Dewajtis

Jeśli masz ochotę na lekki romans i erotyk, książka "Sex/Skin" BB Easton jest właśnie dla Ciebie! Powieść bez zażenowania opisuje pierwszą miłość i doświadczenia nastolatki, która zmaga się z problemami w szkole średniej. Świat młodych ludzi w szkole średniej w Atlancie przepełniony jest wyzwolonym seksem i zakazanymi używkami. Młodzi-gniewni nie chcą żyć według panujących zasad. Lubią imprezy, papierosy, a wolność pojmują na swój sposób. Tak żyje Brooke Bradley, nazywana przez przyjaciół BB. Dziewczyna buntuje się, ma nałogi i nie stosuje się do obowiązujących norm. Pewnego dnia poznaje Knighta, outsidera, który, wydaje się, nienawidzi wszystkich i wszystkiego, co jest na świecie. BB odkrywa, że pociągają ją niegrzeczni i zbuntowani chłopcy. Jednak to tylko pozory. Dziewczyna widzi również prawdziwą twarz Knighta, który jest wrażliwym, poranionym chłopakiem z duszą artysty. To ON pokazuje BB tajniki zmysłowego seksu i jest jej pierwszą prawdziwą miłością, a także przewodnikiem po świecie uczuć. Gotowy jest ją chronić przed złem, bić się, gdy ktoś jej zagraża. Ich relacja to mieszanka rozkoszy i bólu - wspólnie odkrywają, że lubią brutalny seks. Szczególnie pociąga to Knighta, którego podnieca widok krwi. BB zaczyna odkrywać swoje granice - co może zrobić, do czego się posunąć, żeby zaspokoić żądze chłopaka? W "Sex/Skin" znajdujemy świat, który nie jest w żaden sposób upiększony. Poruszone są trudne tematy wczesnych ciąż, seksu i samobójstwa. Historie bohaterów zaskakują, czasami wprawiają w osłupienie, bawią lub szokują. Książka porusza i wciąga, bo niejedna kobieta przechodziła przez piekło szkolnych problemów, plotek i intryg. Książka "Sex/Skin" to pierwszy tom serii "44 Chapters". Autorka, B.B. Easton, pracowała jako psycholog szkolny. Jest autorką książki "44 Chapters About 4 Men", która okazała się bestsellerem, a później zdobyła nagrodę After Dark Book Lovers Shortie Award (najlepszy debiut 2016).

Tragedia 63 dni to niepublikowany pamiętnik, który przenosi czytelnika w sam środek dramatycznych wydarzeń Powstania Warszawskiego. Autor, Janusz Patalong, dzieli się swoimi przeżyciami i obserwacjami z sierpnia i września 1944 roku, ukazując zawirowania życia w stolicy, które w czasie wojny nabrały zupełnie innego wymiaru. W książce znajdziemy zarówno osobiste refleksje, jak i relacje z kontaktów z żołnierzami oraz cywilami, co tworzy niezwykle autentyczny obraz tamtych dni. Przejmujący opis rzeczywistości W tym niezwykłym dziele autor przedstawia, jak wojna zmieniła oblicze codzienności. Warto zwrócić uwagę na jego zdolność do uchwycenia emocji, które towarzyszyły mieszkańcom Warszawy. Z jego opowieści wyłania się obraz miasta, gdzie normalność ustąpiła miejsca chaosowi i niepewności. „Zniknęło normalne dotąd życie” – te słowa doskonale oddają atmosferę tamtych czasów, kiedy życie ludzi skupiło się głównie w piwnicach i schronach, gdzie walczyli o przetrwanie. Unikalna perspektywa Pamiętnik Janusza Patalonga to nie tylko zapis wydarzeń, ale także głęboka refleksja nad ludzką naturą w obliczu kryzysu. Autor, jako współuczestnik wydarzeń, dzieli się swoimi przemyśleniami na temat odwagi, determinacji oraz tragedii, które dotknęły miasto i jego mieszkańców. Jego styl pisania jest bezpośredni, co sprawia, że czytelnik czuje się, jakby był świadkiem opisywanych wydarzeń. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Głęboka analiza psychologiczna – autor bada, jak wojna wpływa na ludzi i ich zachowania w ekstremalnych warunkach. Wartościowe świadectwo historyczne – pamiętnik stanowi cenny dokument, który uzupełnia naszą wiedzę o Powstaniu Warszawskim. Osobista narracja – bliskość wypowiedzi sprawia, że czytelnik może lepiej zrozumieć emocje towarzyszące tamtym wydarzeniom. „Tragedia 63 dni” to książka, która nie tylko przybliża historię, ale także angażuje emocjonalnie, zmuszając do refleksji nad ludzkim losem w obliczu wojny. Sięgnij po tę pozycję, aby poznać nieznane oblicze Powstania Warszawskiego i zobaczyć, jak wyglądała codzienność w czasie jednego z najważniejszych momentów w historii Polski.

