Cordelia

Kaja i Dominik, choć nie wierzyli w bajki, otrzymali od życia swój własny happy end, a ich szczęściem cieszyły się rzesze czytelniczek. Kaja zdecydowała się wieść życie u boku Dominika jako jego żona. Urodziła córkę i otworzyła studio fotograficzne, by podobnie jak Dominik podążać za swoimi marzeniami. Spędzone w małżeństwie lata pokazały bohaterom, że samo bycie razem nie wystarcza do szczęścia. Czasami trzeba wzniecić ogień miłości na nowo i zawalczyć o siebie.

Książę Ainswood, dostał od losu wszystko – tytuł, bogactwo i szatańską urodę – tymczasem jego życiowym celem stało się trwonienie tych darów. Nieokiełznany, dziki i nieprzewidywalny, zmierza ku zatraceniu aż do dnia, gdy na jego drodze pojawia się piękna i odważna Lydia Grenville. W świecie jej wartości nie ma miejsca dla takich zepsutych dżentelmenów jak Ainswood. Ten jednak nie byłby sobą, gdyby nie podjął wyzwania, zwłaszcza jeśli rękawicę rzuca mu atrakcyjna kobieta wiecznie pakująca się w niebezpieczeństwo.

Legenda Tristana i Izoldy jest najpiękniejszym, najgłębszym poematem miłości, jaki ludzkość kiedykolwiek stworzyła. Zawiera w najpełniejszym, najszlachetniejszym wyrazie to, co stanowi dominującą linię późniejszej literatury francuskiej, co odróżnia ją od wszystkich innych i stanowi tajemnicę jej uroczego na wszystkie inne oddziaływania. Wiecznie na nowo przeżywany problem miłości, wiekuista, tryumfalna apoteoza jej samej, wraz z całym bezmiarem jej nędz, kłamstw, jej wzniosłości i upodlenia, czci i bez honoru, z całym pijaństwem szczęścia i tragizmem niedoli, to linia, która od Tristana i Izoldy, poprzez strofy Villona i Molierowskiego Alcesta, niezapomniane sylwety Manon Lescaut i kawalera de Grieux, poprzez Stendhala i Balzaca, Musseta i Verlaine'a, aż do całego teatru i powieści przedostatniej doby, aż do piosenki ulicznej Paryża, snuje się nieprzerwanie przez najświetniejsze karty literatury francuskiej i stanowi jej swoisty, nieprzeparty urok. Można powiedzieć, iż dusza nowo tworzącej się rasy w samym zaraniu młodości napiła się czarodziejskiego trunku z pucharu Tristana i Izoldy i że ów napój miłosny, mocny jak życie i mocniejszy nad śmierć, na wieki już krąży w jej żyłach.

“Jak podrywają szejkowie” to książka opowiadająca o nieznanym i najczęściej przemilczanym aspekcie życia arabskich szejków, którzy wiele skrywają za hotelowymi drzwiami. Co stoi za wielkim bogactwem szejków? Czy to prawda, że nie mają sobie równych i nikt nie jest w stanie ich powstrzymać? “Jak podrywają szejkowie” to książka ujawniająca wiele tajemnic z ich świata. Autorowi udało się poznać z pierwszej ręki styl życia i mentalność arabskich szejków. Przytacza ON historię Abeda, którego największą pasją są kobiety i konie. Abed regularnie przyjeżdża z ojcem do Polski na słynne akcje. Pewnego razu jednak kuzyn pokazuje mu świat o wiele ciekawszy - pełen narkotyków, seksu, perwersji i nadużyć. Jak się okazuje, dla wielu szejków jest to codzienność. Mają pieniądze, więc w swoim mniemaniu mogą wszystko. Ale czy aby na pewno? “Jak podrywają szejkowie” to szokująca książka, odsłaniająca liczne tajemnice i historie, które z pewnością miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego.

