Historia Pragi życiorysami pisana

Fascynująca podróż w czasie, podczas której razem z Piotrem Wierzbickim czytelnik zatrzymuje się w niemal każdym zajeździe lub hotelu, który kiedykolwiek pojawił się na planie Warszawy czy w przewodnikach dla podróżnych. Autor – varsavianista od lat publikujący w „Skarpie Warszawskiej” i oprowadzający wycieczki po stolicy – drobiazgowo analizuje każdą wzmiankę o obiektach bazy noclegowej, a przy tym barwnie opowiada o atmosferze dawnych czasów. Część II to solidne kompendium na temat warszawskiego hotelarstwa.

"Kraina Świtu" jest klimatyczną opowieścią przenoszącą czytelników do zmagającej się z perturbacjami politycznymi siedemnastowiecznej Anglii, dalekiej Ameryki oraz na zniewolony Barbados. Skomplikowane losy głównych bohaterów przeplatają się tutaj z barwnymi opisami przyrody, tworząc realistyczną całość. Akcja powieści rozpoczyna się w 1685 roku. Od wydarzeń rozgrywających w poprzednim tomie minęło już piętnaście lat. Władcą Anglii zostaje Jakub II Stuart, który nawrócił się na katolicyzm. W kraju nastają niepewne czasy. Narastający konflikt między rojalistami a papistami wkrótce doprowadzi do wybuchu wojny domowej. Podziały polityczne mają wpływ również na życie zwykłych ludzi, w tym członków rodziny Reekie. Sędziwa Alinor wraca na Mokradła, by znów zająć się ukochanym handlem. Zamieszkuje tam wraz z zięciem i córką Alys. Może liczyć na pomoc przybranego wnuka Matthew, potomka próżnej Lady Livii Avery. Lekarz Robb, syn Alinor, niespodziewanie zostaje wciągnięty w dworskie intrygi. Z Wenecji przybywają dwie prawnuczki kobiety, Mia i Gabriella, a z Ameryki powraca jej brat Ned Ferryman wraz z młodą Indianką, którą uratował z niewoli. Mężczyzna pragnie wziąć udział w walkach.

„Pragniesz przeżyć przygodę swojego życia? Z nami zwiedzisz bunkry i poczujesz się jak Janek z Czterech pancernych!” – krzyczy tandetna ulotka. Manewry wojskowe, military shows, paintball dla znudzonych pracowników korporacji. Życie po życiu radzieckich poligonów, państwa w państwie, które rozporządzało nie tylko czołgami, śmigłowcami i głowicami atomowymi, ale prowadziło także szpitale, szkoły, kina i piekarnie. Po jednej stronie muru tęskniący za domem żołnierze, często niezdyscyplinowani, niedożywieni i prowadzący nielegalne biznesy, po drugiej – Polacy zbuntowani wobec agresji radzieckich sąsiadów, ale też skłonni do romansów i przyjaźni ponad podziałami. Julia Wizowska – urodzona w Kazachstanie i wychowana w duchu szacunku dla sowieckich wojskowych, oraz Grzegorz Szymanik – Polak, wyrosły w pogardzie do armii radzieckiej, przybliżają historie bohaterów zza obu stron muru. Opisują życie w radzieckich bazach wojskowych i pokazują, w jaki sposób koszary „nieproszonej armii” stawały się przez dekady codziennym elementem otaczającego nas krajobrazu. W ten sposób powstała reporterska opowieść o tym, co wrasta w człowieka niezauważone i potrafi być trwalsze niż beton i wieczne imperia.

