Dakota

W zagubionych wśród nadbiebrzańskich bagien Waniuszkach modlitwą i ziołami leczy stara Oleszczukowa. Kiedy niespodziewanie umiera, wieś oczekuje od jej wnuczki Oleny, że będzie kontynuowała rodzinną tradycję. Olena rezygnuje z marzeń o studiach medycznych i zostaje wioskową szeptuchą. Życie w Waniuszkach wciąż jeszcze opiera się na niewzruszonym fundamencie zasad, tradycji i Słowa

„Jaką inną kobietę chciałbyś mieć, gdybyś mógł?” – pewnego wieczoru pyta męża Carly. „Żadną” – odpowiada Rob. Ale ona nalega. Po co? Przecież ich małżeństwo jest tak udane. Pracują razem. On jest lekarzem. Ona pielęgniarką. Mają trójkę dzieci. I przyjaciół: Jenni i Craiga. Głupie gadanie? Niewinna gra? Perfidna prowokacja? Jedno pytanie zniszczy życie czworga ludzi...

Poznaj historię ludzi, którzy musieli zmagać się z nieposkromionymi siłami natury... Sięgnij po "Wiatrom powierzone" - poruszającą opowieść o ludzkim harcie ducha i walce z nieuniknionym! 11 marca 2011 r. piękne uliczki jednego z japońskich miast nawiedziło przerażające tsunami. Woda nie tylko zniszczyła domy i odebrała mieszkańcom cenny dobytek, ale i przyczyniła się do śmierci niektórych z nich. Zjawiskowy gród zwany Bell Gardia był miejscem, które przyciągało rzesze turystów z całego świata. Zanim zniszczyło go tsunami, stała tam niepozorna budka telefoniczna. Mówiło się, że słowa wypowiedziane w niej do słuchawki dotrą tam, gdzie tylko się zechce - wystarczy poprosić o to wiatr. Oryginalna budka była często odwiedzana przez ludzi zmagających się z utratą bliskich, chcieli oni bowiem po raz ostatni przemówić do ukochanych osób. Miejsce to jest tak niezwykłe, że gdy rozniosła się wieść o nadciągającej tragedii, pewna kobieta udała się do ogrodu, by bronić niezwykłą budkę jako jej strażniczka... Czy jednak da się zwyciężyć z naturą? Tsunami na zawsze zmienia życie ludzi żyjących w pobliżu Bell Gardia. Muszą radzić sobie ze stratą miejsca do życia i osób, które były dla nich najważniejsze. Czy słowa szeptane do wiatru przyniosą ich duszy ukojenie?

Książką Skalny kwiat Ilaria Tuti oddaje hołd odwadze i hartowi ducha kobiet, zdolności do wyrzeczeń skromnych, lecz gorąco pragnących pokoju góralek, które z narażeniem życia wspierały żołnierzy w czasie I wojny światowej. Od huku pocisków drżą położone wśród gór wioski. To tam mieszkają one – niezłomne kobiety, do których o pomoc zwraca się dowództwo włoskich wojsk. Część z nich to jeszcze dzieci, część już staruszki, wszystkie jednak co rano w wojskowych magazynach pakują do koszy prowiant, leki i amunicję i ruszają ścieżkami ku górskim szczytom, które pokonać umieją tylko one. Wojna odebrała im wszystko łącznie z przyszłością, tłamsząc je w teraźniejszości przesyconej ubóstwem i trwogą. Lecz mimo niebezpieczeństw czających się na każdym kroku, mimo białych diabłów – strzelców wyborowych armii wroga – którzy trzymają je na muszce, one wspinają się godzinami, brodząc w śniegu, by wesprzeć walczących żołnierzy. To Tragarki, które w piekle alpejskiego frontu dźwigają nie tylko życie.

