Mam na imię Selma

Kobieta, która widziała zombie to niezwykła lektura, która przenosi czytelnika w głąb tajemniczego świata ludzkich zmysłów. Autor, uznany neurolog Guy Leschziner, eksploruje fascynujące aspekty percepcji i jej zaburzeń, ukazując, jak łatwo nasze zmysły mogą nas zmylić. Każdego dnia doświadczamy otaczającej nas rzeczywistości poprzez zapachy, dźwięki czy dotyk, jednak co, jeśli te wrażenia są złudne? Ciekawe spojrzenie na zmysły Podczas lektury można poczuć się jak detektyw, który odkrywa tajemnice ukryte w codziennych doświadczeniach. Autor przytacza historie ludzi z całego świata, którzy zmagają się z niecodziennymi dolegliwościami. Co sprawia, że kawa nagle zaczyna pachnieć nieprzyjemnie? Dlaczego dźwięki ulubionej piosenki mogą przekształcić się w chaotyczną sekwencję kolorów? Odpowiedzi na te pytania są wciągające i zaskakujące. Wnikliwa analiza zaburzeń percepcji W tej książce nie brakuje również przykładów z życia, które pokazują, jak złożona jest ludzka psychika. Leschziner opisuje przypadki dzieci, które nie odczuwają bólu, oraz dorosłych, którzy zaczynają postrzegać bliskich jako zombie. Te historie są nie tylko intrygujące, ale także skłaniają do refleksji nad tym, jak wrażenia zmysłowe kształtują naszą rzeczywistość. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Kobieta, która widziała zombie to nie tylko zbiór fascynujących anegdot, ale także głęboka analiza funkcjonowania zmysłów i ich roli w naszym życiu. Wiedza przekazana w przystępny sposób sprawia, że każdy czytelnik ma szansę zrozumieć, w jak dużym stopniu nasze postrzeganie świata jest uzależnione od mózgu. Autor, poprzez swoje doświadczenia, ukazuje, jak delikatna jest granica między normalnością a zaburzeniem. Fascynująca analiza zmysłów: Poznaj, jak zmysły wpływają na nasze postrzeganie rzeczywistości. Interesujące historie: Przykłady pacjentów z niecodziennymi dolegliwościami, które zmieniają ich życie. Wnikliwość i empatia: Autor ukazuje nie tylko aspekty naukowe, ale także ludzkie historie. Ta książka może stać się inspiracją do głębszego zrozumienia siebie i otaczającego świata. Jeśli poszukujesz interesującej lektury, która skłoni do myślenia i pozwoli spojrzeć na codzienność z innej perspektywy, warto rozważyć sięgnięcie po tę pozycję. To doskonała okazja, by zgłębić temat zmysłów i ich wpływu na nasze życie.

Wstrząsające – bo prawdziwe – świadectwo. Historia, która nie powinna się powtórzyć, ale której nie wolno przemilczeć. Gdy Alina Peretti zaczyna się zmagać z demencją, jej syn Jacques uświadamia sobie, że to ostatni moment, by spisać historię, która porusza go najbardziej: historię własnej rodziny. Próbuje więc wygrać wyścig z czasem, bo uważa, że utrwalenie wspomnień matki jest jego powinnością wobec bliskich i świata. Alina Peretti, obecnie ponaddziewięćdziesięcioletnia, doświadczyła na własnej skórze dwóch szalejących totalitaryzmów XX wieku. Kiedy miała osiem lat, wybuchła druga wojna światowa i cały świat dziewczynki legł w gruzach. Została wywieziona na Sybir, trafiła do obozów przejściowych, by wreszcie znaleźć schronienie w Szwecji. Jej uparta matka postanowiła jednak wrócić z córką do Warszawy, aby odnaleźć pozostałe dzieci. Po powstaniu warszawskim, z którego cudem uszły z życiem, Alina z matką i siostrą trafiły tam, gdzie śmierć zbierała największe żniwo – do obozu w Auschwitz.