Proza Angeli Carter jest zmysłowa, fantastyczna, erotyczna, a przy tym polityczna i uczona. Wciąga jak wir. […] Niezwykła wyobraźnia, gęsta materia literacka, labirynt świata, ostre bodźce dla wszystkich zmysłów na raz i szalony, niepowstrzymany rozpęd języka – wszystko razem jest jak lot na rozhuśtanym trapezie, maskarada i przebieranka, wędrówka przez ciemny las i wejście do klatki tygrysa. Dzikość, nieopanowanie, pieniący się, roztęczowany wodospad świata. […] Pisarstwo Carter, które było niesłychaną eksplozją kreatywnej i intelektualnej energii, to bezkompromisowa próba przemyślenia i przedefiniowania zasad, według których żyjemy, dokonywana z bezlitosnej i radykalnie prawdomównej perspektywy kobiety, ateistki, materialistki i socjalistki. Fakt, że po trzydziestu latach jej dzieło nadal ma taką moc i nadal budzi skrajne reakcje, łącznie z oskarżeniami o „nieprzyzwoitość” czy szkodliwą wywrotowość, jest najlepszym dowodem na to, że niezmiennie rządzą nami ograniczające wolność systemy ideologiczne.

Birobidżan miał być dowodem na to, że rewolucyjna energia dotrze do najodleglejszych zakątków radzieckiego państwa. Że ex nihilo powstanie nowe żydowskie życie i żydowski socjalistyczny człowiek. Ambitny projekt wymagał jednak walki z naturą, planowania i uporu. Ale przede wszystkim ludzi: personelu zarządzającego, administracji, budowniczych. Ci, którzy chcieli wziąć udział w tym wielkim przedsięwzięciu, uciekali przed głodem, nędzą, brakiem perspektyw, antysemityzmem, opresją. Gonili marzenia o normalności. Chcieli mieć pracę i nadzieję. Droga do Birobidżanu, stolicy Żydowskiego Obwodu Autonomicznego, była jednak bardzo daleka, a podróż okazała się pierwszym wyzwaniem dla tych, którzy uwierzyli w sens budowy żydowskiej autonomii. Potem było jeszcze trudniej. Osadnicy walczyli zarówno z niedającą się poskromić naturą i przeciwnościami losu, jak i z nowym porządkiem gospodarczym i ideologicznym. W opowieściach tych, którzy do Birobidżanu dotarli, nie ma mitu żydowskiej ojczyzny, słychać za to gorycz przegranej. Birobidżan. Ziemia, na której mieliśmy być szczęśliwi to historia Żydowskiego Obwodu Autonomicznego od jego powstania i kolonizacji pod koniec lat dwudziestych XX wieku, przez kolejne fale stalinowskich represji, chaos pierestrojki, po niepewność czasów współczesnych. Dziś żydowskość jest w Birobidżanie „marką”. W tamtejszej filharmonii restaurację „w żydowskim stylu” otworzył Chińczyk. Na pamiątkę można sobie przywieźć talerzyk z menorą albo figurkę Żyda. Wyprodukowane w Chinach.

Zakład karny dla kobiet w São Paolo to świat w miniaturze. Jest tu rynek pracy, handel, są problemy mieszkaniowe. Jest moda i zmieniające się trendy w wystroju wnętrz. Są sojusznicy i wrogowie. Są zasady, których trzeba przestrzegać, jeśli chce się przeżyć. Jest hierarchia i wewnętrzny system sądowniczy. Oczywiście są też strażniczki, ale tylko gościnnie, więc nie mają wiele do powiedzenia. Jest tu miejsce na miłość – większość osadzonych nawiązuje relacje uczuciowe i erotyczne z innymi więźniarkami. Jest też samotność. Odwiedzający to rzadkość, świat zewnętrzny szybko zapomina o skazanych kobietach. Najwięcej jest tęsknoty, zwłaszcza za dziećmi, które zostają po drugiej stronie albo urodzone w więzieniu, po kilku miesiącach zgodnie z przepisami są odbierane matkom. Więźniarki to ostatnia część trylogii więziennej Drauzio Varelli. Autor, który przez wiele lat pracował charytatywnie w zakładach karnych jako lekarz, nie tylko barwnie i szczegółowo opisuje ten niezwykły świat, ale bada też, co sprawiło, że jego podopieczne znalazły się za kratami. Gwałty, morderstwa, kradzieże, handel narkotykami – większość tych przestępstw jest popełniana z biedy, beznadziei, pragnienia poprawy swojego losu. To smutny paradoks, ale niektóre bohaterki tej opowieści dopiero za murami więzienia znajdują bezpieczną przystań.