Czyściciele to powieść autorstwa Piotra Otrębskiego, która zabiera czytelnika w głąb warszawskich kamienic, gdzie rzeczywistość przeplata się z dramatem i surrealizmem. W centrum opowieści znajduje się Krzysztof, mieszkaniec jednej z kamienic w stolicy, który staje w obliczu trudnej sytuacji. Adwokaci i biznesmeni przejmują budynki w niejasnych okolicznościach, a ich narzędziem stają się bezwzględni tzw. czyściciele. Ich celem jest zmuszenie lokatorów do wyprowadzki, co staje się walką o przetrwanie dla wielu mieszkańców. Napięcie w warszawskich kamienicach W powieści Otrębskiego odczuwalne jest ciągłe napięcie, które towarzyszy bohaterom na każdym kroku. Krzysztof, zdeterminowany do walki o swoje miejsce, zmaga się nie tylko z zewnętrznymi przeciwnościami, ale także z własnymi demonami. Czy w obliczu opresji człowiek jest w stanie posunąć się do zbrodni? Jakie granice przekracza, aby ocalić siebie oraz bliskich? Te pytania stają się kluczowe w kontekście dramatycznych wydarzeń, które rozgrywają się na kartach tego dzieła. Styl i narracja Powieść napisana jest w sposób, który angażuje zmysły czytelnika. Otrębski sprawnie buduje atmosferę, wykorzystując zarówno opisy miejsc, jak i emocji. Warszawskie kamienice stają się nie tylko tłem, ale i bohaterami opowieści, w których skrywane są tajemnice i historie lokatorów. Głębokie opisy sprawiają, że można niemal poczuć zapach starych murów, usłyszeć kroki na schodach oraz odczuć ciężar sytuacji, w jakiej znalazł się Krzysztof. Kontekst społeczny i emocjonalny W kontekście społecznym, Czyściciele poruszają ważne tematy dotyczące walki o prawa lokatorów, sprawiedliwości oraz moralności. Historia Krzysztofa nie jest tylko osobistą opowieścią, ale także komentarzem na temat współczesnych problemów społecznych. Autor, jako varsavianista, z pasją przedstawia Warszawę, jej historię oraz złożoność społeczną, co dodaje głębi całej narracji. W ten sposób czytelnik zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, które zmuszają do refleksji nad własnymi wartościami oraz granicami, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć w trudnych czasach. Piotr Otrębski, poprzez swoje literackie dzieło, zachęca do zastanowienia się nad tym, co naprawdę oznacza walczyć o swoje miejsce w świecie. Nie przegap okazji, by zanurzyć się w tę poruszającą historię, która łączy w sobie elementy thrillera, dramatu i społecznego komentarza. Czyściciele to lektura, która pozostaje w pamięci na długo po jej zakończeniu, skłaniając do przemyśleń i refleksji nad kondycją współczesnego społeczeństwa.

Paryska bohema, weimarski Berlin, faszystowska Italia, włoski komunizm – urodzony w 1899 roku Nemesio widział wszystko i czerpał z życia garściami. Kochał wiele kobiet, walczył w obydwu wojnach światowych, brał udział w partyzantce, eksperymentował ze wszystkimi ruchami XX-wiecznej awangardy. U progu XXI wieku stuletniego malarza dotyka udar mózgu. Jego syn i imiennik, który od lat nie

Mówią, że ten, kto mści się na drugiej osobie, traci część swojej niewinności. Ale ja nie jestem niewinna. Już od dawna. Zostałam okradziona z niewinności. Odebrano mi los, który był mi pisany. Duszę, z którą przyszłam na świat. Rubinowe serce osadzone w życiu pełnym nadziei i marzeń. To wszystko odeszło. Przepadło. Nigdy nawet nie miałam wyboru. Opłakuję tamto życie. Rozpaczam nad każdym „co by było, gdyby...”. Ale z tym już koniec. Jestem gotowa odebrać to, co zawsze mi się należało. Jednak ka

Subiektywny portret dziewięciu wybitnych polskich operatorów: Jerzego Lipmana, Jerzego Wójcika, Witolda Sobocińskiego, Jana Laskowskiego, Mieczysława Jahody, Edwarda Kłosińskiego, Jacka Petryckiego, Piotra Sobocińskiego i Pawła Edelmana. Autor pokazuje twórców, którzy sprawili, że pewne kadry zostaną Mu w głowie do końca życia: Zygmunt Malanowicz „biegnący” po jeziorze w Nożu w wodzie Jerzego Lipmana i Romana Polańskiego, płonące lampki spirytusu w Popiele i diamencie Jerzego Wójcika...