Wyspa - Ragnar Jonasson

Zoe Morley i jej mąż Ollie po długim oczekiwaniu na dziecko zostają przybranymi rodzicami maleńkiej Evie. Ich radość nie ma granic. Po kilku latach wydarza się cud - rodzina powiększa się o kolejne dziecko, tym razem ich własne. Gdy jej brat kończy dwa latka Evie zaczyna znajdować dziwne listy i prezenty. Ich autor twierdzi, że jest jej biologicznym ojcem i nie cofnie się przed niczym, by

Każdy marzy czasem o tym, by być znanym i rozpoznawalnym. Czy życie osób na świeczniku jest sielanką, czy też nieustającym wyzwaniem? "Pisarka" Magdy Stachuli to thriller ze świetnie skonstruowaną fabułą. Główna bohaterka Laura Ruta to znana pisarka. Jej najnowsza powieść zbiera pozytywne recenzje, a na spotkania autorskie przychodzi wielu czytelników. Po jednym z takich spotkań Laura otrzymuje anonimową przesyłkę z datą swojej śmierci. Sytuacja wzbudza w niej przerażenie, odzywają się demony z przeszłości. Kilka dni później kobieta znika bez śladu. Jest osobą publiczną, więc jej zaginięcie odbija się echem w mediach. Nie wiadomo, czy Laura żyje, trwają poszukiwania. Czy jej zaginięcie wynika z czyjejś zazdrości? A może z pragnienia zemsty? Pisarka ma wielu znajomych, krąg podejrzanych jest szeroki. Trzeba zbadać relacje autorki z bliskimi, zwłaszcza z mężem, wziąć pod uwagę duże grono czytelników, z których część mogła mieć z nią osobisty kontakt. Jedna z kobiet uważa, że Laura skradła jej pomysł na książkę. Tropów jest wiele, a każdy prowadzi donikąd. Czy uda się rozwikłać trudną zagadkę? Dzięki "Pisarce" czytelnik poznaje kulisy życia ludzi powszechnie znanych. Okazuje się, że osobom publicznym wcale nie żyje się tak łatwo, muszą liczyć się z różnymi ograniczeniami i problemami.

Kontynuacja powieści „Sanktuarium”. Decyzją Sędziego Sanktuarium Lela powróciła do Rhode Island, gdzie postrach sieje Zwierzolud, mordująca ludzi przerażająca istota poruszająca się na czworaka. Lela nie ma wątpliwości – istot tych z pewnością jest tu więcej i są to okrutne Mazikiny. Lela nie jest jednak tylko zwykłą uczennicą, przede wszystkim jest teraz dowódcą jednostki terenowej Straży. Wraz z nią pojawili

Książka Warszawskie dzieci ’44 pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego były przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie.

Sądziła, że jej życie jest całkiem dobre, dopóki z dnia na dzień nie rozsypało się jak domek z kart. Każdego ranka, po przebudzeniu, pierwsze, o czym myśli, to alkohol. Uzależniła się od niego, kiedy zerwał z nią chłopak, a kolejny dramatyczny splot wydarzeń doprowadza do tego, że pije coraz więcej. Chociaż kobieta zdaje sobie sprawę z konsekwencji, nie jest w stanie odmówić sobie kolejnego drinka… Przynajmniej do czasu, gdy dochodzi do wniosku, że jeśli nie chce utonąć, musi coś ze sobą zrobić i uporządkować to, co zostało z jej codziennej egzystencji. Okazuje się, że życie nie tylko zabiera, ale także dużo daje. Wzruszająca opowieść o sile ludzkiej woli i o chęci do tego, aby ciągle walczyć o nowy, lepszy dzień.

Jak stymulować kreatywność w marketingu? Jak świadomie tworzyć historie, obrazy i doświadczenia, które wywołują w ludziach poczucie silnej więzi z marką? Greg Hoffman pracował niemal trzy dekady w Nike, przebywając zawodową drogę od stażysty do dyrektora marketingu. Pod jego kreatywnym przywództwem powstały najbardziej znane i przełomowe kampanie – między innymi z zaangażowaniem gwiazd sportu takich jak Michael Jordan, Kobe Bryant czy Cristiano Ronaldo. Co jest najważniejsze w kreowaniu marki emocjonalnie bliskiej ludziom i dlaczego nie jest to wbrew pozorom zależne od jej wielkości i zasobów? Hoffman w tej książce skupia się na omówieniu trzech zasad: " Kreatywność to sport zespołowy " Daj się zapamiętać " Pozostaw po sobie dziedzictwo – a nie tylko wspomnienia. Dowiedz się, jak wyglądała praca nad słynnymi kampaniami Nike „od środka”. Wykorzystaj sprawdzone przez Hoffmana strategie tworzenia historii, odblokuj kreatywność i buduj trwałe więzi między marką a odbiorcami. *** W tej książce podzielę się wiedzą i zasadami, które gromadziłem przez trzydzieści lat pracy. Przeanalizuję, jak wiele z moich procesów kreatywnych i zasad było inspirowanych bezpośrednio doświadczeniami uczestników życia sportowego – samych sportowców, trenerów i drużyn. Mam nadzieję, że czytelnicy dostrzegą, iż wspomniane procesy i zasady mają uniwersalne zastosowanie dla dużych i małych marek. Przede wszystkim książka ta ma być użytecznym planem dla biznesu, marketingu i kreatywnych profesjonalistów, niezależnie od tego, czy mówimy o twórcach działających w pojedynkę, czy o zespołach składających się z dwóch, czy z tysiąca osób. Jeśli zastosujesz w praktyce zawarte tu przemyślenia, może to wzmocnić ciebie jako lidera, twój zespół i twoją markę i pomóc ci osiągnąć poziom kreatywnej doskonałości, który pozwoli ci budować trwałe więzi z konsumentami.

