I m a babysitter

Nieznana historia udziału Polaków w gorączkach złota! XIX-wieczna gorączka złota do dziś rozpala wyobraźnię. Jej fenomen nie ominął także Polaków, którzy mimo iż pozbawieni własnego państwa, aktywnie uczestniczyli w eksploracji ówczesnego świata. Tym, co wyróżniało ich na tle innych poszukiwaczy przygód, było doskonałe wykształcenie, niezwykła zaradność oraz przeważnie powstańcza przeszłość. Podążając tropem polskich zesłańców, emigrantów i podróżników, którzy w XIX wieku znaleźli się na złotonośnych obszarach Syberii, Kalifornii, Australii, Nowej Zelandii i Afryki Południowej, autor przedstawia dokonania Polaków, którzy dali się porwać temu szaleństwu. Zdarzali się wśród nich typowi awanturnicy, ale w większości byli to wytrawni globtroterzy lub przedsiębiorcy wysyłani na polecenie władz do badań geologicznych i eksploatacji. Mało znany jest wkład wielkiego odkrywcy Pawła Edmunda Strzeleckiego w poznanie złotodajnych terenów Australii.

Pasję do gotowania odkryłam w sobie, kiedy przeszłam na dietę roślinną. Warzywa i owoce okazały się wdzięcznym obiektem kulinarnych eksperymentów. Przekonałam się, że aby w pełni cieszyć się ich smakiem, trzeba jeść je wtedy, kiedy jest na nie sezon. Świadomość tego, że nie powinno się marnować różnych dóbr, nie tylko żywności, towarzyszy mi od dziecka, choć gdy byłam dziewczynką, nie wiedziałam, że określa się to terminem less waste. Ja sama rozsądnego gospodarowania produktami nauczyłam się od moich dziadków, którzy każdego dnia pokazywali mi, jak bez szczególnego wysiłku wyrzucać mniej. Odkąd sama prowadzę dom, robię zakupy świadomie – kupuję wyłącznie jedzenie dobrej jakości i wykorzystuję je do ostatniego okruszka. Szanuję pracę ludzi, którzy produkują żywność. Przejmuję się stanem naszej planety i staram się jak najmniej ją zaśmiecać. Pamiętaj, że każdy krok ku bardziej świadomemu życiu ma ogromne znaczenie!

Dara jest nastolatkiem z duszą przyrodnika i umysłem przyszłego naukowca. Jego imię w języku irlandzkim znaczy „dąb”. Spektrum autyzmu sprawiło, że od dziecka nie nadążał za światem pełnym hałasu i zmian. Dara odnajduje wolność wśród drzew i ptaków, promieni światła i brzęczenia na łące. Natura przynosi mu ukojenie, jest jego ucieczką i azylem. Z zachwytu nad nią organicznie wynika potrzeba dzielenia się jej pięknem i jej ochrony. Dara dokumentuje rok swojego życia, od wiosny do zimy, opisuje zachodzące zmiany - w domu, na dworze, we własnej głowie. Opowiada m.in. o gnębieniu w szkole i o wsparciu, jakim jest dla niego rodzina. Jego ojciec był i jest „naukowcem od morza, teraz od ochrony środowiska” i jedynym „niepasującym” elementem rodzinnej układanki - tym, na którym Dara wraz z autystycznymi siostrą, mamą i bratem polegają przy rozwiązywaniu zagadek nie tylko świata przyrody, lecz także świata ludzi.