Chcę, byś była w moim życiu

Wyznania Russeaux to jedna z tych bolesnych książek, w których — jak w Wielkim Testamencie Villona, jak w Listach panny de Lespinasse — mamy uczucie, iż kładziemy rękę wprost na bijącym, chorym sercu ludzkim uczucie tutaj tym bardziej przejmujące, iż serce to biło w człowieku, który jak mało kto inny zaważył na biegu myśli, uczuć i dziejów wielkiej epoki ludzkości… …Odkąd istnieje literatura, nikt nie obnażył w ten sposób swojego wnętrza. Mimo iż właśnie wpływ Russeau rozpętał istną orgię wystawiania na pokaz swojego ja, „objaśniania” samego siebie, istną ekshibicję najtajniejszych drgnień swej istoty, wypełniającą znaczną część literatury XIX wieku, nikt nie dorównał mu co do tego w bezwzględności, powiedzmy w bezwstydzie. Trzeba było tej chorobliwej, do ostatecznych granic wybujałej pychy, a zarazem tego jakiegoś żaru wewnętrznego, podnoszącego chwilami napięcie tonu Wyznań istotnie niemal do sakramentu spowiedzi, aby pisać w ten sposób o swoim życiu, z jakimś dziwnym przeświadczeniem, iż szczerość tych kart oczyszcza je z ich szpetoty, a zarazem z całą naiwnością i, można powiedzieć, samouctwem etycznym tego włóczęgi, samotnika i proroka, który wychował się i spędził młodość poza społeczeństwem, a zetknąwszy się z nim, nie wszedł w nie, ale je rozwalił…

Co może się wydarzyć, zanim powiesz tak? Iza, najlepsza przyjaciółka Niny, szykuje się do najważniejszego dnia w swoim życiu, zanim jednak powie tak, czeka ją przedślubna gorączka. Nina pomaga ze wszystkich sił w przygotowaniach do ślubu, ale nie ułatwia jej tego Adrian – brat panny młodej, który ciągle kręci się w pobliżu razem ze swoją nową dziewczyną. W życiu Niny również pojawił się ktoś nowy. I choć wydaje się już pogodzona, że drogi jej i Adriana rozeszły się, widok przystojnego lekarza nadal wywołuje motyle w brzuchu. Czy nowa miłość zawsze jest lekarstwem na złamane serce? A może przeznaczenie lubi płatać figle i ścieżki Adriana i Niny wcale nie biegną tak daleko od siebie, jak mogło im się wydawać?