Zbiór tekstów najsłynniejszej rosyjskiej dziennikarki, która swoją odwagę przypłaciła życiem. Zawarte w tomie „Tylko prawda” reportaże, depesze i felietony dotyczą głównie okresu pierwszej i drugiej wojny w Czeczenii, czyli lat 1994–1996 oraz 1999–2009. Anna Politkowska opisuje w nich zbrodnie popełniane na narodzie czeczeńskim. Przywołuje zarówno zaplanowane akcje mające na celu pacyfikację wiosek, jak i samowolne bestialskie poczynania żołnierzy. Opisywane przez nią akty ludobójstwa popełniane przez Rosjan na narodzie czeczeńskim w kontekście wydarzeń z 2022 roku brzmią przerażająco znajomo… „Tylko prawda” to poruszająca spuścizna Anny Politkowskiej ukazująca wszechstronność autorki, jej niezwykłe zaangażowanie i doskonały warsztat. To też świadectwo głębokiego człowieczeństwa kobiety, która reprezentowała honor i sumienie narodu rosyjskiego. Poszukując prawdy, Anna Politkowska wielokrotnie narażała swoje życie, pracowała w przebraniu czy zwodziła służby specjalne. Do końca wierna swoim ideałom, odważna, krystalicznie uczciwa, wrażliwa i skromna. Wiele razy wymykała się zasadzkom, wychodziła cało z zamachów na swoje życie. Jeden raz jej się nie udało.

Wrocław, sierpień 1963. Miasto staje się epicentrum niepokojących wydarzeń, kiedy epidemia odcina je od reszty świata. W obliczu chaosu i przerażenia, milicjanci są świadkami niecodziennych zjawisk, które mają miejsce w izolatorium na Psim Polu. Pacjenci, dotknięci tajemniczą chorobą, atakują zarówno personel, jak i innych pacjentów, co prowadzi do powstania zaskakujących i przerażających sytuacji. Fascynująca fabuła pełna napięcia W tej bestsellerowej serii, autorstwa Roberta J. Szmidta, czytelnicy zostają wciągnięci w mroczny świat, gdzie granice między życiem a śmiercią zacierają się. W miarę rozwoju akcji, w Komendzie Wojewódzkiej zaczynają napływać niepokojące sygnały o "zmartwychwstałych", co wywołuje panikę oraz poczucie beznadziejności wśród mieszkańców Wrocławia. Intensywna narracja: Autor umiejętnie buduje atmosferę grozy, łącząc elementy horroru i akcji w sposób, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Realistyczne postaci: Bohaterowie książki są niezwykle autentyczni, a ich wybory i emocje są głęboko osadzone w realiach tamtych czasów. Apokalipsa zombie: To nie tylko opowieść o przetrwaniu, ale także analiza ludzkiej natury w obliczu kryzysu. Mistrz gatunku Robert J. Szmidt, znany z takich dzieł jak "Metro 2033: Otchłań" czy "Apokalipsa według Pana Jana", ponownie udowadnia, że potrafi zaskoczyć czytelników niespodziewanymi zwrotami akcji oraz głęboką analizą sytuacji społecznej. W tej powieści, nie tylko strach przed nieznanym jest kluczowy, ale także zderzenie z realiami życia w czasach kryzysu. Zanurz się w mroczny klimat Przygotuj się na niezapomniane doświadczenie literackie, które przeniesie Cię do Wrocławia lat 60-tych. Mroczna atmosfera, intensywne emocje oraz nieprzewidywalność wydarzeń sprawiają, że każda strona jest pełna napięcia. Dla miłośników literatury science fiction oraz horroru, ta książka to obowiązkowa pozycja. Nie czekaj i wyrusz w podróż po Wrocławiu, gdzie rzeczywistość łączy się z fikcją, a każdy krok może być tym ostatnim. Ta opowieść z pewnością na długo pozostanie w Twojej pamięci.