Strzeżcie się, olbrzymy!

''Dobry piesek!'' - każdy właściciel psa marzy o tym, żeby móc tylko i wyłącznie chwalić swojego pupila. Niestety, idealnie grzeczne pieski, podobnie jak idealnie grzeczne dzieci nie istnieją. Na szczęście istnieją książki, które pomogą nam zrozumieć zachowania psa i rozwiązać problemy. Ta książka jest jedną z nich. Steve Mann jest światowej klasy autorytetem w dziedzinie psiej behawiorystyki. Posiada wieloletnie doświadczenie, którym dzieli się w swojej najnowszej książce ''Dobry pies. Kolejne dylematy rozwiązane''. W lekki i przystępny sposób porusza kwestię wychowania dorosłego psa. Czasem nawet przemyślane decyzje niosą za sobą niespodziewane konsekwencje i problemy. Dla wielu osób taką decyzją jest adopcja psa i właśnie do nich skierowana jest ta pozycja. Znajdziemy w niej odpowiedzi na najczęstsze problemy spotykające właścicieli czworonogów zarówno w obrębie domu, jak i na spacerach. Autor prowadzi nas od znalezienia i wyjaśnienia behawiorystycznego fundamentu problemu aż do jego rozwiązania. A wszystko po to, żebyśmy mogli w pełni cieszyć się czasem spędzanym z pupilem. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla osób rozważających adopcję dorosłego psa. Również bardziej doświadczeni hodowcy, jak i właściciele szczeniaków będą mogli poszerzyć swoją wiedzę i nauczyć się mowy ciała psa. Książka jest kontynuacją poprzedniego tytułu tego autora - ''Dobry piesek. Jak wychować niesfornego szczeniaka''.

Catherine Montmar, absolwentka Sorbony, rozpoczyna pracę w firmie perfumeryjnej założonej przez swojego dziadka. Szybko okazuje się, że rodzinny biznes nie jest przysłowiową gwiazdką z nieba. Przedsiębiorstwo ma ogromne kłopoty. Prezes Bruno Winters, podobnie jak Catherine, również pracuje w rodzinnej firmie, ale ta zajmuje się przejmowaniem bankrutujących podmiotów, które nie mają szans na przetrwanie. Mężczyzna uważa, że w biznesie wszystkie chwyty są dozwolone, ale kiedy na jego drodze pojawia się intrygująca brunetka, mocno weryfikuje swoje zasady. Catherine i Bruno stoją po dwóch stronach barykady, jednak coś już ich łączy. Zapach pożądania, który przyciąga ich jak magnes, a któremu nie mogą i nie chcą ulec.

„Dora” to konspiracyjny i powstańczy pseudonim. Ta książka to nie wywiad ani spisany życiorys, ale opowieść o „Dorze”, bliskich jej ludziach i czasach, w których żyła. Z setek usłyszanych historii Autorka wybrała te, które zrobiły na niej największe wrażenie.

W Diable wcielonym Donald Ray Pollock stworzył historię będącą mariażem wynaturzonej intensywności typowej dla Urodzonych morderców Olivera Stone’a oraz religijnych i gotyckich inspiracji dziełami Flannery O’Connor z czasów jej najmroczniejszej twórczości. Z akcją osadzoną na prowincji w południowym Ohio i Zachodniej Wirginii, Diabeł wcielony przedstawia galerię zajmujących i

Salvatore d’Amato – a raczej Sally Tomato, jak nazywają go przyjaciele – postanowił, że po raz pierwszy pocałuje dziewczynę jeszcze przed swoimi trzynastymi urodzinami. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić, ponieważ Sally chce pocałować tylko jedną dziewczynę – piękną Lucy. Tylko jak sprawić, żeby dziewczyna odwzajemniła jego uczucie?

Z tej książki dowiesz się: • Czy jest coś mniej zabawnego, niż tłumaczenie dowcipów? • Jakie są różnice między kobietami a mężczyznami w podejściu do humoru? • Czy humor łączy się z inteligencją? • Co wspólnego ma Sokrates ze współczesnymi pranksterami? Dzięki tej książce wreszcie zrozumiecie dlaczego śmieszą was (lub nie) „Przyjaciele” oraz jakie są różnice w humorze prezentowanym w najpopularniejszych serialach komediowych. Na końcu każdego rozdziału czekają na was ćwiczenia, które rozruszają te części ciała, które potrzebne są, aby się śmiać – mięśnie, i mózgi. Łukasz Jach przez pryzmat psychologii, antropologii i kognitywistyki pokazuje nam jakie istnieją style humoru oraz na jakiej podstawie się wykształciły. Przechodząc od koncepcji najsłynniejszych greckich filozofów, przez wyniki najnowszych badań, aż do rozpracowywania dowcipów dowiecie się dlaczego w ogóle coś was bawi. Bez względu na to, czy śmiejąc się wydajecie dźwięki „haha”, „hehe” czy „hihi”.