Zło ma wiele twarzy… Ona widziała je wszystkie. Czy człowiek, który dopuszcza się największej zbrodni i odbiera życie innemu, jest zawsze zły? Kim trzeba być, aby zamordować bezbronne i niepełnosprawne niemowlę? Na te pytania usiłuje znaleźć odpowiedź prokurator, a jednocześnie matka samodzielnie wychowująca pięcioletniego syna z autyzmem, gdy staje przed koniecznością rozwiązania najtrudniejszej sprawy w swojej dotychczasowej karierze. Dotarcie do prawdy nie stanowi jedynego problemu, z jakim musi się zmierzyć. Prześladuje ją trudna przeszłość, którą zagłusza lekami i alkoholem oraz szara rzeczywistość, na którą składa się żmudna terapia syna i walka o niezależność. Czy ostatecznie uda się jej rozwiązać tę sprawę? A jeśli tak, jaką cenę będzie musiała za to zapłacić? Wstrząsająca powieść napisana przez prokurator, która każdego dnia stawia czoła prawdziwemu złu. MNOGOŚĆ I OKRUCIEŃSTWO AKTÓW PRZEMOCY, DO JAKICH CODZIENNIE DOCHODZI W POLSCE, JEST ZATRWAŻAJĄCA.

Jak rozmawiać o Holokauście po tylu latach od zakończenia II wojny światowej? Czy my w Polsce już się tego nauczyliśmy i czy jesteśmy w stanie robić to bez uprzedzeń oraz wybielania siebie samych? Nowe światło na tę sprawę rzuca książka "Pod presją. Co mówią o Zagładzie ci, którym odbieramy głos" Tomasza Żukowskiego. Książka jest wołaniem o swobodę dyskusji o Holokauście, której ciągle w Polsce brakuje. A także o to, by uczciwie oceniać postawy Polaków wobec Żydów przed wojną i w jej trakcie, nie unikając także najbardziej bolesnych i trudnych kart naszej historii. To swoisty przegląd najważniejszych pozycji polskiej literatury o Zagładzie. Autor pokazuje, w jaki sposób pisali o niej Miłosz, Baczyński czy Szymborska, ale także ciągle mało znani szerszej publiczności żydowscy autorzy świadectw tamtych czasów. Wskazuje na te fragmenty ich dzieł, które mogą pomóc w racjonalnej dyskusji na temat stosunków polsko-żydowskich wtedy i dziś. Mimo upływu tylu lat wciąż warto po nie sięgać, by lepiej rozumieć zarówno przeszłość, jak i teraźniejszość, a także szukać drogi porozumienia na przyszłość. To poruszająca opowieść o Zagładzie przedstawiona słowami tych, którym we współczesnej dyskusji na ten temat odbiera się głos.

Na początku 1906 roku Jorgen Christensen wypływa do Hongkongu, aby stacjonować tam w służbie przedsiębiorstwa ratowniczego Svitzer Bjargnings-Entreprise. Parę miesięcy później dołącza do niego młoda norweska żona – Hulda. Gdy Lars Saabye Christensen towarzyszy umierającemu ojcu w jego ostatnich dniach, stara się dowiedzieć więcej o latach, które dziadkowie spędzili na Wschodzie. Przegląda należące do rodziny listy i fotografie, a także archiwa prasowe, i stara się odtworzyć zwłaszcza historię Huldy. Co skłoniło młodą damę z Kopenhagi do wyruszenia samotnie w długą i niebezpieczną podróż morską? Jak wyglądało jej życie w odległej kolonii? Powieściowe doświadczenie wcale nie pomaga Christensenowi w rekonstruowaniu wydarzeń – tym razem nie może pozwolić, by fantazja czy domysły wypełniły luki w opowieści. Mimo tego – a może właśnie dzięki wierności faktom – maluje fascynujący wizerunek tamtych czasów, a utkany ze skrawków informacji obraz ostatecznie powierza czytelnikowi: „O tym, czy te przemyślenia przybliżają nam moją chińską babcię, może zdecydować jedynie czytelnik, bo jest jak ktoś obcy, kto po raz pierwszy odwiedza jakieś miasto i studiuje tabliczki z nazwami ulic, numery telefonów i adresy, ażeby lepiej poznać mieszkańców”.

