Kapitan Czart. Przygody Cyrana de Bergerac

Niesamowita powieść twórcy słynnego serialu "Downton Abbey". Odwiedź świat dziewiętnastowiecznych londyńskich salonów i przekonaj się, jaką tajemnicę skrywają pewne dwie rodziny. "Belgravia" to powieść historyczna, która rozbudza w czytelniku ogromne emocje, opowiadając o wielkich dramatach i równie wielkiej miłości. Wszystko zapoczątkowuje pewne wydarzenie z roku 1815. Na brukselskim balu na cześć dowódcy wojsk brytyjskich pojawia się arystokracja i oficerowie. W uroczystości uczestniczy wraz z rodziną także James Trenchard, wojskowy dostawca, co nie do końca podoba się wszystkim lepiej urodzonym. Niestety, bal zostaje przerwany, a mężczyźni wezwani do walki, którą część z nich przypłaci życiem. Kilkadziesiąt lat później w Londynie rządzi młoda i rezolutna królowa Wiktoria. To wtedy miasto przeżywa prawdziwy rozkwit, a wśród nowych dzielnic dla elit powstaje też tytułowa Belgravia. Istotny okazuje się jednak pewien sekret, mający swój początek na wspaniałym balu odbywającym się w przededniu bitwy o Waterloo, który połączył dwie skrajnie różne i odmiennie sytuowane rodziny. Kto szybciej pozna prawdę i jakie będzie to miało konsekwencje? Julian Fellowes jest brytyjskim pisarzem, scenarzystą, reżyserem filmowym, a także aktorem. Przyszedł na świat siedemnastego sierpnia 1949 roku w Kairze. Za swój scenariusz do dramatu w reżyserii Roberta Altmana "Gosford Park" otrzymał Oscara. Z kolei jego scenariusz do serialu "Downton Abbey" zasłużył sobie w 2011 roku na nagrodę Emmy. Jako aktor jest znany głównie z ról telewizyjnych. Kosmetyki naturalne

„Jeżeli w ciągu czterdziestu ośmiu godzin odgadniesz, dlaczego uprowadziłem tę kobietę, zostanie ona przy życiu. W przeciwnym razie – zginie.” Takim komunikatem rozpoczyna się perwersyjna gra seryjnego mordercy. Głodzenie, wlewanie atramentu do płuc, zamurowywanie żywcem w betonowym słupie… Monachijska policjantka Sabine Nemez rozpaczliwie szuka

Życie pełne złudzeń. Może właśnie po to czasami załamuje się w nim światło, byśmy na ekranie naszych marzeń zobaczyli tęczę? Złudzenia bywają czasem siłą. Na tym polega niezwykłość tego świata, że w tym, co z pozoru błahe, efemeryczne i nietrwałe, znajdujemy na koniec oparcie dla następnych dni. Bohaterka kolejnego tomu powieści Katarzyny Enerlich już wie, że ma prawo do szczęścia, jak każdy z nas. Postanawia tym razem o to szczęście walczyć sama, nie zdając się już na łaskawe sploty wydarzeń. Wypełniona bolesnymi doświadczeniami, przekonuje się, że to, co przeżyła, jest w rezultacie jej siłą. Dzięki temu potrafi więcej rozumieć i więcej widzieć – bo po to właśnie w naszym życiu istnieją życiowe zakręty. Sztuka jogi, którą od lat uprawia, sprawia, że otwiera się na nowe życie i nowe myślenie. Horyzonty jej odczuwania poszerzają się, dzięki czemu zaczyna żyć coraz piękniej. Ludmiła pisze kolejne książki, Baba Joga przyciąga wartościowych ludzi, a życie na prowincji staje się coraz pełniejsze i bardziej harmonijne. To wszystko pomoże jej w odnalezieniu miłości prawdziwej i dojrzałej, lecz trudnej do zdobycia. Jednak to, na co się długo czeka, smakuje najlepiej.

Poznaj poruszającą historię walki z chorobą i czasem oraz odkryj siłę połączenia z naturą. "Dzika cisza" to opowieść, która wciągnie Cię w emocjonalną podróż, pełną nadziei i miłości. Po ponad tysiąckilometrowej wędrówce Raynor i Moth postanawiają osiedlić się na tyłach kaplicy, aby odbudować swoje życie. Okazuje się, że powrót do normalności jest o wiele trudniejszy, niż się spodziewali. Wędrując przez dziewicze i wietrzne angielskie wybrzeże, dzika, nieokiełznana natura stała się dla nich prawdziwym domem. Teraz zamknięci w czterech ścianach muszą zmierzyć się z ograniczeniem kontaktu z naturą, co dla nich jest nie tylko wyzwaniem emocjonalnym, ale również fizycznym. Pewnego dnia nieznajomy mężczyzna po przeczytaniu ich książki "Słone ścieżki" nawiązuje kontakt z Raynor i niespodziewanie pojawia się szansa. Para otrzymuje możliwość przywrócenia życia na opuszczonej farmie w kornwalijskich wzgórzach, oddając ziemię ponownie naturze i przywracając to, co brutalnie zostało jej odebrane przez ludzką działalność. Ta szansa staje się nową ścieżką dla pary, szansą na zastąpienie wędrówek czymś nowym.

Dwudziestodwuletnia Lucy Entwhistle nie zdążyła jeszcze otrząsnąć się po niespodziewanej śmierci ojca, kiedy los stawia na jej drodze uczynnego Everarda Wemyssa. Nowy znajomy staje się dla niej opoką w trudnych chwilach i wkrótce też… jej mężem. Jedyną rysą na małżeńskim szczęściu Lucy jest mroczna postać pierwszej żony Wemyssa, Very, która zmarła w tajemniczych okolicznościach. Jednak dopiero po zamieszkaniu w „The Willows”, wspaniałej rezydencji Wemyssa i w

Pierwsza od czerech lat powieść Zośki Papużanki, uznanej za jedną z ciekawszych polskich pisarek. Mężczyzna wynajmuje mieszkanie, rozstawia sprzęt i zaczyna przez okno podglądać i fotografować mieszkańców sąsiedniego bloku. Nie wychodzi, zakupy robi przez internet, nie kontaktuje się z nikim. Kiedyś mieszkał naprzeciwko, a teraz aparatem poluje na żonę, którą porzucił kilka lat wcześniej. Jak się poznali? Dlaczego rozstali? Kim jest mężczyzna? Czy zjawia się dlatego, że chce wrócić? A może chce jej i sobie coś udowodnić? Wyraźnie widać w nim ślady choroby psychicznej, potrzebę odizolowania się, a jednocześnie konieczność dominacji. Pragnie być zbrodniarzem doskonałym, choć nie popełnia żadnej zbrodni. Wszystko ma przemyślane i zorganizowane. Ale czy panuje nad rzeczywistością? To książka o obsesji, o wielopłaszczyznowości ludzkiego myślenia. O fascynującym problemie linearnej koncepcji czasu. O pamięci funkcjonującej w osobowości zaburzonej. I wreszcie bohater najważniejszy – fotografia. Amatorskie próby utrwalenia świata, by nad nim zapanować. Wiele miejsca w tej powieści poświęcono różnorodnym, starym i najnowszym, technikom fotograficznym, a autorka starała się wejść w osobowość autora zdjęć, jednocześnie zaburzoną i genialną.

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.