Zakochania

Kontynuacja głośnej powieści Alan Cole nie jest tchórzem! Po ujawnieniu orientacji seksualnej w szkole Alan jest wciąż prześladowany przez swojego największego wroga – Rona. Może jednak liczyć na wsparcie oddanych przyjaciół – Zacka i Madisona. Niestety wciąż nie zdobył się na odwagę, aby wyjawić prawdę o sobie rodzicom. Odważnie stawia więc czoła wszelkim niepowodzeniom i nieśmiało marzy, aby rozwijać się artystycznie. Ku jego zaskoczeniu staje przed szansą wzięcia udziału w prestiżowym kursie

Każdego dnia duże maszyny wyruszają do pracy na budowie. Dźwigają, kopią, walcują. Pewnego razu Koparka zauważa na gruzowisku roślinkę. Wydarzenia, które pociągnie za sobą to odkrycie, odmienią nie tylko Koparkę, ale i całe miasto. Piękne książkowe wprowadzenie do rozmów o tym, jak dbać o świat, który nas otacza! Joseph Kuefler – autor i ilustrator książek dla dzieci. Mieszka w Minnesocie z żoną i dziećmi. „Efektowne graficznie i wyraziste w przekazie książki, które uczą empatii i uwrażliwiają na przejawy piękna – nawet te najmniejsze – w otaczającym nas świecie. Będziecie czytali je na okrągło!” – Emilia Kiereś

Wolne Miasto Gdańsk, lata 1937-1938. Stefania i Heinrich zakochują się w sobie, jednak niewinna miłość tych dwojga musi niestety pozostać tajemnicą. Stefania jest córką Polaka i Żydówki, a Heinrich Niemcem, synem wpływowego w mieście człowieka. Młodych rozdziela zbliżająca się wielkimi krokami wojna. Ostatnie spotkanie zakochanych owocuje ciążą, o której Heinrich nic nie wie. Ostatni świadkowie tamtych lat często ze łzami w oczach wspominają zarówno dobre, jak i złe chwile, których doświadczyli podczas wojny. Listy do Duszki powstały na podstawie wspomnień kobiety, która w tych mrocznych czasach doświadczyła miłości, ale też bólu i cierpienia.

Problemy w życiu osobistym sprawiły, że Ida postanowiła przyjechać do Wrocławia - rodzinnego miasta - by pracować nad scenariuszem nowego serialu. Na jej drodze stanął Jakub - psychoterapeuta. Ida początkowo była sceptycznie nastawiona do prowadzonych przez niego warsztatów, jednak z czasem poruszona historiami uczestników, otworzyła się bardziej. "Ślepa miłość" autorstwa Agaty Kołakowskiej to powieść poruszająca wiele aspektów. Obecne są tu uczucia, a także rodzinne relacje i tajemnice. Separacja z mężem była dla Idy ciężkim przeżyciem, lecz jej małżeństwo nie miało żadnych szans na przetrwanie. Powrót do rodzinnego miasta miał być wytchnieniem i okazją do spokojnej pracy nad scenariuszem serialu. Kobieta ma okazję uczestniczyć w warsztatach terapeutycznych, prowadzonych przez Jakuba. Psychoterapeuta stosuje metody, które pozwalają zajrzeć w głąb podświadomości. Poruszona wyznaniami innych uczestników Ida, odnajduje analogie do własnych sytuacji życiowych. Czas spędzony w starym domu przypomina kobiecie rodzinne historie. Dodatkowo, Ida na strychu odnajduje kilka obrazów namalowanych przez dziadka, a na jeden z nich zwraca szczególną uwagę. Niebawem Jakub również odnajduje podobne dzieło. Czy to przypadek? "Ślepa miłość" to opowieść o wielkim uczuciu, a także skomplikowanych relacjach i decyzjach rodzinnych, które wpływają na losy wielu pokoleń. Agata Kołakowska to polska pisarka urodzona we Wrocławiu. Jej dzieła należą do kręgu literatury obyczajowej i romansu.

