Rosyjska zagwozdka. Co zrobić z urojonym imperium?

Zakład karny dla kobiet w São Paolo to świat w miniaturze. Jest tu rynek pracy, handel, są problemy mieszkaniowe. Jest moda i zmieniające się trendy w wystroju wnętrz. Są sojusznicy i wrogowie. Są zasady, których trzeba przestrzegać, jeśli chce się przeżyć. Jest hierarchia i wewnętrzny system sądowniczy. Oczywiście są też strażniczki, ale tylko gościnnie, więc nie mają wiele do powiedzenia. Jest tu miejsce na miłość – większość osadzonych nawiązuje relacje uczuciowe i erotyczne z innymi więźniarkami. Jest też samotność. Odwiedzający to rzadkość, świat zewnętrzny szybko zapomina o skazanych kobietach. Najwięcej jest tęsknoty, zwłaszcza za dziećmi, które zostają po drugiej stronie albo urodzone w więzieniu, po kilku miesiącach zgodnie z przepisami są odbierane matkom. Więźniarki to ostatnia część trylogii więziennej Drauzio Varelli. Autor, który przez wiele lat pracował charytatywnie w zakładach karnych jako lekarz, nie tylko barwnie i szczegółowo opisuje ten niezwykły świat, ale bada też, co sprawiło, że jego podopieczne znalazły się za kratami. Gwałty, morderstwa, kradzieże, handel narkotykami – większość tych przestępstw jest popełniana z biedy, beznadziei, pragnienia poprawy swojego losu. To smutny paradoks, ale niektóre bohaterki tej opowieści dopiero za murami więzienia znajdują bezpieczną przystań.

Lata 90. w Polsce to jedna z najciekawszych dekad ubiegłego stulecia. Z jednej strony dziki kapitalizm i szybki awans społeczny, z drugiej zachłyśnięcie się zachodnim stylem życia i rosnące bezrobocie. Czy nasz sentyment do tej dekady jest uzasadniony? I czy na pewno pamiętamy, jak wyglądała naprawdę? Zbiór reportaży Michała Matysa i Piotra Lipińskiego z lat 90. jak soczewka skupia w sobie największe kurioza tego dziesięciolecia. Odkurzacze Rainbow i zachodnie teleturnieje. Sądowe teczki pękające od pocztowych potwierdzeń odbioru i kioski pełne erotycznych pisemek. Przebrani górale zachwalający towary w supermarketach i uzdrowiciele z gazetowych ogłoszeń. Niezliczone dziwności lat 90., bez których nie bylibyśmy Polską, jaką jesteśmy teraz Niepowtarzalny urok likwidacji to powrót do czasów, które choć bywały trudne, otworzyły nam drzwi na Zachód.

Ta książka stawia na głowie wszystko, co do tej pory myśleliśmy o ludzkiej inteligencji. Jak twierdzi Justin Gregg, nasze wyjątkowe umiejętności, takie jak myślenie przyczynowo skutkowe czy posługiwanie się językiem, nie sprawiają, że jesteśmy istotami lepiej przystosowanymi ewolucyjnie ani nie czynią nas szczęśliwszymi od innych gatunków. Inteligencja pozwoliła nam rozszczepić atom, ale oddaliśmy tę wiedzę na usługi wojny, a nasze próby ujarzmienia natury doprowadziły do groźnych zmian klimatycznych. Pod względem preferencji seksualnych jesteśmy różnorodni – jak wiele innych gatunków – ale tylko my wynaleźliśmy homofobię. Autor stawia tezę, że istnieje powód natury ewolucyjnej, dla którego inteligencja typu ludzkiego nie rozpowszechniła się w królestwie zwierząt. Okazuje się, że inne gatunki nie potrzebują jej, by osiągnąć sukces. I – co ważne – ich sukces ewolucyjny nie pociąga za sobą zniszczenia planety i ich samych. Co jest z nami nie tak? Inteligencja to nasza chluba czy przekleństwo? Prawda jest dziwniejsza i ciekawsza, niż myślimy. „Prowokująca i dowcipna książka, która godzi w nasze ludzkie samozadowolenie”. The New York Times

Bitwa o Anglię, Blitzkrieg, atak na Zsrr, kampanie pustynne, bitwa o Atlantyk, wojna na Pacyfiku, bitwa powietrzna o Berlin. Wojna bez błędów nie jest możliwa. Wojna jest sztuką improwizacji i nawet najlepsi dowódcy nie są w stanie uniknąć pomyłek. Kiedy jednak błędy są skutkiem niekompetencji, zbytniej pewności siebie, uporu, ambicji, żądzy sławy, ulegania emocjom czy lekkomyślności, muszą zostać napiętnowane. • Grzech pychy: przed rokiem 1940. • Fatalna zwłoka: bitwa o Anglię 1940. • Zbytnia pewność siebie: walki w Związku Radzieckim 1941. • Porażki na własne życzenie: kampanie na pustyni 1941-42. • Mania wielkości: od Al-Ghazala do Al-Alamajn 1942. • Przesadny optymizm i brak wyobraźni: bitwa o Atlantyk 1940-42. • Cena ryzyka: atak japoński na Stany Zjednoczone w 1941. • Błędna koncepcja: ofensywa bombowa w Europie 1940-43. • Ułuda niezwyciężoności: kampania na Pacyfiku 1942. • Skłonności samobójcze: bitwa w zatoce Leyte 1944. • Hazard pod Arnhem: ofensywa powietrznodesantowa w 1944. Jak doszło do najbardziej fatalnych w skutkach posunięć generałów, admirałów i marszałków II wojny światowej? Czy istnieje jakiś wspólny mianownik błędów takich dowódców jak Gamelin, von Rundstedt, Wavell, Montgomery, Yamamoto, Dönitz, Auchinleck, Hitler, Stalin? Dlaczego w bitwach na lądzie, morzu i w powietrzu popełniono pomyłki, które wydłużyły wojnę i rozszerzyły jej zasięg, a tym samym powiększyły liczbę ofiar i skalę zniszczeń? Kenneth Macksey, brytyjski historyk specjalizujący się w historii wojen, zwłaszcza II wojny światowej, który przez lata badał przyczyny militarnych niepowodzeń, dowodzi, że arogancja, samozadowolenie, nieumiejętność podejmowania decyzji czy wręcz lenistwo, przyczyniają się do najgorszych porażek w czasie wojny.

Wszystkie wojny Lary to niezwykle poruszający literacki reportaż autorstwa Wojciecha Jagielskiego, który zabiera czytelników w podróż przez zawirowania współczesnych konfliktów zbrojnych. Książka przedstawia osobistą historię matki, która opowiada o wojnie z perspektywy, jakiej rzadko można doświadczyć. W sercu tej opowieści leży dramatyczna narracja, ukazująca palące problemy XXI wieku w kontekście Gruzji, Czeczenii i Syrii. Perspektywa matki Matka mudżahedinów, będąca centralną postacią tej opowieści, dzieli się z czytelnikami swoimi przemyśleniami i emocjami związanymi z wojną, która wielokrotnie stawała u jej drzwi. Jej obsesją staje się bezpieczeństwo synów, którzy muszą pamiętać o tym, by żyć, nie umierać. Wzruszające opowieści o wychowaniu dwóch chłopców, Szamila i Raszida, w idyllicznej dolinie na rubieżach Gruzji, kontrastują z późniejszymi wyzwaniami, które stają przed nimi jako emigrantami w Polsce. Droga do Europy W miarę jak dorastają, ich życie nabiera nowego wymiaru. Przeprowadzka do Polski staje się próbą odnalezienia się w zupełnie innym świecie. Jednak po latach spędzonych w Europejskim raju, zaczynają dostrzegać jego obcość i duchową pustkę. W tym momencie ich historia splata się z ideologią, która prowadzi ich do Syrii, w poszukiwaniu czegoś, co wydaje się utracone. Poruszające historie: Książka ukazuje intymne refleksje i emocje bohaterów, które zmuszają do zastanowienia się nad naturą wojny i jej wpływem na życie jednostki. Głębokie analizy: Autor podejmuje się analizy zjawisk społecznych, które prowadzą do konfliktów zbrojnych, ukazując ich złożoność i różnorodność. Wartości uniwersalne: Tematyka dotycząca poszukiwania sensu życia, tożsamości oraz miejsca w świecie staje się kluczowa w narracji. Fundamentalizm i jego konsekwencje Na styku kontynentu rosyjskiego oraz bliskowschodniego kalifatu rodzi się fundamentalizm, który przekształca marzenia o lepszym życiu w koszmar. Historia Lary jest przykładem, że każdy raj może okazać się piekłem. Autor, poprzez pryzmat jej doświadczeń, stara się ukazać, jak blisko mogą być te dwa światy oraz jakie konsekwencje niosą za sobą wybory jednostek. Wszystkie wojny Lary to nie tylko reportaż o wojnie, ale także głęboka refleksja na temat ludzkiej natury, wartości oraz znaczenia rodziny. Książka, nominowana do prestiżowych nagród, zachęca do zastanowienia się nad tym, co naprawdę oznacza życie w pokoju oraz jak łatwo można je stracić. Warto sięgnąć po tę pozycję, aby zrozumieć nie tylko historię Lary, ale i dramaty wielu ludzi zmagających się z podobnymi wyzwaniami.

