Głośniej niż śnieg

Czy można tęsknić za czymś, czego się nigdy nie miało? Jubilee Jenkins nie jest zwyczajną kobietą. Ma niezwykle rzadką alergię – uczulenie na dotyk, co oznacza, że kontakt jej skóry ze skórą drugiej osoby może ją nawet zabić. Tymczasem po prawie dziesięciu latach spędzonych w odosobnieniu jest zmuszona – pomimo ryzyka – powrócić do świata. Uzbrojona w rękawiczki, przekracza w końcu próg swojego domu, by wyjść na spotkanie przyszłości. Eryk Keegan boryka się z kłopotami. Jego córka z pierwszego małżeństwa nie chce mieć z nim do czynienia, a błyskotliwy, choć sprawiający problemy wychowawcze syn prowadzi ryzykowne eksperymenty. Mężczyzna stara się zrozumieć, dlaczego jego życie zboczyło z torów – i znaleźć sposób, by być takim ojcem, jakim zawsze bardzo chciał być. Pewnego dnia w miejskiej bibliotece poznaje piękną, choć dość ekscentryczną kobietę. I nagle okazuje się, że to, czego najbardziej pragnie, to być blisko niej.

Gestapo aresztowało Francine R. i jej siostrę 6 kwietnia 1944 roku. Powodem był udział ich brata Joannesa w ruchu oporu. Obie kobiety najpierw znalazły się w transporcie z innymi uwięzionymi, a potem je rozdzielono. Siostra Francine trafiła do obozu pracy w Hanowerze, a ona sama najpierw do obozu w Ravensbruck, a potem do jednej z fabryk broni doglądanych przez Hermana Göringa. Podróż Francine była niezwykle ciężka. Bito ją od momentu aresztowania przez Gestapo, nieustannie poniżano, przewożono bydlęcymi wagonami, szczuto psami na platformach obozów pracy, poddawano medycznym eksperymentom, delegowano do rozbierania zwłok i odbierania dobytku żywym, zmuszano do katorżniczej pracy… Jednak kobieta nigdy nie utraciła nadziei, że wyjdzie z tego piekła żywa. O swoich wojennych przeżyciach Francine opowiedziała ze szczegółami Borisowi Golzio. Ten przez długi czas nie wiedział, co z tym szokującym materiałem zrobić, by w końcu zdecydować się na uczynienie z tej rozmowy powieści graficznej. Każde słowo w komiksie pochodzi z opowieści Francine i oddaje jej dosadny sposób mówienia, powtórzenia, wahnięcia w głosie. Wszystko po to, by jak najbardziej zbliżyć się do prawdy ukrytej w słowach kobiety. Jednej z wielu uwięzionych, których głos, każde słowo powinny zostać ocalone od zapomnienia.