Nowe życie. Jak Polacy pomogli uchodźcom z Grecji

"Mam już dość. Jak pokonałam domowego hejtera" to historia kobiet, które dla uzyskania wolności musiały wiele poświęcić. Jak wiele trzeba przejść, żeby rozwieść się z socjopatą, manipulatorem lub alkoholikiem? Książka opisuje historie kilku kobiet. Jedna z nich - Alicja - była żoną socjopaty. Był on niezwykle zazdrosny i stosował wobec niej przemoc. Zdarzało się nawet, że gwałcił ją, gdy była pod wpływem środków nasennych. Kolejna kobieta, o imieniu Marta, miała męża alkoholika. Pomimo tego, że dość szybko uzyskała rozwód, to dojście do siebie po życiu w takich warunkach trwało bardzo długo. Mąż Julii był manipulatorem, przez którego prawie popełniła samobójstwo. Adela uważa, że rozwód to jej porażka. Kolejna kobieta - Diana - wciąż próbuje się podnieść, bo nie potrafi sobie poradzić z życiem po rozwodzie. Jest jeszcze Sylwia, która do dziś spłaca kredyt, który wzięła na pokrycie długów byłego męża. Dlaczego kobiety takie jak te powyżej społeczeństwo uważa za porażki? Jak wysoka jest cena wolności i czy ta wolność jest osiągalna pomimo papierka świadczącego o rozwodzie? Jak zacząć nowe życie z takim bagażem doświadczeń? Książka pokazuje kilka przykładów, jak wyżej opisane kobiety starają się poradzić sobie z trudami życia po rozwodzie i po traumie, jaką musiały przeżyć. Książka Danuty Awolusi i Joanny Warpas opowiada o tym, jak przeżyć piekło rozwodu i jak podnieść się, gdy jest już po, a rzeczywistość jest zupełnie inna niż oczekiwania.

Salon mody sióstr Noirot zdobywa coraz lepszą klientelę z arystokratycznych kręgów. Interesowi zagraża jednak katastrofa – wybucha bowiem skandal, kiedy ich najlepsza klientka, koneserka wyrafinowanego francuskiego stylu, lady Clara pada nieoczekiwanie ofiarą spisku pozbawionego skrupułów łowcy posagów. Jak ocalić najlepszą klientkę od marnego losu żony utracjusza i zatrzymać ją przy sobie? Błyskotliwy umysł średniej z sióstr, Sophy Noirot, podparty zdolnościami aktorskimi i zręcznym piórem może jednak więcej, niż wydaje się samej jego właścicielce. Sophy pomaga zainteresowany jej wdziękami młody hrabia Longmore Harry Fairfax, brat lady Clary – znudzony arystokrata o bardzo męskiej urodzie, lecz niegrzeszący specjalnie intelektem. Pełna poczucia humoru i erotyki lekka opowieść bawi i trzyma w napięciu do końca.

Prowokująca i niejednoznaczna powieść o życiu w zaświatach. „Kręci ci się w głowie. Czujesz, że zatykają ci się uszy, a w głowie zaczyna dudnić. Nogi uginają się pod tobą. Spadasz. Nie jest miękko, ale i nie twardo. Ani zimno, ani gorąco. Osuwasz się i padasz na plecy jak w głęboki śnieg. Zamykasz oczy i czekasz, aż obudzisz się gdzieś indziej”. Tych siedem kobiet dzieli wszystko: wiek, pochodzenie, doświadczenie, język. Za życia nigdy by się nie spotkały. Po śmierci trafiają do miejsca, gdzie czas już nie istnieje. Tutaj pozostały im tylko opowieści. Dla Shlomith anoreksja jest inspiracją artystyczną. Polina, moskiewska księgowa, boryka się z alkoholizmem i niewiele mówi o sobie. Maimuna z Senegalu marzy o karierze modelki. Holenderce Wlbgis rak gardła odebrał głos. Nina jest w ciąży, ale przestała czuć ruchy bliźniąt. Rosa Imaculada przeszła niedawno przeszczep serca. Najmłodsza Ulrike nie potrafi przypomnieć sobie, co się z nią działo tuż przed śmiercią. Laura Lindstedt tworzy zaskakującą mozaikę stylistyczną, balansuje między humorem, powagą a gniewem i wciąga nas do literackiego snu. Niesamowita wyobraźnia autorki i uniwersalny wydźwięk jej opowieści zachwyciły czytelników, a krytycy przyznali jej najważniejsze fińskie nagrody literackie. „Jest coś terapeutycznego, żeby nie powiedzieć kojącego, w czytaniu «Oneironu», jak poddanie się ćwiczeniu z zaufania, zbiorowej przysłudze. Piekło to – nie zawsze – inni”. „Politiken”

