Trio

"Piękne zgliszcza" Jessa Waltera to napisana z epickim rozmachem powieść, która zabierze Cię na włoskie wybrzeże lat 60. i do współczesnego studia filmowego w Hollywood. Usiądź wygodnie i daj się porwać w podróż pełną wzruszeń i niesamowitych przygód. Jest rok 1962, kiedy rozmarzony hotelarz spogląda na taflę Morza Liguryjskiego. Wybrzeże włoskie zachwyca malowniczością, ale jego uwagę przyciąga zjawisko jeszcze piękniejsze, a mianowicie jasnowłosa kobieta. Przebywa na pokładzie łodzi, jest ubrana na biało i przypomina anioła. Wkrótce okazuje się, że piękność jest amerykańską aktorką, która jest ciężko chora. Wiele lat później na zapleczu wytwórni filmowej pojawia się Włoch w podeszłym wieku, którego celem jest odnalezienie tajemniczej kobiety, którą widział na wybrzeżu włoskim pięćdziesiąt lat wcześniej. Ta powieść to wielowątkowa i wielopoziomowa historia o poszukiwaniu życia pełnego blichtru, błędach popełnianych przez wszystkich bez wyjątku oraz silnych uczuciach.

Przejmująca powieść laureatki Nagrody Bookera Starożytna Troja przez ponad dekadę opierała się oblężeniu greckiej armii. Krwawy konflikt wziął się ze sporu o porwaną kobietę – Helenę. Z obozu Greków wojnie przygląda się inna kobieta – Bryzejda. Kiedyś była królową jednego z sąsiednich państewek, ale Achilles złupił jej miasto i zamordował męża oraz braci. Teraz Bryzejda jest branką Achillesa, jego nagrodą honorową. Gdy Agamemnon, brutalny wódz greckich sił, żąda Bryzejdy na własność, Achilles odmawia udziału w walkach, a trojańscy wojownicy coraz śmielej poczynają sobie na polu bitwy… Bryzejda jest niewzruszoną i chłodną obserwatorką potwornej wojennej codzienności. Tylko jedną spośród tysiąca kobiet żyjących za kulisami tej wojny – niewolnic, prostytutek, piastunek… Kobiet, których losy historia doszczętnie wymazała. Zapierająca dech w piersiach proza Pat Baker ożywia odległy świat greckiego obozu, a złożone portrety bohaterów oraz historie znane z mitologii opowiedziane z perspektywy kobiety zachwycają i skłaniają do refleksji.

W duszy bohaterów Dostojewskiego zawsze toczy się walka pomiędzy dobrem a złem, ale zenit osiąga ona właśnie w duszy głównego bohatera tej powieści, dziewiętnastoletniego Arkadiusza Wiersiłowa. Znajduje się on w okolicznościach, które czynią problem wyboru możliwym i nieuniknionym. Możliwość zawiera się w jego młodości, nieukończeniu procesu kształtowania osobowości. Nieuniknioność zawiera się w stanie już zaczętego rozpadu jego osobowości, moralnego i psychicznego. Pisarz pokazuje, jak formuje się ona przez chciwość, żądzę zysku i rozpustę. W dodatku młokos to młody chłopak, który kocha swego ojca, ale do końca nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy jest on bohaterem, czy łajdakiem.

"Doktor Zosia" jest trzecią częścią cyklu powieściowego Ałbeny Grabowskiej "Uczniowie Hipokratesa". To połączenie beletrystyki, powieści obyczajowej, z historią polskiej medycyny. Ałbena Grabowska z zawodu jest lekarzem neurologiem. Jest już też znaną pisarką, a największą sławę przyniosła jej trzytomowa powieść przeniesiona na ekran - "Stulecie Winnych". Akcja dwu poprzednich tomów "Uczniów Hipokratesa" toczyła się w II połowie XIX wieku, w "Doktorze Zosi" natomiast pisarka umieściła akcję w wieku XX, przed pierwszą wojną światową oraz w trakcie jej trwania. Dzięki autorce czytelnik może zapoznać się z obrazami z życia przedwojennej i wojennej Warszawy, poznać historię Szpitala Ujazdowskiego. Właśnie tam, w wojskowym szpitalu, doktor Zosia dostała propozycję pracy. W szpitalu ma okazję przyglądać się wielu medycznym sławom. Doktor Zosia, po stażu na różnych oddziałach, decyduje się zostać pediatrą. Gdy nadchodzi wojna, rozpoczynają się aresztowania wśród personelu szpitala. Wielu z tych ludzi pracuje w konspiracji, los rzuca ich do obozów czy sowieckich więzień. Najgorsze chwile dla Warszawy nadchodzą wraz z wybuchem powstania. Jak zwykle w powieściach Grabowskiej fikcja miesza się z historią. Heroiczna praca lekarzy na tle płonącej Warszawy to obrazy tak bardzo realistyczne i prawdziwe. Czytelnik ma okazję poznać pracę lekarza w Warszawie w czasach najtrudniejszych, kiedy każdy dzień jest pełen lęku o los najbliższych, o los szpitala, pacjentów, los całego miasta.

Leon XIII zostaje uwięziony przez masonerię w lochach Zamku Świętego Anioła. Pobożne rodziny zbierają datki na jego uwolnienie i planują akcje odbicia Jego Świątobliwości. Amadeusz jedzie do Rzymu poznać prawdę na własne oczy… Lochy Watykanu to powieść z wątkiem kryminalnym, ale przede wszystkim wspaniale ukazany satyryczny obraz europejskiego mieszczaństwa u schyłku XIX wieku. Z jednej strony religijność niepodlegająca żadnym wahaniom i pytaniom, z drugiej bunt, niezależność sądu, wolność myśli. Ukazując szaleństwo pewnych intelektualnych sądów, czy wręcz fanatyzmu, autor jednocześnie zmusza nas do zastanowienia się nad konsekwencjami całkowitej wolności, zaburzonym boskim porządkiem świata, wywołanym czynem bezinteresownym, sprzecznym z jakąkolwiek logiką. Lochy Watykanu to niewątpliwie najbardziej znana powieść André Gide’a, głównie za sprawą kontrowersji, jakie wywołała: oskarżano ją o herezję i niemoralność, a jej autora odsądzano od czci i wiary. A jednak 30 lat później autor otrzymał Nagrodę Nobla. Przeczytać trzeba koniecznie - książka należy do kanonu literatury, a na dodatek czyta się ją świetnie.

Fascynująca historia eksperymentu teatralnego, który zakończył się tragedią. Sprawdź, co może się wydarzyć, gdy realizacja niebezpiecznego konceptu wymknie się spod kontroli. "Czuły punkt. Teatr, naziści i zbrodnia" to mrożący krew w żyłach reportaż opowiada historię ryzykownego eksperymentu teatralnego, który niespodziewanie wymknął się spod kontroli. Stało się tak, ponieważ popularny w swoim kraju, szwedzki reżyser oraz dramaturg, zapragnął wystawić sztukę teatralną, wcielając do obsady prawdziwych więźniów. Ostatecznie wybór padł na skazanych z bardzo ciężkiego zakładu karnego, którzy mieli do odsiedzenia długie wyroki. Cała sztuka została napisana praktycznie pod nich, z wykorzystaniem ich doświadczeń oraz tego, co o sobie opowiadali. Dramat o tytule "Siedem trzy" miał nawiązywać do paragrafu, związanego z opieką nad więźniami, którzy odsiadują swój wyrok dłużej niż cztery lata. Jak się okazało, nietypowi aktorzy zdołali przechytrzyć reżysera. Kiedy otrzymali przepustki, czas na wolności spożytkowali, by przeprowadzić napady na banki, natomiast pewną sumę ze skradzionych środków wykorzystali do udzielenia wsparcia nazistowskich organizacji. Szok, niedowierzanie i konsternację wywołało jednak dopiero zabójstwo dwóch funkcjonariuszy policji, których więźniowie zastrzelili w Malexander. Autorka reportażu dotarła do aktorów, przeprowadziła z nimi rozmowy, a także skorzystała z materiałów oraz korespondencji reżysera. Jednocześnie mogła czerpać informacje więziennych dokumentów, które jeszcze niedawno pozostawały tajne.

Książka Warszawskie dzieci ’44 pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego były przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie.