Można wybierać. 4 czerwca 1989

Monday nie pojawia się w pierwszych dniach szkoły i zdaje się, że zauważa to tylko Claudia, jej najbliższa przyjaciółka. Kiedy w kolejnych tygodniach Monday nadal nie daje znaku życia, Claudia wie, że coś jest nie tak. Przyjaciółka nie zniknęłaby bez słowa i nie zostawiła Claudii na pastwę szkolnych testów oraz prześladowców. Nie po tym, co się wydarzyło poprzedniego roku; nie z jej kiepskimi ocenami. To właśnie teraz Claudia potrzebuje wsparcia Monday bardziej niż kiedykolwiek. Dziewczyna zaczyna badać zniknięcie swojej przyjaciółki, czego nie ułatwia rodzina zaginionej. Co więcej, nikt z otoczenia Claudii nie pamięta, kiedy ostatni raz widzieli Monday. Jak to możliwe, że nastolatka może tak po prostu zniknąć i nikt nie zauważa jej braku?

Dziesięć rozdziałów, liczne zbiegi okoliczności i tylko jedna główna bohaterka: miłość w czasach whatsappa. Pewnego wieczoru Stefano odbiera wiadomość od tajemniczej dziewczyny, która proponuje mu spotkanie, choć nie chce zdradzić, kim jest. To daje początek całej kaskadzie opowieści. Anna i Ludo, Ludo i Chiara, Chiara i Matilde, Matilde i Andrea. Za każdym imieniem stoi inna historia, inne rozterki, radości i smutki codzienności, duety i trójkąty miłosne. Ale łączy je jedno – próba zrozumienia tego, co przytrafia się w życiu. I poradzenia sobie z tym.

Niemcy w 1918 roku: koniec Wielkiej Wojny, rewolucja, zwycięstwo demokracji, a przy tym triumf wyzwolonego życia. Inflacja wstrząsa tradycyjnymi wartościami. Wszystko ma być zasadniczo inne: „nowa kobieta”, „nowy mężczyzna”, „nowe życie”, „nowe myślenie”. Kobiety obcinają włosy, wychodzą wieczorami, podbijają tory wyścigowe i korty tenisowe. Nie myślą już o zamążpójściu. Unisex staje się modny i eksperymentalny. W połowie lat dwudziestych, kiedy gospodarka niezwykle przyspiesza, Niemcy stają się innym krajem. Harald Jähner opowiada o wynalazku czasu wolnego, o halach bokserskich i pałacach tańca, o powstaniu nowoczesnych biur i o ruchu wielkomiejskim, o domach towarowych jako obietnicy szczęścia oraz ulicy jako miejscu zaciętych walk. Jednak w miarę pogłębiania się kryzysu od początku lat trzydziestych, przyszłość staje się coraz bardziej ponura, a w społeczeństwie uwidaczniają się głębokie podziały i niemożność ich zniesienia. „Rausz” Haralda Jähnera to swoisty prequel bestsellerowego „Czasu wilka”.

Ojciec był dla niego bohaterem. Potem kazał mu pomóc w pozbyciu się własnej matki. David Crow dorastał w rezerwacie Indian Nawaho pod okiem ojca, samozwańczego Czirokeza, który był jednocześnie jego idolem i największym koszmarem. Thurston Crow – charyzmatyczny były więzień San Quentin, inteligentny manipulator i brutalny tyran – żył według własnych zasad: bez litości, skrupułów i sumienia. Od najmłodszych lat David był tresowany, by zostać „twardzielem”. Miał być lojalny, bezwzględny i gotowy na wszystko – nawet na udział w zbrodni. Ale im więcej widział, tym lepiej rozumiał, że jedynym sposobem na przetrwanie jest ucieczka. „Kłamstwo bladej twarzy” to szokująca opowieść o psychologicznej grze między katem a ofiarą i o desperackiej walce o własną tożsamość. Crow opowiada swoją historię widzianą oczami dziecka, które próbuje zrozumieć świat utkany z kłamstw – z czasem odkrywając, kim naprawdę jest… i kim nie chce się stać. „Wstrząsające, ale wciągające wspomnienia o tym, jak psychopatyczne urojenia jednego człowieka potrafią uwięzić całą rodzinę…” New York Journal of Books „Szczera i ostatecznie dająca siłę opowieść o długim cieniu, jaki rzuca przemocowy rodzic.” Publishers Weekly „Wspomnienia Crowa mają filmowy rozmach… Niezwykła, poruszająca do granic i jednocześnie inspirująca opowieść.” Kirkus Reviews „Mocna, uderzająca w trzewia autobiografia, która powinna znaleźć się na każdej liście lektur dotyczących relacji rodzinnych, przemocy, true crime i kultury rdzennych Amerykanów.” Midwest Book Review

Tamtego wieczoru Ingrid powiedziała do Caitlin: „gdzie ty, tam i ja”. Ale nazajutrz ta obietnica okazała się nieaktualna, ponieważ Ingrid odeszła. Po samobójstwie Ingrid Caitlin czuje się jak sparaliżowana, nie potrafi odnaleźć się w nowym życiu, ledwo je rozpoznaje. W życiu pozbawionym sztuki, śmiechu, muzyki i radości, które dzieliła z najbliższą przyjaciółką. Ale Ingrid coś po sobie zostawiła. Za pomocą słów i rysunków udokumentowała w swoim dzienniku bolesne pożegnanie. Caitlin odbywa podróż po ostatnich dniach Ingrid i powoli przepracowuje niewypowiedzianą stratę, by na koniec odnaleźć nadzieję.

"Ameksyka" to wstrząsająca historia terroru rozgrywającego się na pograniczu amerykańsko-meksykańskim — w swoistym państwie, które należy zarówno do Stanów Zjednoczonych, jak i Meksyku, a jednocześnie do żadnego z nich — w czasie gdy wojna narkotykowa osiąga tam największe nasilenie. W 2009 roku, po wielu latach pracy korespondenta, Ed Vulliamy ruszył w podróż wzdłuż tej granicy, od wybrzeża Pacyfiku po Zatokę Meksykańską, od Tijuany do Matamoros, w podróż przez krwawy krajobraz korupcji i wojny domowej, a zarazem piękna, radości i życia. Dzięki temu może opisać, jak działają kartele i gangi, jak organizuje się przemyt ludzi, narkotyków i broni, jak z Meksyku ucieka klasa średnia, a rosnąca popularność amerykańskiej kultury celebrytów podsyca przemoc; wyjaśnia powiązania biznesu narkotykowego z gospodarką; opisuje bezlitosne morderstwa kobiet w Ciudad Juarez. Bohaterowie, łotrzy i ofiary — odważni i samotni policjanci, księża, kobiety, dziennikarze walczący z przemocą; gangi i płatni mordercy — wszystko to ożywa w tej wyjątkowej książce.

Poruszająca historia kobiety, która nie czuła nic. Patric Gagne zdała sobie sprawę, że jest inna, zanim jeszcze zaczęła chodzić do przedszkola. Emocje takie jak strach, poczucie winy i empatia były jej obce. W większości przypadków nie czuła nic. I nie podobało jej się to. Robiła wszystko, aby udawać, że jest jak inni, ale stała presja dostosowania się do społeczeństwa była nie do zniesienia. Dlatego Patric kradła. Kłamała. Bywała agresywna. Wszystko po to, aby zastąpić to „nic” czymś. Na studiach Patric wreszcie potwierdziła to, co podejrzewała od dawna. Była socjopatką. Ale chociaż jest to pierwsze zidentyfikowane zaburzenie osobowości — ponad 200 lat temu — socjopatia była przez dziesięciolecia zaniedbywana przez profesjonalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym. Powiedziano Patric, że nie ma żadnego leczenia, żadnej nadziei na normalne życie. Ale kiedy spotkała miłość, inaczej spojrzała w przyszłość. Patric zrozumiała, że jeśli jest zdolna do miłości, musi to oznaczać, że nie jest potworem. Z pomocą swojego ukochanego (oraz kilku ważnych dla niej osób) podejmuje misję udowodnienia, że miliony Amerykanów, którzy mają taką samą diagnozę jak ona, nie są potworami. To inspirująca opowieść o drodze Patric do zmiany swojego losu i o tym, jak udało jej się zbudować życie pełne miłości i nadziei.

Marigold ucieka przed duchami. Widma jej dawnego życia wciąż ją prześladują, ale przeprowadzka z rodziną, w zupełnie inne otoczenie, może być dla niej nowym początkiem. Jej mama przyjęła nową pracę, która zapewnia bezpłatne zakwaterowanie, a Marigold musi teraz dzielić przestrzeń ze swoją nową rodziną, w tym nieznośną, dziesięcioletnią przyrodnią siostrą Piper. Odnowiony, piękny dom, położony w mieście pełnym ruin, ma swoje sekrety. Przedmioty znikają, drzwi otwierają się same, a w pomieszczeniach unosi się nieprzyjemny zapach, który zdaje się zauważać tylko Marigold. Co gorsza, Piper ciągle mówi o nowej przyjaciółce, która nie chce w posiadłości nowych lokatorów, a w szczególności Marigold. Mari dowiaduje się, że zagrożenie nie ogranicza się do ulicy, przy której teraz mieszka. Miasteczko też ma swoje tajemnice. A one zawsze wyjdą na jaw. Nawet przez najmniejsze szczeliny. Ale „uciekać przed duchami” to tylko metafora, prawda?