KOMPLEKSOWY PORADNIK DLA ALERGIKÓW I ICH RODZIN ALERGIA to hasło wyszukiwane w Internecie częściej niż MIGRENA, ZAWAŁ czy RAK PIERSI. Ta choroba cywilizacyjna to zmora dzisiejszych czasów. Mimo że co trzecia osoba boryka się z jej uciążliwymi objawami, niełatwo jest otrzymać pomoc od specjalistów. Wielu rodziców zadaje pytania, na które nie otrzymuje jednoznacznych odpowiedzi. Dr Sophie Farooque, czołowa brytyjska ekspertka w dziedzinie alergologii, pomoże ci rozpoznać, czy to, co ci dolega, to na pewno alergia, obali mity na jej temat, zaproponuje praktyczne rozwiązania najczęstszych problemów, zmniejszy niepotrzebne cierpienie twojego dziecka i poruszy kluczowe tematy: ?skąd się biorą błędne diagnozy ?jak leczyć katar sienny i nieżyt nosa ?jak żyć z alergią pokarmową, opóźnioną alergią pokarmową i anafilaksją ?jak radzić sobie z alergią na leki ?jaki jest związek miedzy egzemą a genami ?czy można ustrzec dziecko przed reakcjami alergicznymi ?co powinniśmy wiedzieć o kotach i psach w domu ?jaki wpływ na walkę z alergią ma witamina D Zrozumieć alergię to źródło rzetelnych informacji i praktycznych porad, przejrzyste wykresy, studia przypadków, konkretne rozwiązania. Ty i twoi bliscy poczujecie się zaopiekowani i otrzymacie odpowiedzi na nurtujące was pytania. ZROZUM ALERGIĘ I POPRAW JAKOŚĆ SWOJEGO ŻYCIA

"Niebo bez ptaków" Danuty Brzosko-Mędryk to już klasyka literatury obozowej i jedno z najważniejszych świadectw dotyczących Majdanka. Relacja kobiety, która przeżyła piekło na ziemi, staje się nie tylko źródłem wiedzy historycznej, ale również ostrzeżeniem dla przyszłych pokoleń. Danuta Brzosko-Mędryk miała dwadzieścia dwa lata, kiedy trafiła na Majdanek za działalność konspiracyjną. Na samym początku była sprzątaczką, a później pielęgniarką w obozowym szpitalu. Bardzo szybko zaczęła ryzykować własnym życiem, aby przekazywać notatki o obozowej rzeczywistości na zewnątrz. Były one dostarczane robotnikom, którzy posyłali je dalej. Dzięki temu w przypadku tej książki mamy do czynienia z dokumentem pisanym w dużej mierze na żywo, wypełnionym szczegółami, które z czasem mogłyby się zagubić w zakamarkach pamięci. Świat okupacji z całą swoją bezwzględnością jest tutaj widziany oczami młodej, niewinnej osoby, która miała to nieszczęście, że trafiła do miejsca nieliczącego się z ludzkim życiem.

"Zapowiada się piękny dzień" Seweryny Szmaglewskiej to kontynuacja poprzedniej, równie trudnej tematycznie książki "Dymy nad Birkenau". Autorka przedstawia tu sytuację więźniów w obozach koncentracyjnych Oświęcimia i Brzezinki podczas II wojny światowej. Tym razem na warsztat bierze opowieść o najważniejszym prawie człowieka - prawie do godnego życia. W lutym 1945 roku Niemcy wiedzieli już, że III Rzesza przegra wojnę, to było jasne. Trzymając się rozkazów, zaczęli palić dokumentację, burzyć kominy i zacierać po sobie ślady na tyle, na ile pozwalał im czas. W środku niezwykle mroźnej zimy nakazali więźniom, tym którzy jeszcze mieli siłę się poruszać, by wyruszyć w marsz śmierci, gonieni w stronę niemieckiej granicy. Schorowani i wycieńczeniu ludzie padali co kilka kilometrów, wielu nie budziło się po kilkugodzinnym odpoczynku. Więźniowie szli, w długim, choć z czasem skracającym się kordonie, bezwolni, trzymający się jedynie nadziei, że pod koniec marszu czeka wyzwolenie. Wielu po prostu się poddawało, nie dość, że obóz ich wykończył, to teraz wykończy ich marsz ku nieznanej lokalizacji, ten, który zdaje się nie mieć mety. Trzech mężczyzn postanawia się zbuntować. Jak? Nikt nie ma pojęcia, skąd wzięli na to siły. Udaje im się, a po latach chcą przekazać światu, jak ważne jest to, co przeżyli. Powojenna opowieść niesie za sobą chęć ocalenia od zapomnienia wojennych wydarzeń, ale też nadania sensu i zasadności wydarzeń związanych z marszem śmierci. Należy przede wszystkim wytłumaczyć ludziom, dlaczego mimo tego, że więźniowie znajdowali się już poza obozem, nadal ginęli z rąk nazistów, którzy pozostawiali ich w bezimiennych grobach. Walczący w procesach ze swymi oprawcami z początku czują trwogę, później miejsce tego uczucia zajmuje powinność. Publikacja jest zapisem walki, w której zakończenie wojny jest wyłącznie znakiem granicznym dla historyków, nie dla wymierzenia sprawiedliwości.