Winni jesteśmy wszyscy

W ruderze Gorbeau żyje obecnie rodzina Jondrette'ów, złożona z ojca, matki, dwóch nastoletnich córek Eponiny i Anzelmy oraz dwunastoletniego Gavroche'a. Ich sąsiadem jest Mariusz Pontmercy Narrator cofa się w czasie, by opisać dzieciństwo Mariusza: wychowywał go dziadek, zajadły rojalista, nienawidzący rewolucji i Napoleona. Uniemożliwiał on chłopcu kontakt z ojcem, pułkownikiem napoleońskim. Mariusz dowiaduje się, że jego ojciec, nie mogąc się z nim spotykać, wielokrotnie obserwował syna w czasie nabożeństw w kościele, ukrywając się za filarem. Ta i inne opowieści wstrząsają młodym człowiekiem i skłaniają go do poznania historii rewolucji i Cesarstwa, których dotąd nienawidził, tak jak nauczył go dziadek. Któregoś dnia, w czasie spaceru w Ogrodzie Luksemburskim, Mariusz spotyka młodą dziewczynę w towarzystwie starszego mężczyzny. Zachwycony jej urodą, zaczyna śledzić oboje. Zostaje dostrzeżony przez jej opiekuna; w rezultacie dziewczyna przestaje przychodzić do ogrodu. Nieoczekiwanie tajemnicza piękność razem z opiekunem, znanym z dobroczynności trafia do jego sąsiadów. Ci jednak szykują na bogatego filantropa pułapkę. W tym czasie zaczyna się kolejny zryw Wiosny Ludów. Gavroche i Javert dołączają do ochotników na barykadach…

Kim był Jakub Szela? Rżnącym panów zdegenerowanym mordercą, oswobodzicielem chłopów, a może bojownikiem walki klasowej? W polskiej historii i kulturze mało jest postaci równie znanych i jednocześnie o tak zakłamanej pamięci jak on. Od prawie dwustu lat powstawały o nim przeciwstawne pieśni, wiersze, powieści oraz prace naukowe i nadal otaczają go sprzeczne legendy. Wiodącą wymyśliła tuż po rabacji galicyjskiej nienawistna Szeli szlachta. Sprzeciw przyszedł jednak ze wsi, gdzie chłopi uznali go za bohatera, który walnie przyczynił się do zniesienia pańszczyzny. Z kolei po drugiej wojnie światowej komuniści – w uznaniu dla jego rewolucyjnych instynktów – wzięli Szelę na sztandary. Panów piłą to historia zmagań o zdominowaną przez ziemiaństwo i inteligencję przeszłość Polski. Nie było w niej miejsca dla chłopów i ich najsłynniejszego przywódcy. Ta książka pokazuje dlaczego.

Kolejna książka autorstwa jednej z najbardziej lubianych autorek literatury obyczajowej - Magdaleny Kordel. "Okno z widokiem" to historia, w której przeszłość będzie przetykać się z teraźniejszością i dzięki temu lepiej poznamy od wielu lat ukrywane sekrety. Pora poznać Różę i jej walkę o to, co kocha. Róża jest archeologiem. Pewnego dnia, gdy na jej uczelni wybucha afera, dziewczyna decyduje się na ucieczkę z tego zamętu i udaje się do miejsca, będącego jej rajem na ziemi. Mowa tutaj o Malowniczym. Miejscu, które już od najmłodszych lat było dla Róży swego rodzaju ostoją, chroniącą ją przed złem otaczającego ją świata. Właśnie dlatego zdecydowała się tutaj udać, kiedy sprawy uległy komplikacjom. W Malowniczym czeka na Różę jej ukochana babcia ze swoim partnerem. Wszystko wydaje się idealnym scenariuszem, gdzie dziewczyna może w gronie najbliższych przez chwilę zapomnieć o zmartwieniach. Jednak ten stan nie trwa zbyt długo i zostaje zniszczony przez wiadomość o tym, że pewien bogaty inwestor wykupił ziemię i planuje zburzyć tak bardzo lubianą przez Różę kapliczkę św. Antoniego. Informacja ta sprawia, że w dziewczynie budzi się nowa siła. Zbiera ona w sobie całą odwagę i motywację, aby zawalczyć o miejsce, które jest tak bliskie jej sercu. Wiedząc, że sama za wiele niestety nie będzie w stanie wywalczyć, decyduje się zebrać bliskich i zaangażować w sprawę każdą osobę, którą napotka na swojej drodze. Stawka jest dla niej zdecydowanie większa, niż może się to początkowo wydawać. Czy razem, wspólnymi siłami uda im się ocalić raj na ziemi?

Charlie i Emily Swift są idealną parą Instagrama: ludzie sukcesu, olśniewający pod każdym względem, a w dodatku szaleńczo w sobie zakochani. Wystarcza jednak chwila, aby świat Emily rozpadł się w gruzy. Jej ukochany mąż zostaje oskarżony o wyjątkowo makabryczne morderstwo. Zdesperowana Emily zwraca się o pomoc do najlepszej przyjaciółki Charliego, Sophie Kent, dziennikarki „London Herald”. Sophie ufa Charliemu jak nikomu na świecie. Jest pewna, że policja schwytała niewłaściwego człowieka – do m

Jak bardzo zagmatwane mogą być ścieżki ludzkiego umysłu? Jaką drogę trzeba pokonać, by się z nich wydostać? Czy to w ogóle jest możliwe? Wszystkiego dowiesz się, czytając książkę autorstwa polskiej pisarki Marty Knopik "Pani K.". Życie państwa K. codziennie wygląda tak samo. Pani K. budzi się każdego dnia rano o tej samej porze, a dokładnie o godzinie 3.33. Następnie pije kawę, a potem zajmuje się pracą przy komputerze. Zaczyna od przeglądnięcia zleceń, które ma do wykonania. Gdy dzwoni dzwonek do drzwi, jest to sygnał przerwy na śniadanie. Każdy dzień mija tak samo, aż w końcu wszystkie zlewają się w jedną wielką plamę. Życie Pani K. jest trochę jak życie robota, który każdego dnia ma do wykonania te same zadania. Świat państwa K. nie ma sensu, odkąd zostali zamknięci w niewielkim mieszkaniu, które znajduje się na dziesiątym piętrze. Nie dość, że nie mogą z niego wychodzić, to na dodatek nie mają kontaktu z innymi ludźmi, a żywność dostarczana jest im pod drzwi. Czy z tego świata można się wydostać? "Pani K." jest powieścią klaustrofobiczną i przerażającą, w której można odnaleźć cząstkę samego siebie. Czytając ją, można wczuć się w postać głównej bohaterki, która każdego dnia mierzy się ze strachem, samotnością, brakiem zrozumienia i odrzuceniem. Żyje, choć tak naprawdę niewiele jest w niej życia. Zdecydowanie jest to książka, która daje do myślenia. Czy bohaterka odkryje, dlaczego tkwi we własnym mieszkaniu, i czy w końcu odnajdzie drogę do wyjścia?

Ta historia przemocy domowej wstrząsnęła światową opinią publiczną. Najgorsze jest to, że już nigdy nie zobaczę moich dzieci… Kiedy dziewiętnastoletnia Tina poznaje Shane’a, koleżanka ostrzega ją, że jest niebezpieczny. Lecz gdy spotyka go dziesięć lat później, widzi w nim mężczyznę, w którego ramionach znajdzie upragnione poczucie bezpieczeństwa. Całkowicie zauroczona nie zauważa,