"Okrutna jak Polka" to książka, którą powinna przeczytać każda polska kobieta. Przeczytać i głęboko przemyśleć. "Okrutna jak Polka" to książka o nas. Każdy zna pojęcie "męska solidarność". Czy istnieje solidarność kobiet? Autorka książki w to wątpi. No, może w niektórych sprawach... Młynarska udowadnia, że jesteśmy ofiarami patriarchatu. Żyjemy w państwie, w którym, mimo pozornego równouprawnienia, kobiety mniej zarabiają i zajmują mniej lukratywne stanowiska. Każda kobieta zna uczucie poniżenia i padła ofiarą przekraczania granic przez mężczyzn. Jednak Młynarska naświetla obraz z nieco innej strony. Zwraca uwagę na wzajemnie relacje kobiet, na to, że kobiety się wzajemnie nie lubią i nie szanują, mało tego - bezlitośnie się zwalczają. Jest w tym sporo prawdy. Jesteśmy dobre w tym, aby dogryzać sobie nawzajem tak, żeby zabolało. Poza tym same wpadamy w tę pułapkę - jak często za uchybienia mężczyzn winimy nie ich, a inne kobiety? Autorka, akcentując ten fakt, dowodzi, że jeśli nie zmienimy stosunku do innych kobiet, pozostaniemy skazane na życie w cieniu mężczyzn. Powodów do zwalczania siebie nawzajem upatruje w kompleksach kobiet, w poczuciu niższości - od dzieciństwa wpajano nam uległość i posłuszeństwo. Ale jesteśmy dorosłe - mamy moc, by to zmienić. Tylko trzeba chcieć.

Nowoczesny mówca MÓWI do ludzi, a NIE WYGŁASZA przemówienia. Jest otwarty, życzliwy i autentyczny. Jego celem jest podzielenie się wiedzą, zainspirowanie innych, a nie zdobycie uznania i wzbudzenie podziwu... niezależnie od tego, czy zwraca się do audytorium bezpośrednio, czy za pośrednictwem kamery, czy ma jednego odbiorcę, czy kilka tysięcy. Czy mówienie do ludzi jest trudne? Raczej nie. Wystarczy stanąć prosto, wziąć głęboki wdech, wyprowadzić głos, artykułować wyraźnie. A jednak... Jeśli kiedykolwiek zdarzyło Ci się zabrać głos w debacie, przemawiać na konferencji, odpowiadać na pytania dociekliwych dziennikarzy czy chociażby zdawać egzamin ustny, to wiesz, że mówienie bywa trudne. Oddech staje się płytki, głos niknie, jest słaby, monotonny, zamiera w gardle, a mówca brzmi niepewnie i nudno. Może być i tak, że mówi bardzo szybko i nerwowo i nagle jego głos wchodzi na wysoki rejestr, przez co nieprzyjemnie piszczy. Wtedy nawet najlepiej przygotowane merytorycznie wystąpienie nie dociera do odbiorcy. Nad głosem i sposobem mówienia warto pracować w każdym wieku i przy każdej okazji. Ta książka powstała, by Ci w tym pomóc. Znajdziesz tu 87 ćwiczeń służących wzmocnieniu głosu i poprawieniu dykcji, a także uczących ekspresyjnego sposobu wyrażania siebie i swoich przekonań. Skoro sztuka mówienia jest zbiorem reguł i zasad, których należy przestrzegać, by mowa była zrozumiała i perswazyjna, to znaczy, że każdy może tę umiejętność opanować. Może się nauczyć brzmieć pewnie i przekonująco, a przy tym być autentycznym, pozostawać sobą.

Zabytkowa willa, rodzinne spotkanie i morderca, który tylko czeka, aż odwrócisz wzrok Sara Blosh, spadkobierczyni majątku Aleksandrowiczów, organizuje w odziedziczonym dworku przyjęcie dla rodziny i znajomych. Spotkanie przebiega w dobrej atmosferze do chwili, gdy w jednym z pokojów na piętrze posiadłości znalezione zostaje ciało Tomasza Wileckiego. Tylko kto z obecnych miał motyw, by z zimną krwią zabić znanego biznesmena? Po wstępnym przesłuchaniu okazuje się, że odpowiedź na to pytanie brzmi: niemal każdy. Komisarz Borys Bulsa rozpoczyna wyścig z czasem. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę, zanim wszystkie ślady zostaną zatarte? Doskonały thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu do ostatniej strony!

Opiłki i okruszki wspomnień często są małe i pozornie nieistotne, a jednak zapamiętane, więc ważne. Ta książka to luźny katalog wspomnień, każdy rozdział jest odwołaniem do wydarzeń z kolejnych lat. Główny bohater wspomina swoje dzieciństwo, romanse, życie w czasach komunizmu , stan wojenny, blaski i cienie wolności, a w końcu zmagania się ze starością. Opowieść snuje się poprzez lata, od roku 1953, a kończy się w roku 2041, gdy bohater opowieści umiera. To okruchy życia, osobne, a jednak układają się w całość. Przeszłość to magazyn pamięci, jest w nim dzieciństwo i dojrzewanie, pomyłki, błędy, miłości mniejsze i większe, małżeństwo, zdrady, dzieci, wnuki, nadzieje i rozczarowania. W końcu kraina starości. Opiłki i okruszki wspomnień często są małe i pozornie nieistotne, a jednak zapamiętane, więc ważne. Fascynująca, wciągająca historia życia, w której czas unicestwia wszystko, zataczając krąg. Aż do chwili, w której początek i koniec podają sobie ręce.

Niesamowita powieść twórcy słynnego serialu "Downton Abbey". Odwiedź świat dziewiętnastowiecznych londyńskich salonów i przekonaj się, jaką tajemnicę skrywają pewne dwie rodziny. "Belgravia" to powieść historyczna, która rozbudza w czytelniku ogromne emocje, opowiadając o wielkich dramatach i równie wielkiej miłości. Wszystko zapoczątkowuje pewne wydarzenie z roku 1815. Na brukselskim balu na cześć dowódcy wojsk brytyjskich pojawia się arystokracja i oficerowie. W uroczystości uczestniczy wraz z rodziną także James Trenchard, wojskowy dostawca, co nie do końca podoba się wszystkim lepiej urodzonym. Niestety, bal zostaje przerwany, a mężczyźni wezwani do walki, którą część z nich przypłaci życiem. Kilkadziesiąt lat później w Londynie rządzi młoda i rezolutna królowa Wiktoria. To wtedy miasto przeżywa prawdziwy rozkwit, a wśród nowych dzielnic dla elit powstaje też tytułowa Belgravia. Istotny okazuje się jednak pewien sekret, mający swój początek na wspaniałym balu odbywającym się w przededniu bitwy o Waterloo, który połączył dwie skrajnie różne i odmiennie sytuowane rodziny. Kto szybciej pozna prawdę i jakie będzie to miało konsekwencje? Julian Fellowes jest brytyjskim pisarzem, scenarzystą, reżyserem filmowym, a także aktorem. Przyszedł na świat siedemnastego sierpnia 1949 roku w Kairze. Za swój scenariusz do dramatu w reżyserii Roberta Altmana "Gosford Park" otrzymał Oscara. Z kolei jego scenariusz do serialu "Downton Abbey" zasłużył sobie w 2011 roku na nagrodę Emmy. Jako aktor jest znany głównie z ról telewizyjnych. Kosmetyki naturalne

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.