Takiej książki o śnie jeszcze nie było! Nie jest to poradnik ani reportaż, ani typowa praca popularnonaukowa. To pasjonująca opowieść o niewiarygodnych wręcz prawdziwych ludzkich cierpieniach, w której wybitny ekspert odsłania mroczne strony snu i wyjaśnia nocne wybryki mózgu. A to niezbadany, niewyobrażalny, przerażający i fascynujący świat. Jackie, łagodna starsza pani, pędzi nocą na motorze. Tom rzuca się na swoją dziewczynę wbrutalnym seksualnym akcie. Don co noc zjada wszystko, co popadnie, nawet karmę dlaptaków. Rano tego niepamiętają… bo robią to, ŚPIC… Zaburzenia snu są bardziej powszechne, niż sądzimy. Jedna osoba na trzy źle sypia. Jedna na dziesięć cierpi na chroniczną bezsenność, jedna na piętnaście na bezdech senny, a jedna na dwadzieścia na zespół niespokojnych nóg. Doktor Leschziner ze współczuciem przedstawia też jeszcze groźniejsze iekstremalne przypadki: zaburzenia rytmu dobowego, lunatykowanie, lęki nocne, odgrywanie marzeń sennych, zespół nocnego jedzenia, seksomnię, narkolepsję, katapleksję, ażpo halucynacje i paraliż senny. Znamienity badacz snu na podstawie zdumiewających opowieści oswoich pacjentach odkrywa przed nami, co wświetle neuronauki dzieje się zmózgiem, gdy śpimy. Ukazuje też biologiczne ipsychologiczne czynniki niezbędne do zdrowego odpoczynku we śnie.

W obronie syna" to nie tylko trzymająca w napięciu powieść kryminalna. To również wzruszająca historia człowieka, który staje w obliczu dramatycznego kryzysu we własnej rodzinie. Andy Barber jest szanowanym obywatelem, szczęśliwym mężem i ojcem. Pełni funkcję prokuratora w stanie Massachusetts. Jest nieustępliwy na sali sądowej, a przy tym to znakomity śledczy, który zawsze dąży do poznania prawdy. Ma szczęśliwą, żyjącą spokojnie rodzinę: żonę Laurie i syna imieniem Jacob. Nic nie zapowiada katastrofy - nawet wówczas, gdy jeden z kolegów Jacoba zostaje zamordowany. To właśnie Andy Barber kieruje śledztwem, które ma ustalić, kto dopuścił się tej zbrodni. W pewnym momencie podejrzanym staje się jego własny syn, Jacob. William Landay, podobnie jak główny bohater powieści, był prokuratorem i pracował w prokuraturze okręgowej w Massachusetts. Zna więc od podszewki wszystkie strony tego jakże trudnego zawodu - potrafił dzięki temu stworzyć bohatera niezwykle przekonującego zarówno na sali sądowej, jak i w pracy śledczego. Andy Barber to nie tylko obrońca prawa i porządku. To również mąż i ojciec: człowiek, który dla rodziny zrobiłby wszystko. Co więc dzieje się, kiedy jego ideały stają wobec siebie w jaskrawej sprzeczności? Ten moralny konflikt staje się motorem napędowym zapierającej dech w piersiach powieści. Czyta się ją niczym rasowy thriller, bo też jest to w gruncie rzeczy literatura kryminalna. Ale nie można "W obronie syna" sprowadzać jedynie do roli powieści rozrywkowej. To znakomity portret psychologiczny człowieka, którego życie staje nagle w obliczu przerażającego kryzysu. To opowieść o miłości, lojalności, o walce, która zdaje się beznadziejna. A wszystko to napisane jest tak, że od lektury nie sposób się oderwać. "W obronie syna" czytać będziecie z wypiekami na twarzy! Ta powieść weszła cichaczem na półki księgarń i oczarowała czytelników. William Landay otrzymał za nią prestiżową nagrodę dla twórców literatury kryminalnej, John Creasey Dagger. Powieść utrzymywała się na liście bestsellerów "New York Timesa" przez 35 tygodni. W samych Stanach Zjednoczonych nakład przekroczył 2 miliony egzemplarzy. Niebawem ukazać ma się serial na podstawie "W obronie syna" - rolę główną zagra w nim sam Chris Evans.

Lord Alaric Wilde, syn księcia Lindow, jest najbardziej znanym mężczyzną Anglii, podziwianym z powodu mrożących krew w żyłach przygód i zawadiackiej urody. Wracając do kraju po latach egzotycznych podróży, nie miał pojęcia, jak jest sławny, dopóki na spotkanie nie wybiegł mu tłum rozentuzjazmowanych wielbicielek. Alaric chroni się w zamku swego ojca. Lecz właśnie w chwili, gdy uświadamia sobie, że cieszy się nie tyle sławą, co złą sławą,

Reporterska opowieść o 4 czerwca 1989 roku - o dniu pierwszych częściowo wolnych wyborów parlamentarnych z perspektywy niedużych miast i drobnych spraw. O codzienności. O miesiącach tuż przed wyborami i tuż po wyborach. O problemach, z którymi borykali się Polacy w 1989 roku - zapaści gospodarczej, fatalnym zaopatrzeniu, rosnących cenach. O oczekiwaniach i nadziejach. O wielkiej zmianie, ale też o tym, że kiedy działa się Historia, ludzie byli zajęci sobą - zakochiwali się, urządzali mieszkania, martwili o pracę i pieniądze, szykowali do występu na festiwalu. O ludziach, którzy się angażowali, uczestniczyli w kampanii albo chociaż z przekonaniem głosowali, o tych, którzy się bali, i o tych, którzy pozostali obojętni. O weryfikacji pojęć „wszyscy” i „nikt” - dobrze znana historia rozpisana na głosy zwykłych ludzi brzmi nieco inaczej niż w podręcznikach. O pamięci, a właściwie jej zawodności. I wreszcie o polityce, bo w końcu polityką się żyło, czy się tego chciało, czy nie. Ale o tym opowiadają lokalni działacze Solidarności i członkowie PZPR patrzący na Warszawę z dystansu. To książka, która nie pomijając pierwszoplanowych aktorów politycznego przełomu, oddaje głos głównie statystom.