Forget Me Always

Czy to zwykły zbieg okoliczności, że oficer policji zostaje znaleziony martwy w miejscu dawno popełnionej zbrodni, którą badał, ale jej nie wyjaśnił? Gdy w następnych miesiącach taki sam los spotyka kolejnych dwóch funkcjonariuszy, schemat postępowania mordercy staje się równie oczywisty, co potworny: brutalnym zabójstwom policjantów odpowiadają nierozwiązane zbrodnie z przeszłości. W miejscu przestępstw

„Kiedy rozpoczynaliśmy pracę, powiedziałem Berlusconiemu, że nie potraktuję go ulgowo, i nie będę pisać hagiografii, ale historię niezwykłego życia. Opiszę zarówno to, co dobre, jak i to, co złe.” Alan Friedman Berlusconi, najdłużej urzędujący w powojennej historii Włoch premier i jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci świata polityki, biznesu i show-biznesu, po raz kolejny wraca na scenę w zupełnie nowej odsłonie. W marcu 2014 roku Alanowi Friedmanowi udaje się przekonać

Powrót do świata elfów znów stał się możliwy. Czy to, co jeszcze do niedawna wydawało się dziwne, może się stać częścią rzeczywistości? "Zew" stanowi pierwszy tom cyklu powieści graficznych "Mroczne sąsiedztwo". Czytelnik tym razem może się rzucić w wir przygód bohaterów, którzy zaskoczą go niejeden raz. Rue wiedziała jedno: jej matka nigdy nie była taka, jak inni rodzice. Umiała rozmawiać z roślinami, a jednocześnie kochała bliskość z naturą. Nie potrzebowała ubrań, bo te zwyczajnie krępowały jej ruchy. Gdy nagle znika, Rue zaczynają spotykać zadziwiające rzeczy. Kiedy jest w kawiarni, widzi istoty, które na pewno nie należą do tego samego świata. W dodatku na korytarzu szkoły średniej spotyka dziewczynę ze skrzydłami. To daje do Rue do myślenia i uświadamia jej, że jest dokładnie taka, jak jej matka. Tymczasem ojciec Rue trafia do aresztu z zarzutem popełnienia morderstwa. Tak naprawdę wcale nie jest winny zarzucanego mu czynu. Odważył się jednak złamać obietnicę daną dziadkowi Rue, królowi elfów, dlatego też jej matka musiała powrócić do królestwa pełnego magii. Zdesperowana dziewczyna postanawia wyruszyć na ratunek matce. Musi jednak zmierzyć się z przerażającymi istotami, które mogą zagrozić całemu światu.

Przeczytaj książkę Wojciecha Lady pt. "Mali Tułacze. Poruszająca opowieść o najmniejszych polskich uchodźcach wobec piekła II Wojny Światowej" z Wydawnictwa Prószyński i S-Ka. Poznaj historię tysięcy polskich dzieci zmuszonych do tułaczki po świecie. Wojenna zawierucha nie oszczędza nikogo. I choć konflikty zbrojne to "sprawy dorosłych", w ich wyniku cierpią również dzieci z każdej grupy wiekowej. Dlatego w publikacji tej natrafisz nie tylko na losy świadomych już nastolatków. Znajdziesz tu także opowieści o niedawno urodzonych maluchach, jak i o kilkulatkach wrzuconych w brutalną rzeczywistość. Dowiesz się, że niektóre z tych dzieci przychodziły na świat w wagonach. W zaplombowanych transportach jadących gdzieś w głąb Azji. Wojciech Lada w książce "Mali tułacze" przenosi czytelnika do roku 1940. Wtedy to dla kilkudziesięciu tysięcy polskich dzieci rozpoczęła się podróż. Żadne z nich wtedy jeszcze nie wiedziało, że potrwa ona aż osiem lat. W tym czasie mali bezbronni ludzie chorowali i umierali z głodu. Inni dorastali, przemierzając prawie wszystkie strefy klimatyczne naszego globu. I ocierając się o niemal wszystkie znane nam kultury. Ze zmrożonej Syberii dzieci przenoszono na stepy Azji, gdzie rodziła się ludzka cywilizacja. Stamtąd trafiały do Persji, której krajobrazy przywodziły na myśl scenerie znane z baśni tysiąca i jednej nocy. Kolejne miejsca na szlaku to Afryka, Indie, Nowa Zelandia czy Meksyk. Niektóre miały więcej szczęścia. Tysiącom polskich dzieci udało się bowiem uciec z Rosji razem z armią generała Władysława Andersa. Dorośli już "Mali tułacze" z reportażu Wojciecha Lady opisują ten czas jako najpiękniejsze lata życia. Jednak nawet dobiegając dziewięćdziesiątki płaczą, przywołując wspomnienia. Jedna z bohaterek książki podsumowuje tę wieloletnią podróż słodko-gorzkimi słowami. "Przeszłam piekło, ale widziałam rzeczy piękne".

Jak to się dzieje, że współcześni rodzice, wychowując dwójkę dzieci, są bardziej zestresowani niż ci, którzy pięćdziesiąt lat temu wychowywali ich piątkę? Co więcej - im bardziej angażują się w to zadanie, tym większe napięcie towarzyszy ich działanom. A to, paradoksalnie, tylko zwiększa ryzyko porażki. John Rosemond, amerykański psycholog rodzinny, publicysta i rekolekcjonista podpowiada, jak przerwać to błędne