Na podstawie tej historii powstał serial NETFLIX „Ocet jabłkowy”. Prawda, która obnażyła kłamstwa branży wellness. Przedsiębiorczyni. Inspiracja. Guru. Młoda Australijka, Belle Gibson, podbiła serca setek tysięcy ludzi, twierdząc, że pokonała raka mózgu dzięki zdrowej diecie i sile pozytywnego myślenia. Stała się gwiazdą Instagrama, ikoną ruchu wellness, autorką bestsellerowej książki i twarzą aplikacji promowanej przez samo Apple. A wszystko to zbudowane było na kłamstwie. Gibson nigdy nie chorowała na raka. „Kobieta, która oszukała świat” to pasjonujący reportaż śledczy, który odsłania kulisy jednego z największych oszustw ery mediów społecznościowych. To opowieść o charyzmatycznej oszustce, ale też o nas – o tym, dlaczego tak łatwo uwierzyliśmy w jej historię. Dziennikarze Beau Donelly i Nick Toscano prowadzą nas przez świat złudzeń, pseudonauki i potężnego przemysłu nadziei, który rozkwita na Instagramie i YouTube. To nie tylko historia jednej kobiety, ale też przestroga przed fałszywymi prorokami, którzy żerują na ludzkim cierpieniu. Szokująca. Prawdziwa. Niezapomniana.

Nigdy nie chodziłam na terapię, bo lubię żyć z własnymi demonami. Lubię sama rozwiązywać pewne sprawy i myślę, że ta książka to właśnie taki potężny autowywiad. W 2019 roku Bernardine Evaristo została pierwszą w historii czarną kobietą, która zdobyła Nagrodę Bookera za brawurową powieść Dziewczyna, kobieta, inna, a teraz powraca z intymną i szczerą opowieścią o tym, jak tego dokonała. Urodziła się jako czwarta z ośmiorga dzieci ze związku Brytyjki i Nigeryjczyka. W wieku osiemnastu lat opuściła rodzinny dom, aby szukać własnego miejsca w świecie. Od tego momentu całe swoje życie oraz decyzje, które podejmowała, podporządkowała twórczości. Pisarstwo stało się jej domem na stałe. Dziś mówi o sobie, że czuje się niepowstrzymana. W Manifeście Evaristo przygląda się swojemu dziedzictwu i latom dzieciństwa. Analizuje styl życia i relacje z innymi. Zgłębia genezę i naturę własnej kreatywności oraz działalności aktywistycznej. To książka dla każdego, kto kiedykolwiek czuł się wykluczony lub znalazł się na marginesie, i dla każdego, kto chce zostawić po sobie ślad na ziemi. To manifest nieustraszoności. "Mocny manifest wygłoszony mocnym pisarskim głosem. Bernardine Evaristo opowiada nam o tym, co powstaje na skrzyżowaniu biografii, wyobraźni i uporu: świetna literatura." Dominika Słowik "Niemal sto lat po słynnym eseju Virginii Woolf Bernardine podkreśla, że do spełnienia potrzebny jest własny pokój, własne pieniądze, własną pasja, własny głos, własny styl. Swoim Manifestem potwierdza, że jest jednym z najważniejszych feministycznych głosów we współczesnej literaturze." Karolina Sulej "Eseje Evaristo mają dwa podstawowe walory – pozwalają na wgląd w biografię autorki, ale pokazują też, jak pisarka konstruuje opowieść o sobie i w jaki sposób proza życia staje się literaturą." Olga Wróbel "Manifest jest piękną, wnikliwą i szczerą książką o tym, że nigdy nie wolno się poddawać, nawet kiedy zdaje ci się, że twoje pisarstwo trafia w próżnię. To także rozważania o przemianie osobistej, nierównościach kulturowych, aktywizmie, przynależności, miłości i przyjaźni, a przed wszystkim o potędze kreatywności." Elif Shafak "To przewodnik po umyśle literackiej pionierki. " „Observer” "Sugestywna opowieść o drodze, którą przeszła Evaristo, by dotrzeć na szczyt swojej profesji, poruszająca, ale także pełna humoru, szczerych anegdot i wyznań." „Independent”