Finałowa odsłona bestsellerowej serii „Królowie bourbona”. Dynastia Bradfordów chyli się ku upadkowi. Śmierć Williama Baldwine’a, głowy rodu, uznano początkowo za samobójstwo, ale wkrótce jego najstarszy syn i zarazem największy wróg przyznaje się do morderstwa. W policyjnym areszcie Edward rozpacza nie tylko z powodu rozpadu rodziny i utraty wolności, ale też kobiety… Sutton Smythe, jego wielka miłość i jedyna osoba, o którą naprawdę zabiegał, została prezeską konkurencyjnej firmy, a to z góry

Bestseller "Los Angeles Times" i "Boston Globe", a także książka, którą według "New York Timesa" po prostu trzeba znać. Czytelnicy zachwycają się jej niezwykłą tematyką i wyjątkowym stylem, który umożliwia niemal organiczny kontakt z bliskim ludziom żywiołem! W wodzie czyha na ludzi wiele niebezpieczeństw, coś nas do niej jednak nieustannie przyciąga. A przecież, w przeciwieństwie do wielu innych stworzeń, nie jesteśmy urodzonymi pływakami. Musimy się tej umiejętności nauczyć. Co takiego jest w wodzie, że czujemy z nią niezwykle silną więź? Mistrzyni reportażu Bonnie Tsui, umiejętnie przeplatając dawne oraz współczesne historie dotyczące pływania z wątkami osobistymi, ukazuje w tej książce głęboką i wieloaspektową relację człowieka z wodą. Znajdziesz tu fascynujące opowieści o prehistorycznych amatorach sportów wodnych z "zielonej Sahary", klubie pływackim z ogarniętego wojną Bagdadu, którego członkowie spotykali się w eleganckim basenie pałacowym Saddama Husajna, o Brytyjkach z epoki wiktoriańskiej, które odważyły się upomnieć o prawa kobiet do... bezpiecznego korzystania z wody, o współczesnych pływakach japońskich zwinnie sunących przez taflę w zbroi samuraja, o społecznościach wodnych nomadów i wiele, wiele innych. Dowiesz się z niej ponadto, jakie korzyści zdrowotne przynosi nam pływanie, a zanurzając się w lekturze, być może nabierzesz ochoty, by natychmiast wskoczyć do wody i doświadczyć jej oczyszczającego działania. Pływanie bowiem - jak twierdzi autorka - to tunel czasoprzestrzenny, pozwalający nam wyrwać się na chwilę z nieprzerwanie mielących żaren codzienności. Zanurzenie przynosi wewnętrzny spokój i ciszę. Czasami celem jest właśnie pływanie aż do całkowitego "wyłączenia". Wchodzimy w niemal hipnotyczny stan medytacji, licząc długości i koncentrując wzrok na grze światła, wywoływanej przez promienie słońca muskające wodę na torach. Przemykamy od myśli do myśli, aż wreszcie na chwilę zapada zupełna cisza. W tej krótkiej chwili jesteśmy całkowicie wolni od ciężaru myślenia. Płynęliśmy tego dnia w szóstkę. Woda miała temperaturę niespełna 14°C, jej powierzchnię chłostał lekki wiatr. Przyby¬liśmy na Alcatraz przed dziewiątą rano i udało nam się złapać rozpoczynający się przypływ. Przejmujący chłód wody na chwilę odebrał mi oddech. Przegrupowaliśmy się, żeby po raz ostatni pomachać naszej łodzi i jej pilotowi. Na zdjęciach z tamtego poranka mam uśmiechniętą twarz. Wyglądam, jakby było mi cieplej, niż było faktycznie; słońce odbija się od moich okularów polaryzacyjnych, rzucając srebrne refleksy. Odwróciliśmy się w wodzie w stronę miasta i popłynęliśmy. Odgarniając ramionami wodę, szybko złapałam rytm i pły¬nięcie przestało wydawać się walką. Nagle stało się prostsze, przyjemnie regularne: oddech, wymach, wymach, oddech. Na to byliśmy przygotowani. Ciasny pancerz, który zacisnął się wokół mojej klatki piersiowej, gdy wchodziłam do wody, nagle opadł i zaczęłam wypatrywać pojawiających się od czasu do czasu białych grzebieni fal raczej z ekscytacją niż obawą. Powyższy opis pochodzi od wydawcy. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.