Simon oraz inni homo sapiens

Szesnastoletni Borys Orkan cierpi na depresję. Środowisko, w którym żyje, dostarcza chłopcu wiele miłości i cierpienia - jak to w życiu. Choroba sprawia, że chłopiec zaczyna widzieć swoje życie jedynie jako pasmo niekończącej się udręki. Samobójcza śmierć sąsiada i toksyczna znajomość z poznanym na oddziale psychiatrycznym Miszą prowadzą Borysa do fascynacji samobójstwem. Otoczony rodziną, znajomymi i serdeczną miłością dziewczyny, Borys odpycha wszystkich i z wolna pogrąża się w samotności. Udręczony chorobą, nie widzi już dla siebie wyjścia...

Maria Rodziewiczówna, być może nieświadomie, samą siebie obsadzała często jako główną bohaterkę snutej opowieści. Zawsze był to silny charakter, kobieta ciężko pracująca, dobrze zdająca sobie sprawę, jak niewdzięcznie świat traktuje jej płeć. Pisarka zdecydowanie wyprzedzała w myśleniu o kobietach własną epokę, bo i sama tę epokę wyprzedzała działaniem i myśleniem. Nie była przy tym wcale pobłażliwa dla kobiet, widziała ich wady, ale potrafiła dostrzec zalety. Wyraźnie zmagała się ze zjawiskiem emancypacji, chyba nieco zazdroszcząc młodym kobietom, że potrafią wywalczyć więcej, niż było to możliwe za czasów jej młodości. Z drugiej strony lekceważyła te, które biernie odgrywały role, w jakich widział je świat. Żeby kobiety same się zastanowiły, jaki dla nich jest wstyd i hańba w tych obyczajach niby opiekuńczych, w tym ohydnym „nie wypada”! Nie wypada się uczyć, bo to ujma kobiecości, nie wypada samej jeździć i chodzić; nie wypada pannie obrać sobie fachu i opuścić dom rodzicielski; nie wypada ostrzyc warkoczy, zrzucić gorset, ubierać się niemodnie; nie wypada nie być naiwną, palić tytoniu, śpiewać wesołych kupletów i gwizdać; nie wypada być człowiekiem, mieć indywidualność, charakter! No a gdy przestrzega tych prawideł, jakaż nagroda? Dostanie męża. To ci dopiero szczyt wart takiego starania! W Kądzieli poznamy całą galerię postaci kobiecych. Pani Taida samodzielnie zarządza, i to z sukcesem, majątkiem ziemskim (jak sama Rodziewiczówna), na dodatek wychowując dwóch synów. Nie sprzeciwia się obyczajom, tylko ciężko pracując, wykuwa swoją ziemską drogę. Drugą główną bohaterką jest córka jej kuzynki, Stasia, która wbrew wszystkiemu chce zostać lekarzem, odrzucając wszelkie konwenanse. A jednak właśnie te dwie kobiety okazują się bratnimi duszami. Piękna opowieść o obowiązku, miłości, przyjaźni. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Róża Krull powraca w powieści "Miasteczko Morderców" pióra Alka Rogozińskiego. Świetna erudytka, mistrzyni słowa pisanego i mówionego, a także błyskotliwa śledcza, przeplatająca ciekawe i trafne uwagi, celnymi i zabawnymi puentami ma na tapecie nowe śledztwo. Czwarty tom serii "Róża Krull na tropie" to kolejna przygoda, która ma na celu złapanie mordercy burmistrza w miasteczku na Podlasiu. Protagonistka, za namową swojej gosposi, decyduje się na wyjazd do jej rodzinnego miasta, aby zbadać tę sprawę. Na miejscu okazuje się, że mieścina jest bardzo mała, w którym każdy się zna... I każdy wie wszystko o sąsiadach, rodzinie czy znajomych. Rzecz jasna, każdy próbuje zatuszować swoje błędy, jednak nikomu się to nie udaje. A błędy te, bywają bardzo dotkliwe w skutkach... Podejrzenie pada na zięcia ofiary, który został złapany tuż po dokonaniu morderstwa. Klasycznie - Róża Krull poddaje w wątpliwość wersję policji, nie wierząc, że to mąż córki ofiary dokonał morderstwa. Po jakimś czasie Róża również znajdzie się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Czy poradzi sobie z brakiem pomocy ze strony Stróżów Prawa? Czy będzie w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwo? Jakie tajemnice kryją się w małym, zapomnianym przez wielkie metropolie miasteczku na Podlasiu? Do czego są w stanie posunąć się ludzie, by osiągnąć swój cel? "Miasteczko Morderców to świetna opowieść, w której komedia przeplata się z dramatem i thrillerem kryminalnym. To książka, przy której czytelnik przeżyje wiele emocji - od smutku, przez strach i złość, na śmiechu kończąc.