Gdybyś wiedziała

Skłócona z życiem dziennikarka Kira Dawidow przybywa do Rogożów pod wpływem impulsu, kierowana jedynie wspomnieniem kołysanki z dzieciństwa, w której pobrzmiewała ich nazwa. W kamperze, nazywanym pieszczotliwie Charlie, spędza lato na zapomnianym podwórku starego zrujnowanego gospodarstwa, należącego do mieszkającej w pobliżu tajemniczej Marii. Powoli poznaje tragiczną historię tego miejsca, które nagle okazuje się dla niej ważne. Maria Montero mieszka w niebieskiej chatce pod lasem, ciesząc się każdym dniem, jakby ten miał być dla niej ostatnim. Gdy nagle niemal z dnia na dzień staje się bezdomna, podejmuje najbardziej irracjonalną w tej sytuacji, ale jedyną właściwą decyzję. W (nie)zwykłych Rogożach, gdzie realizm miesza się z absurdem, gdzie żywi słyszą oddechy zmarłych, Kira Dawidow i Maria Montero budują dla siebie dom na fundamentach starej, opuszczonej, pełnej bolesnych wspomnień chałupy. Charlie, bez którego te dwie połączone więzami krwi kobiety nigdy by się nie spotkały, staje się ich tymczasowym schronieniem. Obie marzą o bezpiecznym miejscu, do którego każdy zmierza, lecz nie każdy tam dotrze.

Jeżeli lubisz powieści obyczajowe, to "Skradzione lato" z pewnością przypadnie Ci do gustu. W tej powieści przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a rozwiązanie tajemnicy sprzed lat z pewnością zaskoczy każdego. "Skradzione lato" to powieść, w której akcja toczy się dwutorowo, w dwóch różnych okresach czasu. W latach 70. XX wieku rodzice dwóch dziewczynek topią się pod lodem. Opiekę nad sierotami przejmuje babka Klotylda - kobieta surowa, nieprzystępna i nielubiąca innych ludzi. Beztroskie dotąd życie dwóch dziewczynek zmienia się bezpowrotnie. Zmuszane przez babkę do pracy, głodne i zahukane uczą się jak żyć w nowych, niesprzyjających warunkach. Młodsza z nich, siedmioletnia Rajka, radzi sobie z tym wszystkim uciekając w świat wyobraźni. Starsza, trzynastoletnia Weronka, zaczyna szukać kandydata na męża, kogoś, kto wyrwałby ją i jej siostrę spod opieki babki. Pół wieku później młoda dziennikarka podczas poszukiwań tematu na kolejny tekst natrafia na stary artykuł. Zgodnie z informacjami z artykułu 50 lat wcześniej dwie dziewczynki zaginęły tej samej nocy i nigdy się nie odnalazły. Kobieta postanawia jechać do wsi Rogoże, w której mieszkały dziewczynki i spróbować rozwikłać tajemnicę ich zniknięcia. Czy uda jej się odnieść sukces? Co takiego wydarzyło się 50 lat temu?

Opowieść o szukaniu własnego szczęścia i o tym, że porażka czasem może być sukcesem. Ciepła, optymistyczna, ale nie przesłodzona powieść obyczajowa Joanny Kruszewskiej pod intrygującym tytułem "Awaria uczuć". Bohaterką "Awarii uczuć" jest Matylda, młoda, ładna i pracowita kobieta, wiodąca z pozoru idealne życie. Jest typową businesswoman, całkowicie zaangażowaną w swoją pracę. Od dłuższego czasu spotyka się z Pawłem, który również na pierwszym miejscu stawia karierę, i chociaż są w sobie zakochani, to nie mają czasu ani chęci na scementowanie swojego związku. Zresztą, Matylda ma świetną pracę w dużej firmie w stolicy, w dodatku lada moment spodziewa się awansu na stanowisko dyrektora administracyjnego, co będzie wiązało się z większymi zarobkami. Uważa więc, że małżeństwo i dzieci mogą poczekać. Tymczasem okazuje się, że życie ma wobec Matyldy własne plany. Paweł musi niespodziewanie wyjechać na rok do pracy za granicą, a po wyjeździe przestaje się do niej odzywać. Na domiar złego, dolegliwości, które Matylda początkowo brała za grypę żołądkową, okazują się być objawami ciąży. Gdy tylko przełożeni Matyldy dowiadują się o jej stanie, zamiast awansu dostaje wypowiedzenie z pracy. Na szczęście bohaterka może liczyć na wsparcie rodziców i przyjaciół, dzięki czemu niebawem zrozumie, że w jej życiu nic nie dzieje się przypadkiem i na wszystko przychodzi właściwy czas. Jak Matylda przeorganizuje swoje życie? Czy zostanie samotną matką bez pracy i pieniędzy? Jaką rolę w jej życiu odegra pojawienie się na horyzoncie jej dawnej miłości? Joanna Kruszewska to urodzona w 1976 roku polska pisarka pochodząca z Białegostoku. Ukończyła studia na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, a na rynku literackim zadebiutowała w 2009 roku powieścią "Aby do mety". Jej kolejne książki to: "Awaria uczuć", "Na trzy sposoby", "Szczęście spod igły", "Miłość raz jeszcze?", "Małe wojny", cykl "Nic się nie kończy", a także powieść kryminalna, "Nie ufaj mi".

Książka "Dziadkowie, piranie i inne historie" jest wspaniałą opowieścią, którą powinno przeczytać każde pokolenie. Zadbaj o nierozerwalne więzi łączące rodzinę! Dobra relacja dziadków z wnukami pozytywnie wpływa na każdego. Dzieci mogą więcej się nauczyć, lepiej poznać świat, a przede wszystkim poczuć ciepło miłości i wsparcia dziadków, co powoduje poczucie bezpieczeństwa i bycia częścią rodziny. Babcie i dziadkowie również na tym korzystają, ponieważ w kontaktach z wnukami muszą wykazywać się wielką wyobraźnią, a także znaczną aktywnością fizyczną. Obie strony korzystają na tej niezwykłej relacji. W przedstawionej historii tak właśnie to wygląda. Nikoś ze swoim dziadkiem przeżywają niezwykłe przygody. Wspólnie uczą się matematyki, czytają, rozmawiają o sztuce, spacerują i jeżdżą na rowerach, a nawet uciekają przed groźnymi piraniami. Nie jest tajemnicą, że wnuki i dziadkowie są najlepszymi przyjaciółmi, którzy mogą mówić o wszystkim i wspólnie uczestniczyć w najbardziej zwariowanych zabawach.

Oparta na prawdziwych wydarzeniach rodzinna historia pełna tajemnic, marzeń i wiary w lepsze jutro. Połowa lat 90-tych młodzi Ostrowscy po kilku latach tułaczki osiedlają się w sennym miasteczku w Kanadzie w prowincji Ontario. Dzięki stałemu zatrudnieniu Aliny w fabryce Chryslera otrzymują kredyt i kupują wymarzony dom. Alina cieszy się, że wreszcie ma przy sobie najbliższych, a jej córki mogą uczęszczać do szkoły, ucząc się obcego języka. Antoni nie znajduje spełnienia w nowym życiu. Tęskni za matką, przyjaciółmi i ojczyzną. Niezadowolenie topi w alkoholu. Pozorne szczęście dodatkowo burzą wybory najstarszej córki, która postanawia rozpocząć swoje własne życie, wracając do Europy. Czy kraina klonowego liścia przyniesie szczęście rodzinie Ostrowskich? Jak poradzą sobie w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi?

Książka Warszawskie dzieci ’44 pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego były przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie.