Wyszukiwarka (odnaleziono: 3)

Powieść o terrorze miłości, który nie pozwala dorosnąć. Ojciec zmarł nagle, bez zapowiedzi. Zostawił po sobie duszne mieszkanie, dziwną książkę pełną indiańskich mądrości i nieoswojonego psa gryzącego do krwi. Stanisław niewiele z tego rozumie. Życie w wygodnej symbiozie z mamcią, której miłość szczelnie wypełniała każdy brak, nie wymagało aktów odwagi. Temu wszystkiemu musi jednak stawić czoła w pojedynkę. Bierze więc żarłocznego Rambo za przewodnika i meandrując między wieczną nieobecnością ojca i nadobecnością mamci, próbuje odkryć prawdę o mężczyźnie, który sprowadził go na ten świat, a przede wszystkim – o sobie samym. Weź z nią zatańcz to historia oswajania. Filip Zawada opowiada o zaufaniu, którego potrzebujemy, aby ofiarować sobie i innym przestrzeń do życia na przekór planom. I o tym, jak trudno pogodzić się ze stratą, gdy zostajemy uwięzieni w wiecznym półrozstaniu z kimś, kogo nie było nam nawet dane dobrze poznać.

Przewrotna saga rodzinna. Bezwstydny manifest podglądactwa. Wielki powrót Filipa Zawady. Róża zaskakuje ripostami szybszymi niż laser, a wiarą w siebie obdzieliłaby całą rodzinę. Trytek, jej brat, śmiertelnie poważnie traktuje sny i już od dzieciństwa było jasne, że zostanie degeneratem. Ich rodzice Halia i Andrzej stanowią parę siejącą zniszczenie większe niż armagedon. I babcia Edwarda. Wyjaśnia zawiłości życia z subtelnością armaty. Nawet Hades nie może upilnować tego towarzystwa. Witaj u Mrazów. Tu wszystko działa na opak – jakby ktoś odwrócił instrukcję obsługi codzienności. Dzieci widzą więcej niż dorośli, reguł uczy się poza domem, a babcie bywają adoptowane. Filip Zawada snuje przewrotną sagę rodzinną, która toczy się aż w zaświatach. Wiadomo, że z rodziną najlepiej wychodzi się… po śmierci. Skrajne emocje i egzystencjalne pytania mieszają się tu z dosadnością, absurdalnym humorem i koktajlem literackich tropów. Niepodrabialna powieść!

"Psy pociągowe" to prozatorski debiut Filipa Zawady. Zabiera ON w nim czytelnika w podróż, która na pierwszy rzut oka wydaje się zwykłym przejazdem pociągiem PKP drugiej klasy. Jeśli zagłębisz się jednak bardziej w treść tej książki, szybko dostrzeżesz, że chodzi w niej o znacznie więcej... Treścią książki jest w istocie podróż między zapomnieniem a śmiercią. Napotykani w jej trakcie współpasażerowie i przesuwające się za oknami wagonu ponad sto stacji kolejowych stają się tworzywem nakreślonych w kilku zdaniach obrazów poetyckich, które przekazują więcej treści niż niejedna gruba książka. Czego tu nie ma! Są zakonnice, które kieszenie habitów wypełniają mnóstwem cukierków, zajęci ważnymi sprawami biznesmeni i zatopieni w nauce na ostatnią chwilę studenci. Każdy pasażer to inna historia, a wątki sukcesów i porażek, miłości i rozpaczy przeplatają się w tej podróży jak w życiu... Nie trzeba znać biografii Zawady, aby rozpoznać w autorze "Psów pociągowych" poetę. Zanim został pisarzem, przymierzał się do tworzenia tekstów poetyckich. Na szczęście zdecydował się jednak na wybór drogi powieściopisarza. Na szczęście zarówno dla czytelników, jak i dla siebie - ta decyzja doprowadziła go w 2020 r. do finału najbardziej znanej w Polsce nagrody literackiej, czyli Nike. Nominację otrzymał za powieść "Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek". Jeśli miałeś okazję przeczytać nagrodzoną książkę Zawady - porównaj z nią "Psy pociągowe" i zdecyduj, która z nich jest lepsza! Jeśli natomiast nie miałeś jeszcze okazji zapoznać się z "Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek" - nic straconego! Przecież możesz zawsze dołożyć ją do koszyka, w którym zapewne już umieściłeś "Psy pociągowe"!