Fatalne decyzje w II wojnie światowej

Złote lato. Szóstka utalentowanych maturzystów świętuje swoją świetlaną przyszłość – do czasu, gdy ryzykowna zabawa kończy się tragicznie. Megan bierze winę na siebie. Poświęca się po to, by przyjaciele mogli dalej cieszyć się życiem. W zamian wszyscy zgadzają się oddać jej po jednej przysłudze, kiedy już wyjdzie z więzienia. Dwadzieścia lat później Megan jest wolna. Igrzyska czas zacząć...

Niniejsza książka to próba przedstawienia czysto historycznego życiorysu Jezusa z Nazaretu. Jezusa człowieka, nie Chrystusa Zbawiciela. Autor nie dotyka teologii, która przyszła później. Opowiada on tę historię raczej tak, jakby nic nie wiedział o światowych następstwach życia Jezusa, ponieważ i Jezus też o nich nie wiedział.Obraz tego człowieka trudny jest do namalowania. Chodzi przecież o opisanie męża, o którym niewiele wiemy, a do trzydziestego roku jego życia nie wiemy prawie nic, nie znamy nawet jego rysów. Cztery najważniejsze dokumenty, przeczą sobie. W tej historii nie ma nic pewnego. Między urodzinami a śmiercią Jezusa mieści się niewiadoma. Jakim był człowiekiem? Dopiero próba uporządkowania faktów, sprawia, że zaczynamy rozumieć różne okresy życia Jezusa, a on sam staje się dla nas bardziej ludzki.

Rycheza Lotaryńska – żona Mieszka II i matka Kazimierza Odnowiciela, pierwsza polska królowa, przypomina postać ze średniowiecznej miniatury malowaną złotem, purpurą, bielą i czernią. Nielubiana przez polskich kronikarzy, dziejopisów i historyków, niedoceniana i prawie nieznana, była kobietą mądrą, dumną, przenikliwą i wyrastającą ponad czasy, w których żyła. Janina Lesiak po swojemu próbuje zdjąć z obrazu królowej Rychezy patynę minionego tysiąclecia i pokazać kobietę zaskakująco nowoczesną, wykształconą, samodzielną, rozumiejącą potrzebę pokojowego współistnienia w Europie, zjednoczenia narodów poprzez pokojową współpracę, kulturę i wzajemną tolerancję. Los jej nie oszczędzał – przeżyła zdradę, śmierć najbliższych, upokorzenie i lęk o życie swoje i dzieci. Nie poddała się i nie pozwoliła się obrażać ani lekceważyć. Zadbała o przyszłość syna i tak go wychowała, aby potrafił scalić i odbudować upadające państwo. Bez Rychezy byłoby to niemożliwe... Do końca życia tytułowała się Regina Poloniae. Najwyraźniej była z tego dumna.