Dakota

Autumn planowała fantastyczną zimową wyprawę z przyjaciółmi poza miasto. Przypadek sprawia, że jadą bez niej, bo… zamknięto ją w budynku miejscowej biblioteki. Na cały weekend. Bez ogrzewania. Dziewczyna liczy, że znajomi odgadną, co się stało, ale nawet Jeff, jej prawie-chłopak, po nią nie wraca. Nikt jej nie szuka. Gorzej już być nie może? Niestety to jeszcze nie wszystko. Okazuje się, że Autumn ma towarzysza. Dax to gość, o którym niewiele wiadomo poza tym, że nie cieszy się dobrą opinią: ciągnie się za nim wspomnienie bójki i poprawczaka. Wygląda więc na to, że Autumn spędzi następne dni z obcym, groźnym gościem, który ewidentnie nie ma na to ochoty. Na początku rozmowa się nie klei, ale gdy Autumn i Dax stopniowo otwierają się przed sobą, dziewczyna widzi, że coś między nimi iskrzy... i zaskakuje. Ale czy poza szkolną biblioteką ich uczucia mają szansę na przetrwanie, skoro wszystko coraz bardziej się komplikuje?

"Idąca" autorstwa Samar Jazbek to niezwykle poruszająca opowieść o Rimie, młodej dziewczynie, która nie mówi, ale za to nieustannie chodzi. Główna bohaterka, od dzieciństwa uważana za "inną" przez społeczność, żyje wśród okropieństw wojny domowej w Syrii. Rima, urodzona i wychowana w Syrii, żyje w świecie słów i obrazów. Była świadkiem przerażających scen: punktów kontrolnych, tortur i ataków bombowych. Jedyne pocieszenie stanowiły dla niej książki, zwłaszcza "Alicja w Krainie Czarów" i "Mały Książę", które wkradły się do jej świadomości, zacierając granice między wyobraźnią a rzeczywistością. Ta niezwykła perspektywa przedstawia wojnę jako przerażający, niezrozumiały koszmar. Zanurzając się w wewnętrzny świat Rimy, Jazbek ukazuje piekło wojny cywilnej w Syrii. "Idąca" to próba zrozumienia niewyobrażalnej przemocy, która wybuchła w tym kraju, przez pryzmat jednej, niezwykłej dziewczyny. W swojej powieści autorka odważnie przedstawia wojnę, przekraczając tradycyjne ramy literatury i dotykając tego, co często jest trudne do wyobrażenia.

Na tle szarej rzeczywistości lat 80. w Polsce rozgrywa się miłosno-psychologiczna historia dojrzałego mężczyzny, znakomitego historyka-mediewisty, wysublimowanego intelektualisty do młodej kobiety, która porzuca go jednak dla młodego osiłka. Zakochany mężczyzna nie potrafi się z tym pogodzić, nie rozumie dlaczego, popada w zniechęcenie i tęskni… Narratorem Odejścia Afrodyty jest pisarz, sam po wielu burzliwych romansach, rozliczający się z własną przeszłością, który znakomicie portretuje bohatera książki, ukazując jego rozterki, depresje i skomplikowaną psychologię uczuć. Książkę dopełnia przygnębiający obraz chylącego się ku upadkowi PRL-u, gdzie brakuje wszystkiego i szarość oblepia życie codzienne. Po niektórych moich książkach, jak Odejście Afrodyty, recenzenci pisali, że nic, co erotyczne, nie jest mi obce. Reklamowano mnie nawet – i czyniły to panie – jako „znawcę kobiet”. Zawsze temu zaprzeczałem. Ktoś taki jak znawca kobiet w przyrodzie nie istnieje i nie ma prawa zaistnieć. Kobieta dla mężczyzny jest zagadką i zawsze pozostanie tajemnicą. Ale oprócz miłości erotycznej w moich książkach jest dużo miłości przyjacielskiej. Sądzę, że przyjaźń jest nawet bardziej wymagającym uczuciem niż miłość. Bo nie może być jednostronnej przyjaźni, a istnieje tyle miłości nieodwzajemnionych! – Józef Hen

Co robi grupka emerytów, którzy nudzą się w domu opieki? Którzy nie mogą pogodzić się z jedzeniem bez smaku, z brakiem ruchu, ze złym traktowaniem i z tym, że cały czas się na nich oszczędza. I którzy przypuszczają, że lepiej im będzie w więzieniu. Zakładają Emerycką Szajkę, żeby tak jak Robin Hood zabierać bogatym i rozdawać potrzebującym! Märtha, Geniusz,

Kameralna opowieść o dojrzewaniu osadzona w powojennej Sofii. Czy przedmioty mają pamięć? Jeśli tak, jakie wspomnienia przechowują skrzypce, którym wybitnie uzdolniony lutnik szeptał intymne wyznania? Heniga poznajemy przez pryzmat wspomnień dojrzewającego chłopca. Magiczna osobowość mistrza wypełnia cały świat Wiktora. W warsztacie starego lutnika powstają nie tylko skrzypce – to także schronienie przed mrocznym światem stalinizmu w Bułgarii. Droga Wiktora do dorosłości prowadzi przez niełatwe spotkania z przemijaniem i śmiercią, z niezrozumieniem i sąsiadami z kamienicy, którzy przywodzą na myśl bohaterów prozy Eleny Ferrante. Moralitet, który jest wolny od moralizowania, powieść historyczna bez opisu wielkich wydarzeń, trzyma w napięciu, nie będąc książką sensacyjną, wzrusza, choć nie ma w niej romantyzmu. Mimo niewielkich rozmiarów jest książką bardzo ważną.

