Zagadkowa księżna

Burzliwy rok 1915 był pełen tragicznych wydarzeń. Poznaj wojenne realia codziennego życia w Warszawie. Książka "Zawierucha. Spalona ziemia" zabierze Cię w podróż, która obfituje we wzruszenia, tajemnice i upadające marzenia. Siostry Kellerówny marzyły o zwyczajnym życiu. Niestety, los ma wobec nich własne plany. Julię kochają dwaj mężczyźni, a ona nie potrafi dokonać wyboru. Nie jest nawet pewna, czy w ogóle pragnie małżeństwa. Pola powoli odkrywa, że dorosłe życie jest pełne cierpienia, a naprawianie cudzych błędów bywa niezwykle niebezpieczne. Nina rozpacza po rozstaniu z mężem, którego może już nigdy więcej nie zobaczyć. Ostatnia z nich, Zofia, zaczyna obawiać się, że marzenia o wolnej Polsce mogą być zbyt kosztowne dla jej rodziny. Oprócz swoich codziennych obowiązków siostry poszukują również mężczyzny, który zrujnował ich ojca i rozpoczął serię ich nieszczęść. Niestety, pytań jest coraz więcej, a odpowiedzi się nie pojawiają. Ludzie dookoła nieustannie giną, a koszmar jest coraz bardziej przerażający. Co więcej, Rosjanie wycofali się z Warszawy, zabierając ze sobą sprzęty z fabryk, dzieła sztuki i cenne przedmioty. Nadchodzące niemieckie wojsko potęguje strach bezbronnych mieszkańców.

Życie w komunizmie było piekłem, ale nie dla wszystkich. Było piekłem dla ludzi dobrej woli. Dla uczciwych. Dla rozsądnych. Dla chcących pracować z pożytkiem dla siebie i dla innych. Dla przedsiębiorczych. Dla tych, którzy chcieli coś zrobić lepiej, wydajniej, ładniej. Natomiast doskonale powodziło się w nim służalcom, oportunistom i konformistom. Tyrmand uważał komunizm za najgorszą plagę jaka spotkała ludzkość, dlatego napisał tę książkę.

Jakub jest młodym, przystojnym brunetem. Ma kolekcję dobrych garniturów i świetlaną przyszłość w firmie, dla której pracuje. Ale jest też manipulatorem, który zawsze bierze to, co chce. Ludzie wokół niego się nie liczą. Nienawidzi nie mieć kontroli nad otoczeniem. Jego ofiary to pechowcy, którzy stanęli mu na drodze. Ostatecznie przecież to nie on ustalał zasady gry. Nie myślałem nad sposobem, w jaki mam go uwolnić od cierpienia. Cokolwiek miałem zrobić, musiało wyglądać na wypadek.

250 tysięcy funtów. 500 stron poszlak. 15 podejrzanych. Co wydarzyło się w Lockwood? Ktoś ukrywa prawdę. Ktoś podejrzewa oszustwo. Ktoś jest gotów zabić. W sennym miasteczku Lockwood wszyscy się znają. Gdy u dwuletniej Poppy lekarze diagnozują rzadkiego raka mózgu, jej bogata i wpływowa rodzina organizuje zbiórkę. Leczenie kosztuje fortunę a choroba szybko postępuje. Mieszkańcy się mobilizują, by wygrać wyścig z czasem. Ale pod maską dobroczynności kryją się zazdrość, sekrety, obsesje i manipulacje, które prowadzą do zbrodni. Zrzutka Haywardów to coś więcej niż kryminał – to wyzwanie rzucone czytelnikowi. Zbieraj tropy ukryte na kartach książki. Analizuj najmniejsze szczegóły. Pamiętaj – wszyscy mają coś na sumieniu! A morderca? Jest zawsze krok przed tobą.

"Ścigając zło. Rozmowy o zbrodni, śledztwie i karze" autorstwa Małgorzaty Kuźmińskiej i Michała Kuźmińskiego to pozycja przedstawiająca rozmowy, jakie autorzy powieści kryminalnych przeprowadzali z ludźmi zawodowo zajmującymi się pościgiem za złem. Wiedzą, doświadczeniami oraz kulisami swej pracy dzielą się między innymi: policjant, strażnik więzienny, biegła psycholog oraz medyk sądowy. Życie nie jest łatwe, gdy każdego dnia jest się skazanym na bezpośredni kontakt z przestępcami. W tym świecie panują specyficzne zasady, które dla zdecydowanej większości ludzi znane są jedynie z filmów i książek kryminalnych. Co się czuje, gdy przez znaczną część tygodnia spędza się czas ze zwłokami? Jakich sztuczek próbują kryminaliści, by uniknąć konsekwencji? "Ścigając zło. Rozmowy o zbrodni, śledztwie i karze" to wyśmienity reportaż, który stanowi świetne porównanie fikcji z rzeczywistością. Wszystkie pojęcia i skomplikowane zagadnienia są jasno wyjaśnione, dzięki czemu czytelnik z łatwością pozna tajniki i specyfikacje każdego zawodu związanego z wymiarem sprawiedliwości. Autorzy stworzyli oryginalny przewodnik dla ludzi, którzy chcą dobrze zrozumieć powieści kryminalne.