Kolejna – po Czarnym mercedesie – wspaniała powieść mistrza pióra! Ruszyła także produkcja serialu na podstawie obu powieści. Nadkomisarz Rafał Król ucieka przed gestapo do Lwowa. Ma nadzieję zatrzymać się u Lenki, prostytutki, która dorabia jako biuralistka w Ratuszu. Niestety, Lenka parę dni wcześniej zniknęła. Dowiaduje się przy okazji, że Lenkę nachodził jakiś Ukrainiec. I że nie prezentował się specjalnie przyjaźnie. Kiedy Król jedzie do Molendowej, wdowy, którą znał z dawnych lat, zastaje

W latach 1976–1983 wojskowa junta zamordowała w Argentynie około trzydziestu tysięcy osób. Młodzi ludzie, zaangażowani w opór wobec dyktatury czy po prostu z racji swych poglądów dla niej niewygodni, ginęli bez śladu – zrzucano ich z samolotów do rzeki, porywano z ulicy i wywożono samochodami bez numerów rejestracyjnych w nieznane miejsca kaźni. Narodzone w więzieniach dzieci zabierano matkom i oddawano do adopcji ich oprawcom. Niewyobrażalne tortury, jakim poddawani są przeciwnicy dyktatury, oglądamy z perspektywy bezimiennego narratora, ceniącego sobie dyscyplinę, porządek i hierarchię młodego wojskowego, któremu – podobnie jak jego towarzyszom w zbrodni – łatwo przychodzi uprzedmiotowienie katowanych wrogów. Łatwo im również przychodzi odcięcie się od masakry, jaką przeprowadzają na szeroką skalę, za pomocą formalnego, urzędniczego języka. Kohan wnikając w okrutną, perfidną, wyrachowaną część ludzkiej natury, zmusza nas do oglądania scen, na które wolelibyśmy nie patrzeć. Najokrutniejszej przemocy doświadczają w Dwa razy czerwiec kobiety, ale też one stawiają jej największy opór, podczas gdy większość społeczeństwa tkwi w letargu. Terror rządów junty Kohan zderza ze zbiorową gorączką wywołaną mistrzostwami świata w piłce nożnej, z oglądania meczów, czyniąc metaforę ucieczki od odpowiedzialności. Martin Kohan (ur. 1967) - jeden z najważniejszych współczesnych pisarzy argentyńskich, przewrotny kontynuator tradycji Jorge Luisa Borgesa i Ricarda Piglii, autor jedenastu powieści, trzech tomów opowiadań i wielu esejów, w których rozlicza się z historią Argentyny. W 2007 roku uhonorowany prestiżową Premio Herralde za powieść "Ciencias morales", w której - podobnie jak w książce "Dwa razy czerwiec" - zastanawia się, co sprawia, że społeczeństwo potrafi zaakceptować usankcjonowaną przez państwo przemoc, a nawet w niej uczestniczyć. "Tę książkę chciałoby się po przeczytaniu jak najszybciej zapomnieć albo zakrzyczeć. Ale Martin Kohan nie daje zapomnieć o "dwóch czerwcach" ani nie daje ich zakrzyczeć, bo jego bezlitosne studium społecznej uległości, studium oschłe do bólu, intrygujące każdym zdaniem i każdą padająca w powieści liczbą jest właśnie o zapomnieniu i krzyku. O kibicowskim krzyku społeczności rozkochanej w piłce nożnej, która swoim krzykiem zagłusza krzyki torturowanych ofiar. O katach, którzy wierzą, że wszystko pójdzie w zapomnienie. I o nas, czytelnikach, którzy stajemy się świadkami, ale chcemy o naszym świadectwie zapomnieć albo je zakrzyczeć. Carlos Marrodan Casas