Drapieżny pocałunek

Czy można tęsknić za czymś, czego się nigdy nie miało? Jubilee Jenkins nie jest zwyczajną kobietą. Ma niezwykle rzadką alergię – uczulenie na dotyk, co oznacza, że kontakt jej skóry ze skórą drugiej osoby może ją nawet zabić. Tymczasem po prawie dziesięciu latach spędzonych w odosobnieniu jest zmuszona – pomimo ryzyka – powrócić do świata. Uzbrojona w rękawiczki, przekracza w końcu próg swojego domu, by wyjść na spotkanie przyszłości. Eryk Keegan boryka się z kłopotami. Jego córka z pierwszego małżeństwa nie chce mieć z nim do czynienia, a błyskotliwy, choć sprawiający problemy wychowawcze syn prowadzi ryzykowne eksperymenty. Mężczyzna stara się zrozumieć, dlaczego jego życie zboczyło z torów – i znaleźć sposób, by być takim ojcem, jakim zawsze bardzo chciał być. Pewnego dnia w miejskiej bibliotece poznaje piękną, choć dość ekscentryczną kobietę. I nagle okazuje się, że to, czego najbardziej pragnie, to być blisko niej.

Pierwszy tom serii mafijnej „Dzieci mafii”! Elena Montenegro nie mogła podejrzewać, że jej życie zmieni się w dniu zaręczyn siostry. To wtedy spotyka mężczyznę, który kiedyś uratował ją przed natarczywym kuzynem. Ale to właśnie on ma zostać jej szwagrem. Dla Gabriela de Luca małżeństwo bez miłości może istnieć, traktuje je jak inwestycje. Jednak gdy w dniu zaręczyn widzi zadziorną diablicę, która przed laty uderzyła go w kolano i uciekła, wie, że nic nie będzie takie samo. Nagle mafioso zmienia plany. A kiedy ktoś taki jak Gabriel de Luca czegoś chce, zawsze to dostaje.

Wyznania Russeaux to jedna z tych bolesnych książek, w których — jak w Wielkim Testamencie Villona, jak w Listach panny de Lespinasse — mamy uczucie, iż kładziemy rękę wprost na bijącym, chorym sercu ludzkim uczucie tutaj tym bardziej przejmujące, iż serce to biło w człowieku, który jak mało kto inny zaważył na biegu myśli, uczuć i dziejów wielkiej epoki ludzkości… …Odkąd istnieje literatura, nikt nie obnażył w ten sposób swojego wnętrza. Mimo iż właśnie wpływ Russeau rozpętał istną orgię wystawiania na pokaz swojego ja, „objaśniania” samego siebie, istną ekshibicję najtajniejszych drgnień swej istoty, wypełniającą znaczną część literatury XIX wieku, nikt nie dorównał mu co do tego w bezwzględności, powiedzmy w bezwstydzie. Trzeba było tej chorobliwej, do ostatecznych granic wybujałej pychy, a zarazem tego jakiegoś żaru wewnętrznego, podnoszącego chwilami napięcie tonu Wyznań istotnie niemal do sakramentu spowiedzi, aby pisać w ten sposób o swoim życiu, z jakimś dziwnym przeświadczeniem, iż szczerość tych kart oczyszcza je z ich szpetoty, a zarazem z całą naiwnością i, można powiedzieć, samouctwem etycznym tego włóczęgi, samotnika i proroka, który wychował się i spędził młodość poza społeczeństwem, a zetknąwszy się z nim, nie wszedł w nie, ale je rozwalił…

Justyna, dwudziestojednoletnia studentka psychologii, w ramach zaliczenia zajęć musi przygotować projekt pod tytułem „Pokaż mi swój świat”. Długo zastanawia się, jak zabrać się za ten pozornie łatwy, choć bardzo intrygujący temat. Z pomocą przychodzi przypadek – w ulubionej cukierni spotyka Rafała, który na oczach klientów dekoruje tort. Chwilę później odbiera telefon od nieznajomej kobiety z prośbą, by podjęła się pracy z sześcioletnią dziewczynką, która na skutek tragicznego wypadku straciła wzrok. Justyna dostrzega w mężczyźnie ogromną pasję do wykonywanej pracy. Postanawia, że to on i Martynka odegrają główne role w jej projekcie na studia. Jednak Rafał skrywa wiele tajemnic i kiedy między nim a Justyną zaczyna iskrzyć, mroczne sekrety wychodzą na jaw, gasząc tlący się ogień wzajemnej fascynacji. Czy dziewczynie uda się dokończyć studencki projekt? Jak w całej tej sytuacji zachowa się przystojny cukiernik i jaką rolę naprawdę odegra Martynka? Powieść przepełniona jest ogromnymi emocjami i nagłymi zwrotami akcji – nic nie jest takie, jakim mogłoby się wydawać, nic nie jest oczywiste, nic nie jest proste. Justyna i Rafał zostaną wystawieni na próbę, która na zawsze ich odmieni. Chodź, pokażę Ci mój świat.