"Brzydki, zły i szczery" - właśnie taki jest O.S.T.R, legenda polskiego rapu. To pierwsza autobiografia muzyka. Jeżeli interesujesz się polskim hip-hopem lub historią rodzimej muzyki rozrywkowej, to nie możesz przegapić tej książki. Czy wiesz, że cała rodzina Adama Ostrowskiego myślała, że zostanie skrzypkiem? Co prawda, jego losy splotły się z muzyką, jednak nie tak, jak przewidywali jego bliscy. Adam jako O.S.T.R. został ikoną polskiego rapu. To nie w grze na skrzypcach, tylko w rymowanych opowieściach do zapętlonych bitów znalazł sposób nie tylko na wyrażenie siebie, ale też na życie. Na hiphopowej scenie jest już od początku lat 90. i nadal nie wyobraża sobie życia bez robienia rapu. Teraz możesz się przekonać, że Ostry nieźle sobie radzi ze słowem nie tylko przed mikrofonem. Bo jego autobiografia, "Brzydki, zły i szczery" to napisana przejrzystym językiem opowieść o nim i jego rapowaniu, oraz ludziach, którzy są dla niego ważni. O.S.T.R w swoje książce opowiada nam o tym, jak w mieszkaniu na trzecim piętrze bałuckiego wieżowca powstawały pierwsze hip-hopowe kawałki. Ostrowski pisze przede wszystkim o ludziach, bohaterach swojego dzieciństwa: rodzicach, przyjaciołach i muzycznych idolach. To historia chłopaka, który uwielbia grać w kosza i - tak jak wielu innych – ma kłopoty w szkole. "Brzydki, zły i szczery" to przede wszystkim opowieść o wytrwałym dążeniu do celu. O idealiście, dla którego muzyka i koncertowanie były całym światem, aż do dramatycznego koncertu w Bielsko Białej. O.S.T.R pisze o tym, jak zaczęło się jego "Życie po śmierci". Ta książka powoli Ci lepiej poznać genialnego muzyka, ikonę swojego pokolenia i legendę polskiego hop-hopu. O.S.T.R, a właściwie Adam Ostrowski, "Rocznik osiemdziesiąty, bez Insta, Facebooka, smartfona". To nie tylko raper i freestyle’owiec. Jest też kompozytorem, producentem muzycznym i inżynierem dźwięku. Laureat aż czterech "Fryderyków".

Przerażająca, oparta na faktach historia kobiet o bezwzględnych duszach, które morderstwo traktowały jako najprostszy sposób na pozbycie się problemu. „Wioska wdów” to powieść z kategorii true crime opisująca wydarzenia z wioski Nagyrév na Węgrzech, której mieszkanki otruły co najmniej 160 mężczyzn oraz dzieci w latach 1914– 1929. Patrząc na nieprawdopodobny skład morderczyń – wiejskich żon, matek i córek – można dojść do wniosku, że to mogło się zdarzyć każdemu i wszędzie. Główną postacią i prowodyrką wydarzeń była wiejska akuszerka, znana jako ciocia Suzy. Kobieta destylowała arszenik z lepiku na muchy i rozdawała kobietom z Nagyrév, pytając przy okazji: „Dlaczego zawracasz sobie nim głowę?”. W ten sposób zachęcała do pozbycia się niechcianych dzieci czy okrutnych małżonków. Liczba zmarłych rosła bez konsekwencji. „Wioska wdów” opowiada o tym, jak niektóre kobiety pozbywały się chorych krewnych, a inne używały arszeniku jako sposobu na otrzymanie spadku. Koszmar trwał przez ponad piętnaście lat, aż niezwykła wskazówka ujawniła zbrodnie w 1929 roku. Gdy prokurator żądny sprawiedliwości prowadził śledztwo, dziennikarze z całego świata – w tym „New York Timesa” – przyjeżdżali, by relacjonować dramatyczne wydarzenia. „Wioska wdów” to napisane przez zręczną dziennikarkę, fachowe przedstawienie tej wstrząsającej historii w szczegółach. Poczynając od pierwszych morderstw, aż po ostatnie powieszenie.

Na podstawie wybranych przykładów, na przestrzeni stuleci, Autor wykazuje, że wielu przegranych bitew można było uniknąć, gdyby nie rażące niekompetencje wodzów – królów, hetmanów, generałów. Uważa, że szacunek należy się wszystkim, którzy kładli swoje życie na szali w walce dla Ojczyzny. Stawia jednak tezę, że naszą narrację zdominowało uwielbienie dla walczących, nieważne, że pokonanych, bezrefleksyjne czczenie wojennych klęsk.