukojenie znajduje przebywając przy starym dębie - tytułowym Dewajtisie. Gdy wreszcie zaczyna mieć szansę na szczęśliwe życie, zakochując się w młodej Irenie, duma i lęk przed osądem innych nie pozwala mu na okazanie uczuć. Rodziewiczówna, pisarka kontrowersyjna jak na swoje czasy, stworzyła piękną, pozytywistyczną powieść, w której pokazuje XIX-wieczny etos pracy u podstaw. Jednocześnie jednak nie stroni od ukazania negatywnych cech ziemiaństwa polskiego w czasach zaborów. W powieść wpleciony jest też element baśniowy, którego symbolem jest stary dąb.

"Andreowia" to pełne ironii rozliczenie z polską rzeczywistością przełomu wieków. Najnowsza powieść Beaty Chomątowskiej jest niczym szopka krakowska pełna nietuzinkowych postaci. Kim jest Andrzej? To mężczyzna przed pięćdziesiątką, zodiakalny skorpion, syn słynnego krakowskiego medium i tajemniczego ojca. Andrzej jest wnukiem pierwszej w Krakowie tramwajarki i wielkiego Redaktora. Sam stał się również legendą dziennikarstwa, podporą pewnej zacnej redakcji. Dzisiaj dokonuje rozliczenia z samym sobą, ze swoim życiem i oczywiście z przeszłością swojej rodziny, bo od niej (często niestety) trudno się uwolnić. Jego przenikliwa, pełna ironii (i autoironii) opowieść składa się na obraz polskiej rzeczywistości końca XX i początku XXI wieku. "Andreowia" to jednak książka, którą czytać można także i na innych poziomach. Mamy tu istną szopkę krakowską z plejadą niezapomnianych postaci. Niektóre z nich po bliższym poznaniu okazują się dziwnie wręcz znajome... Jest to rzecz jasna powieść o kryzysie wieku średniego, o potrzebie rewizji własnego życia i samego siebie, ale przy tym taka powieść, którą czyta się zadziwiająco lekko i z ogromną dozą przyjemności. Beata Chomątowska pokusiła się zawrzeć w swej książce intrygującą, metatekstową grę, a to za sprawą fragmentarycznej konstrukcji i elementom groteski. Nietuzinkowe postaci bohaterów, spostrzeżenia przeczulonego na własnym punkcie Andrzeja to jedne z tych walorów powieści, które gwarantują jej wyjątkowy charakter. Beata Chomątowska jest pisarką, dziennikarką i działaczką społeczną. Urodziła się w Krakowie w roku 1976. Jest absolwentką Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i Hogeschool Brabant w Bredzie. Doświadczenia z pobytu w Holandii zawarła w książce "Prawdziwych przyjaciół poznaje się w Bredzie". Jako dziennikarka publikowała na łamach "Pulsu Biznesu", "Rzeczpospolitej" i "Dziennika Polskiego" wydawanego w Krakowie. Współpracuje obecnie z "Tygodnikiem Powszechnym" i "Gazetą Stołeczną". Jej książka pod tytułem "Stacja Muranów" była nominowana do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy w kategorii edycja warszawska. Książka "Betonia. Dom dla każdego" otrzymała nominację do Nagrody Literackiej Gdynia w kategorii esej.

Josh miał dziewiętnaście lat i świat u stóp, kiedy wszystko się zmieniło. Niespodziewane pogorszenie zdrowia psychicznego doprowadziło do myśli i planów samobójczych. Jego matka, autorka bestsellerów Amanda Prowse, zaczęła desperacko szukać sposobów, by mu pomóc. Cierpienie Josha było cierpieniem całej rodziny. Każdego dnia bliscy obserwowali jego walkę, bojąc się chwili, w której mógłby ją przegrać. STATYSTYKI DOTYCZĄCE ZDROWIA PSYCHICZNEGO DZIECI I MŁODZIEŻY SĄ PRZERAŻAJĄCE. POCZUCIE BEZRADNOŚCI RODZICÓW I ICH CIERPIENIE NIE ZNA GRANIC. TA KSIĄŻKA TO PRAWDZIWY I SZCZERY OPIS ŻYCIA Z DEPRESJĄ. TO ROZDZIERAJĄCA SERCE OPOWIEŚĆ MATKI O BÓLU PATRZENIA NA CIERPIENIE UKOCHANEGO DZIECKA.

