Cordelia

Dokąd może prowadzić religijny fanatyzm? Czy wiara rzeczywiście jest czymś dobrym? W książce "Katedry" odnajdziesz dającą do myślenia historię o kłamstwie, cierpieniu i brutalnym morderstwie. Skrywana prawda boli najbardziej. Trzydzieści lat temu na śmietniku odnaleziono zwęglone i poćwiartowane ciało siedemnastoletniej dziewczyny. Mimo upływu czasu nie udało się rozwiązać zagadki morderstwa, a sprawa powoli ucichła. Bliscy ofiary z różnymi efektami próbowali powrócić do normalności i od nowa ułożyć swoje życie. Jedynie ojciec nie mógł sobie z tym poradzić i postanowił, że nie spocznie, dopóki prawda nie wyjdzie na jaw. Dopiął swego. Tylko czy rozwiązanie zagadki i odkrycie mrocznych sekretów przyniesie komukolwiek ukojenie? Jak wiele osób znało prawdę, a ile brało udział w rytualnym morderstwie na tle religijnym? Dlaczego ludzie odrzucający religię i nieprzyjmujący panujących norm muszą żyć w samotności, a jedynymi pisanymi im uczuciami są bezradność i rozpacz? Claudia Pineiro stworzyła dający do myślenia thriller, opowiadający o poszukiwaniu prawdy i zrozumienia. Uświadamia czytelnikom, że wiele osób w społeczeństwie już dawno odrzuciło religię, chociaż większość z nich nie potrafi się do tego przyznać. Nawet przed sobą. Claudia Pineiro w swoich powieściach kreuje mroczne światy, a zagłębianie się w historię żyjących tam ludzi jest niezwykłym doświadczeniem. Czy rzeczywistość naprawdę jest taka, jaką ją postrzegamy? Buszując w bogatym dorobku literackim Pineiro, warto zwrócić szczególną uwagę na takie tytuły, jak "Czwartkowe wdowy", "Elena wie/Twoja", "Betibu" czy "Okruchy szczęścia".

Seryjna morderczyni. Sadystka. Szalona kobieta. Wampirzyca. Wilkołak. Wszystkie te epitety i określenia przypisywane są Elżbiecie Batory. Słynęła nie tylko z wyrafinowanego okrucieństwa, lecz także z nieprzeciętnej inteligencji i urody. Zwana „Panią na Czachticach” lub „Wampirzycą z Transylwanii”, przeszła do historii jako jedna z najokrutniejszych kobiet Europy. Do dzisiaj krążą opowieści o księżnej owładniętej obsesją wiecznej młodości, dla osiągnięcia której kąpała się we krwi młodych dziewic. Czy rzeczywiście jest odpowiedzialna za ponad sześćset zabójstw, które się jej przypisuje? A może krewna króla Polski Stefana Batorego była ofiarą intrygi uknutej przez jej krewnych do spółki z żądnymi władzy Habsburgami? Prawda wydaje się równie intrygująca jak legenda, która ciągnie się za „Krwawą Hrabiną”.

Z mafii nie da się uciec. Juliette naiwnie wierzyła, że będzie to możliwe. Juliette od dziecka rozumiała prawa rządzące jej światem. Wiedziała, kim jest jej ojciec i czym się zajmuje. A co gorsza, że kiedyś ona jako jedynaczka będzie musiała przejąć rodzinny biznes i stanąć na czele organizacji mafijnej. Nie mogła się na to zgodzić. Niestety Juliette miała związane ręce. Zdawała sobie sprawę, że każda próba ucieczki będzie oznaczała śmierć i to nie tylko dla niej, ale również dla ukochanej matki. Jednak los dał kobiecie szansę, chociaż nie taką, o jakiej marzyła, bo do drogi ku wolności odprowadziły ją martwe oczy matki. Juliette uciekła. Dziesięć lat później kobieta prowadzi zwyczajne życie. Ma męża i małą córeczkę, a dramatyczna przeszłość wydaje się jedynie wspomnieniem. Jednak niebezpieczeństwo jest bliżej, niż myślała. Kiedy Juliette będzie na granicy życia i śmierci, Liam Harris, największy rywal i wróg jej ojca, zaoferuje pomoc. Dziewczyna szybko się przekona, że budowanie przyszłości na kłamstwach ma straszliwą cenę.

Mallory od początku nie ufał tej dziewczynie. Kiedy zatrudniał ją na ranczu, przeczuwał, że Morie nie jest tym, za kogo się podaje. Niby niewinna jak aniołek, ale ma niewyparzony język i nie boi się krytykować szefa. Niby biedna jak mysz kościelna, ale tylko ona wie, jak zorganizować eleganckie przyjęcie i zna bardzo wpływowych ludzi. Gdy Morie zostaje oskarżona o kradzież, Mallory nie słucha wyjaśnień i wyrzuca ją z pracy. Nie wie, że właśnie popełnił największą życiową pomyłkę…

Najbardziej wyniszczająca epidemia wszech czasów Zwłoki wrzucone do zbiorowych mogił, wozy zbieraczy trupów przemierzające ulice, mężowie porzucający umierające żony i rodzice opuszczający konające dzieci w obawie przed zarażeniem. Chmury pyłu unoszące się nad drogami pełnymi zatrwożonych uciekinierów, statki widma z trupami zamiast załogi i zdziczałe dzieci błąkające się po opustoszałych górskich wioskach. John Kelly opisuje atmosferę, panującą wśród mieszkańców Sieny czy Awinionu, kiedy dowiadywali się, że w sąsiednich miastach każdego dnia umierają tysiące. Jak to jest wybierać między własnym życiem a obowiązkiem wobec śmiertelnie chorego dziecka? Jak żyć w społeczeństwie, w którym więzy krwi, uczucia i prawa straciły wszelkie znaczenie? Czarna śmierć to jedno z najbardziej niewyobrażalnych wydarzeń w historii ludzkości – warte przypomnienia zwłaszcza teraz, gdy problem epidemii jest znów tak aktualny.