Karolina Winiarska wraca z nową powieścią! "Na zawsze. Po drugiej stronie" to długo wyczekiwana kontynuacja losów Olgi i Michała. Co tym razem wydarzy się w życiu tych dwojga? Po wielu ciężkich chwilach Olga podejmuje jedną z najtrudniejszych decyzji w swoim życiu. Postanawia zostawić ukochane Bieszczady i pensjonat, w którym wszystko się zaczęło. Choć dzika głusza koi jej nerwy i powoli leczy rany, które wciąż są świeże, kobieta postanawia wyjechać, by zacząć wszystko od nowa. Stawia na jedną kartę - wszystko albo nic. Jej celem staje się Sri Lanka - egzotyczna kraina pełna słońca, w której nie ma śladu zmartwień i trosk. Z nadzieją na chwilę wytchnienia i dostrzeżenie nowych horyzontów Olga kupuje bilet na wyprawę swojego życia. Myśli o Michale nie dają jej jednak spokoju. Jak bumerang wracają do niej ich wspólne momenty - chwile tak cenne i kruche, a jednak tak silne. Obraz ukochanego nie znika nawet na drugim końcu świata, gdzie kobieta próbuje pogodzić się ze swoim życiem i stratą. W tym samym czasie w Anglii Laura postanawia odciąć się od swojego dawnego życia i demonów przeszłości, które wciąż nie pozwalają jej zasnąć. W jej przypadku decyzja również pada na Sri Lankę. Los zetknie ze sobą te dwie kobiety, chociaż pozornie nic ich ze sobą nie łączy. Czy znajdą nić porozumienia? Jakie tajemnice wyjdą na światło dzienne i jak poradzą sobie z nimi Olga i Laura?

Agent federalny, Aron Falk, otrzymuje wiadomość wzywającą go do przyjazdu do Kiewarry. Powodem pierwszej od lat wizyty w rodzinnym miasteczku jest pogrzeb jego najlepszego przyjaciela, Luke’a i jego najbliższych. Kiedy dwadzieścia lat wcześniej Falk został oskarżony o morderstwo, Luke zapewnił mu alibi. W atmosferze pełnej podejrzeń Falk i jego ojciec uciekają z Kiewarry. Przed formalnym oskarżeniem Arona ratuje niezachwiane zapewnienie Luke’a, że w feralnym momencie on i Aron byli razem.

Aluś Curunia to mężczyzna na „nie”: niebogaty, niekształcony, niepracujący na stałe, niestroniący od piwka i nieradzący sobie z tytoniowym nałogiem. Mówi o sprawach prostych, o zdarzeniach zwyczajnych i typowych, takich na co dzień. W jego opowieściach są ryby, grzyby, zimne nóżki i coś na apetyt… Jest zatoka z płycizną w sam raz na białą rybę, są kobiety,

"Ratowałam od zagłady. Wspomnienia Irene Gut-Opdyke" to opowieść o siedemnastoletniej uczennicy szkoły pielęgniarskiej w Radomiu. Wybuch wojny zmusił młodą dziewczynę do rezygnacji z wielu ważnych dla niej wówczas spraw. Stała się bohaterką, jednak przez cały czas trwania wojny, los jej nie oszczędzał. Irenę spotkało wiele cierpienia i poniżeń. Jednak te wszystkie przykre doświadczenia sprawiły, że dziewczyna znalazła w sobie potężną siłę, która pozwoliła jej przetrwać i nieść ratunek innym. Irene zaangażowała się w konspirację. Swoje niemieckie w brzmieniu nazwisko wykorzystała, by ratować Żydów. Na każdym kroku ryzykując własnym życiem - pomagała ludziom w uciecze z getta. Ukrywała ich w lesie oraz w piwnicy majora SS, u którego pracowała w roli gosposi. Nie kierowała się nienawiścią, lecz miłością. Jej czyny są najwyraźniejszym przykładem potwierdzającym tezę, że zło można pokonać, czyniąc dobro. Po wojnie Irene wyjechała do USA. Przez wiele lat milczała na temat tych dramatycznych wydarzeń. Do spisania wspomnień skłoniły ją teorie, które zaprzeczały istnieniu Holocaustu i obozów koncentracyjnych. Książka ze wspomnieniami Irene Gut-Opdyke to niezwykle wstrząsające świadectwo heroizmu młodej, polskiej dziewczyny. Jej działania były największym buntem wobec zła, jakiego doświadczył świat i krzywdy innych ludzi. Publikacja książki odbiła się szerokim echem, a na jej podstawie w Nowym Jorku powstała sztuka teatralna.