Odkrywanie tajemnic wieloletnich przyjaciół nieraz prowadzi nas w miejsca, o których nigdy w życiu byśmy nie pomyśleli. W powieści będziesz towarzyszyć bohaterowi właśnie rozpoczynającemu taką podróż. Jeśli dodać do tego fakt, że ten przyjaciel był człowiekiem sławnym i odnoszącym sukcesy, jego przeszłość może być pełna tajemnic. Mrocznych tajemnic. "Dziecko na niebie" opowiada historię dwójki przyjaciół, Webera i Philipa. Obydwaj są filmowcami i prowadzą dostatnie życie. Jednak w pewnym momencie Philip popełnia samobójstwo. Dlaczego to zrobił, skoro życie tak dobrze mu się układało? Na to pytanie spróbuje odpowiedzieć Weber. W tym celu stopniowo zaczyna zgłębiać przeszłość przyjaciela, odkrywając coraz bardziej zdumiewające fakty z jego życia. Podczas śledztwa Weber sam doświadcza przerażających zjawisk, które nierozerwalnie łączą się z drugą stroną sławy. Wszystko wskazuje na to, że dobro i zło nie są tak oczywiste, jak na mogłoby się wydawać. Powieść dotyczy środowisk położonych wysoko na drabinie społecznej, kręgu filmowców, aktorów i całej śmietanki Hollywood. Właśnie dlatego stopniowe zgłębianie tajemnic związanych z tymi ludźmi jest tak fascynujące. Razem z bohaterem poznasz mroczną stronę prowadzenia kariery w takim otoczeniu i trafisz do miejsc, o których wcześniej Ci się nie śniło. Kolejne tajemnice odkrywa się z zapartym tchem.

Ałbena Grabowska zabiera swoich czytelników do Warszawy z XX wieku. Główne bohaterki książki "Stulecie winnych. Opowiadania" to siostry Ania i Mania Winne, które wiodą niezwykle ciekawe życie... Książka składa się z kilku opowiadań połączonych wspólnymi wątkami fabularnymi. Piękny i przyjemny w odbiorze styl autorki sprawia, że książka "Stulecie Winnych. Opowiadania", stanowiąca dodatek w postaci krótkich próz w ramach serii "Stulecie Winnych", szybko znalazła się na szczytach list bestsellerów wydawniczych. Wyjątkowy klimat wczesnego PRL robi piorunujące wrażenie. Niemal fizycznie doświadcza się uczuć i emocji jakich doświadczały główne postaci. Bohaterki mieszkające w podwarszawskim Brwinowie stale spotykają na swojej drodze liczne przygody. Wyjątkowo dramatyczny opis Wigilii, której uczestniczkami były siostry w 1943 roku zmusza czytelnika do zadawania pytań odnośnie ludzkiej natury, potrzeby sprawowania kontroli i nieopisanym tyraństwie, do którego człowiek żądny władzy może się posunąć. W jednym z opowiadań autorka ukazuje losy człowieka niezwykłego. Mąż Ani, bo o nim mowa, na skutek licznych zdarzeń i decyzji, które podejmował został w pewnej chwili królem warszawskiego półświatka. Jego barwne i wyjątkowo burzliwe losy, tak lekko i zarazem wyraziście opisane przez autorkę, są wyjątkowo wciągające. Aby dodać jeszcze więcej pikanterii, autorka zapewnia, że jedna z historii opisanych w opowiadaniach wydarzyła się naprawdę, nie zdradza jednak która. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że już wiosną 2019 roku wyemitowany zostanie serial telewizyjny na motywach sagi "Stulecia Winnych" autorstwa Ałbeny Grabowskiej.

