Wschód is good

Plymouth, 1941 rok. Wokół wyją syreny i rodzina Shawbrooków chowa się w zatłoczonym zbiorowym schronie. Bomby zaczynają już spadać z nocnego nieba, gdy Shawbrookowie uświadamiają sobie, że w pośpiechu zapomnieli o swoim synku, Freddiem, który został w łóżeczku. Matka chłopca, Vera, wybiega ze schronu, aby go odnaleźć. Następnego ranka sierżant Colin Peterson słyszy płacz dziecka dochodzący ze zrujnowanego domu. Z narażeniem życia wynosi stamtąd kilkumiesięcznego chłopca. W mieście pełnym rannych i pozbawionych dachu nad głową ten maluch nie otrzymałby należytej opieki, więc Colin zabiera go do siebie. Niespełna rok wcześniej Colin i jego żona Maggie stracili dziecko zaraz po porodzie. Kiedy kobieta bierze teraz w ramiona cudem uratowanego chłopca, dostrzega w nim swojego syna. Od tej pory zaczyna go traktować jak własnego i nikt jej nie przekona, że jest inaczej. „Skradzione dziecko” Diney Costeloe to wciągająca powieść oparta na prawdziwej poruszającej historii, pokazująca, jak silna może być matczyna miłość.

Doktor Emma Stein, znana psychiatra i szczęśliwa mężatka, została zgwałcona przez „Fryzjera” – seryjnego mordercę, który – zanim zabije – goli kobietom głowy. Tyle że Emma przeżyła... Ona jedna... Nie widziała twarzy swojego oprawcy, ale rozpoznaje go w każdym mężczyźnie. Nie pamięta, co naprawdę stało się tamtej nocy w hotelu, w którym nie ma pokoju, jaki opisała. Boi się. Odizolowała się od ludzi. Nie wychodzi z domu. Aż do

Zgłębianie sensu istnienia jednostki w świecie to motyw przewodni książki "Horyzont" Barry'ego Lopeza. Jeśli masz ochotę towarzyszyć pisarzowi w podróży po sześciu odległych zakątkach świata i jego poszukiwaniach egzystencjalnych, sięgnij po tę niezwykłą lekturę. "Horyzont" to historia wypraw autora do kilku zakątków globu: zachodniego Oregonu, mroźnej Arktyki, wysp Galapagos, lodów Antarktydy, dalekiej Australii i piaszczystych obszarów gorącej Kenii. Barry Lopez snuje opowieści o prehistorycznej ludności odwiedzanych ziem, kolonizacji, która doprowadziła do splądrowania bogactw Czarnego Lądu, o współczesnych mieszkańcach różnych zakątków świata i odwiedzających je turystach. Relacje z podróży, podczas których pisarz poznaje tubylców i spotyka się z innymi eksploratorami egzotycznych kultur, stanowią dla niego pretekst do rozważań egzystencjalnych - pochylenia się nad ludzką naturą, pragnieniami i namiętnościami.

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

"Wilczy księżyc" to drugi tom sagi "Kobiety z rodziny Wierzbickich" autorstwa Katarzyny Ryrych. Młody księżyc symbolizuje czas zmian i poszukiwań, podobnie jak młode wilki, które opuszczają swoje stado, by wyruszyć w poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Bietka, córka Malwiny, znika razem ze swoim ukochanym, a losy jej życia stają się centralnym punktem tego poruszającego opowiadania. Z kolei Lea znajduje się w miejscu, do którego ludzie niechętnie zaglądają - w Auschwitz - próbując przeżyć w trudnych warunkach obozu koncentracyjnego. Tylko Urszula, pozostając "na ptasich prawach", wędruje niepokojącymi ścieżkami życia, wciąż wierna sobie, choć samotna. Biały Dwór sunie przez morze historii jak arka Noego, oferując schronienie potrzebującym w okresie wojny. To miejsce, w którym ścieżki bohaterów splatają się w nieprzewidywalny sposób, tworząc bogatą i pełną emocji narrację. Autorka przybliża skomplikowane relacje między postaciami, które muszą stawić czoła wyzwaniom wojny i próbom losu. Katarzyna Ryrych w "Wilczym księżycu" kontynuuje historię rodziny Wierzbickich, ukazując jej losy w czasach niepewności i chaosu. To opowieść o miłości, poszukiwaniu tożsamości oraz sile, jaką posiadają kobiety w obliczu trudności. Drugi tom sagi zaprasza czytelnika w fascynującą podróż przez skomplikowany świat historii, w trakcie której bohaterowie muszą zmierzyć się z własnymi demonami i odnaleźć sens w zamęcie wojennych wydarzeń.

"Nazywam się Czogori" to powieść o najmroczniejszych stronach himalaizmu. Druga najwyższa góra świata to K2, a przynajmniej tak nazwali ją Anglicy i nazwa ta zadomowiła się na stałe w języku i powszechnej świadomości. Ale ludzie żyjący u jej podnóża mówią o niej Czogori (wysoka góra). To miejsce owiane tysiącami legend, gdzie nadal słyszalne są echa odległej przeszłości. To miejsce, gdzie islam miesza się z buddyzmem, a tuż obok przebiega linia frontu. Jest rok 1995. Młody fotograf z Polski, Olo, bierze udział w wyprawie na K2. Dziesięć lat wcześniej jego ojciec tam właśnie znalazł swój tragiczny koniec. Olo musi stawić więc czoła swoim własnym lękom i słabościom. To podróż nie tylko w górę, ale również w głąb samego siebie. Dla Ola najbliższymi towarzyszami stają się szejk Iskander oraz jego syn, Karim, a także inni miejscowi tragarze, których himalaiści prawie nie dostrzegają. "Nazywam się Czogori" to perełka na tle tak popularnych obecnie książek o himalaizmie. Przede wszystkim dlatego, że pokazuje mroczną stronę tego ekstremalnego sportu. Mówi o tym, w jaki sposób zachodni wspinacze traktują miejscową ludność, z której usług przecież muszą korzystać. Mówi o stosach śmieci w miejscu obozowisk i pozostawionych w skalnych rozpadlinach trupach współtowarzyszy. Ale jest to również powieść pełna wnikliwych obserwacji nie tylko o problemach nękających ludność północnego Pakistanu. To także zwierciadło, w którym odbija się polska rzeczywistość lat 90-tych.