Chwytająca za serce powieść o chłopcu, który trafia pod skrzydła Janusza Korczaka Wzruszający obraz Holokaustu przedstawiony oczami dziecka. Ośmioletni Aron wraz z rodziną przeprowadza się z małej polskiej wioski do zatłoczonej Warszawy. Ojciec podejmuje pracę w fabryce, a chłopiec zaprzyjaźnia się z Lutkiem, który zdradza mu tajemnice podwórkowego życia. Szanse na szczęście przekreśla wybuch II wojny światowej. Opaski z gwiazdą Dawida, kradzieże i strach przed niemieckimi mundurami stają się codziennością, a wkrótce cały świat Arona zamyka się w ciasnych murach getta. By przeżyć, chłopiec musi podejmować okrutne decyzje ? z wagi których często nawet nie zdaje sobie sprawy. Gdy traci bliskich, trafia pod opiekę Janusza Korczaka, który na nowo budzi w nim człowieczeństwo.

Doktor Emma Stein, znana psychiatra i szczęśliwa mężatka, została zgwałcona przez „Fryzjera” – seryjnego mordercę, który – zanim zabije – goli kobietom głowy. Tyle że Emma przeżyła... Ona jedna... Nie widziała twarzy swojego oprawcy, ale rozpoznaje go w każdym mężczyźnie. Nie pamięta, co naprawdę stało się tamtej nocy w hotelu, w którym nie ma pokoju, jaki opisała. Boi się. Odizolowała się od ludzi. Nie wychodzi z domu. Aż do

Czyściciele to powieść autorstwa Piotra Otrębskiego, która zabiera czytelnika w głąb warszawskich kamienic, gdzie rzeczywistość przeplata się z dramatem i surrealizmem. W centrum opowieści znajduje się Krzysztof, mieszkaniec jednej z kamienic w stolicy, który staje w obliczu trudnej sytuacji. Adwokaci i biznesmeni przejmują budynki w niejasnych okolicznościach, a ich narzędziem stają się bezwzględni tzw. czyściciele. Ich celem jest zmuszenie lokatorów do wyprowadzki, co staje się walką o przetrwanie dla wielu mieszkańców. Napięcie w warszawskich kamienicach W powieści Otrębskiego odczuwalne jest ciągłe napięcie, które towarzyszy bohaterom na każdym kroku. Krzysztof, zdeterminowany do walki o swoje miejsce, zmaga się nie tylko z zewnętrznymi przeciwnościami, ale także z własnymi demonami. Czy w obliczu opresji człowiek jest w stanie posunąć się do zbrodni? Jakie granice przekracza, aby ocalić siebie oraz bliskich? Te pytania stają się kluczowe w kontekście dramatycznych wydarzeń, które rozgrywają się na kartach tego dzieła. Styl i narracja Powieść napisana jest w sposób, który angażuje zmysły czytelnika. Otrębski sprawnie buduje atmosferę, wykorzystując zarówno opisy miejsc, jak i emocji. Warszawskie kamienice stają się nie tylko tłem, ale i bohaterami opowieści, w których skrywane są tajemnice i historie lokatorów. Głębokie opisy sprawiają, że można niemal poczuć zapach starych murów, usłyszeć kroki na schodach oraz odczuć ciężar sytuacji, w jakiej znalazł się Krzysztof. Kontekst społeczny i emocjonalny W kontekście społecznym, Czyściciele poruszają ważne tematy dotyczące walki o prawa lokatorów, sprawiedliwości oraz moralności. Historia Krzysztofa nie jest tylko osobistą opowieścią, ale także komentarzem na temat współczesnych problemów społecznych. Autor, jako varsavianista, z pasją przedstawia Warszawę, jej historię oraz złożoność społeczną, co dodaje głębi całej narracji. W ten sposób czytelnik zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, które zmuszają do refleksji nad własnymi wartościami oraz granicami, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć w trudnych czasach. Piotr Otrębski, poprzez swoje literackie dzieło, zachęca do zastanowienia się nad tym, co naprawdę oznacza walczyć o swoje miejsce w świecie. Nie przegap okazji, by zanurzyć się w tę poruszającą historię, która łączy w sobie elementy thrillera, dramatu i społecznego komentarza. Czyściciele to lektura, która pozostaje w pamięci na długo po jej zakończeniu, skłaniając do przemyśleń i refleksji nad kondycją współczesnego społeczeństwa.