Przodownictwo pracy w PRL-u to temat niemal zupełnie zapomniany. Starsze pokolenia mogą jeszcze kojarzyć go ze słynnym niegdyś filmem Andrzeja Wajdy "Człowiek z marmuru". Młodsi - już z niczym. A przecież to historia bardzo daleka od banału, przepełniona heroizmem i ludzkimi dramatami, obrazująca doskonale grozę stalinizmu i komunistyczną utopię. W trudnej powojennej rzeczywistości tysiące robotników uwierzyło w obietnicę lepszego, socjalistycznego jutra i zaangażowało się bez reszty w masowy ruch współzawodnictwa pracy. W wyścigowym tempie wznosili domy i wydobywali węgiel, bijąc kolejne rekordy, wyrażane w setkach procent tak zwanej normy. Pracowali w błysku fleszy i przy aplauzie propagandy, patrzyli ze zdjęć w gazetach i ogromnych portretów, nazwiska najsławniejszych górników, murarzy czy stoczniowców znała cała Polska. Jednak opowieść o ludzkiej determinacji, poświęceniu i komunistycznej mitologii jest w swoim najgłębszym wymiarze uniwersalną historią, mówiącą o śmierci idei. Entuzjazm ludzi został przez władze kompletnie zmarnowany, a podwyższanie norm aż do absurdu przerodziło współzawodnictwo w prawdziwy koszmar. Przodownictwo pracy stało się symbolem stalinowskiej przemocy, a przodownicy - wrogami społeczeństwa, które nie chciało pracować do upadłego, ale po prostu żyć. Trudno uwierzyć, ale ruch w skarlałej i zupełnie pozbawionej znaczenia formie przetrwał właściwie do końca PRL-u, a przodownikami pracy były nawet tak ważne dla naszej historii osoby jak Anna Walentynowicz. Ostatecznie przeminął wraz z ustrojem. Jednak nawet dziś, kompletnie zapomniany, niesie ze sobą ważną treść - przestrogę z odległej przeszłości, aktualną w każdym miejscu i każdym czasie. Andrzej Janikowski jest niezależnym dziennikarzem i pisarzem. Współpracował z licznymi czasopismami. Jest autorem thrillera "Wiwisekcja zbrodni".

Drugi tom serii mafijnej o losach dzieci bohaterów Ruthless People! Donatella Aviela Callahan, córka Melody i Liama, jest twarda, ambitna i nie zna litości. Mimo uprzywilejowanej pozycji mafijnej księżniczki, kobieta nie miała w życiu łatwo. Matka dobrze przygotowała ją do objęcia przyszłej roli, nie traktowała jej jak delikatniej i kruchej dziewczyny. Wręcz przeciwnie, zadbała, żeby jeszcze w młodości poznała, czym jest strach i ból. Pragnęła pokazać córce brutalność świata, aby nikt nie zdołał jej skrzywdzić. Teraz Donatella zajmie należne jej miejsce wśród rodziny między ludźmi równie zimnymi i okrutnymi jak ona. Każdy z nich musi zachować żelazne nerwy, jeżeli chce przetrwać i utrzymać rządy swojego rodu. Opis pochodzi od Wydawcy.

Już od dwóch tysięcy lat ludzie medytują, zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie. Korzyści z medytacji potwierdzają obecnie liczne badania naukowe. Świecka i przystępna praktyka uważności stosowana jest w gabinetach lekarskich, w szkole, w firmach i w domach. Zapewnia pogodę ducha, siłę i jasność umysłu, pomaga także stawiać opór chorobom naszej epoki: egoizmowi, materializmowi, cyfrowemu rozproszeniu. W książce Trzy minuty medytacji, wywodzącej się z audycji radiowej o tym samym tytule, emitowanej na falach stacji France Culture, Christophe André proponuje czterdzieści ćwiczeń medytacyjnych. Zaprasza do nawiązania przyjaźni z samym sobą i ze światem oraz na fascynujący trening umysłu. Jeśli jesteś debiutantem, ćwiczenia te, przedstawione przez jednego z pionierów laickiej medytacji we Francji, zachęcą cię, by pójść dalej. Jeśli już medytujesz, mogą być sposobem na wprowadzenie do codziennej praktyki nowych elementów.