Topaz

Kim naprawdę był twórca Imperium Rosyjskiego? Fascynującym geniuszem, który słaby i zacofany kraj przekształcił w mocarstwo? Czy przerażającym szaleńcem, który bez wahania przelewał krew poddanych i własną ręką zadał śmierć zbuntowanemu synowi? Nigdy nie zostało rozstrzygnięte, kto naprawdę był ojcem Piotra, bo ani fizycznie, ani psychicznie nie był podobny do cara Aleksego. Piotr I Wielki, koronowany na cara w 1689 roku, w 1721 roku przyjmuje tytuł Cesarza Wszechrusi. Obala dawne obyczaje z niewiarygodną zaciekłością, obcinając brody i głowy, narzucając swym rodakom europejskie stroje i poglądy. Przeprowadza radykalne reformy administracji, prawa, finansów, gospodarki. Tworzy regularną armię i flotę. Wojuje kosztem tysięcy ludzkich istnień z Turkami i Szwedami. Poświęca życie tysięcy, wznosząc na moczarach nową stolicę – Sankt Petersburg. Kładzie podwaliny pod nowoczesny przemysł, buduje drogi, zakłada szkoły, unowocześnia rolnictwo. A wszystko za cenę zniewolenia narodu, wydanego na łup skorumpowanej biurokracji. Władca niezmierzonego kraju umie posługiwać się kompasem, siekierą cieśli i katowskim toporem. Buduje statki i wyrywa zęby swoim poddanym. To olbrzym, który góruje wzrostem nad otoczeniem. Mocarz, który łamie w rękach podkowy. Prostak, który znajduje upodobanie w obżarstwie, pijaństwie, rozpuście i błazenadach, rozmiłowany jest w europejskiej cywilizacji i przemocą chce do niej wprowadzić Rosję. Gdyby nie świadectwa historyczne, można by sądzić, że car Piotr I Wielki jest mitycznym tworem ludowej wyobraźni, nie zaś autentyczną postacią z krwi i kości.

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Przedwojenna Warszawa pełna restauracji, barów, nocnych dansingów. Bawi się elita artystyczna, bawią arystokraci, ziemiaństwo. Szerokim strumieniem leją się burgundy, koniaki, wódka i toczą dyskusje po świt… Wesoły i szaleńczy świat dobrobytu, bez jutra, bez zmartwień. On – hrabia, codzienny uczestnik nocnych eskapad, ona – jego kuzynka, wytworna, piękna i inteligentna to w niej wszyscy się kochają. Ale nocne życie wciąga, psuje się barometr honoru i pragnień, kruszy się majątek, zaczyna się powolne spadanie. Jak to wygląda, tak dzień po dniu, w przedwojennej rzeczywistości? Wspaniałe studium psychologiczne postaci i bogata podróż po warszawskich realiach kreślona przez Tadeusza Dołęgę-Mostowicza – wybornego znawcę duszy ludzkiej i zapewne znawcę wielu warszawskich lokali epoki.

Pierwsza od czerech lat powieść Zośki Papużanki, uznanej za jedną z ciekawszych polskich pisarek. Mężczyzna wynajmuje mieszkanie, rozstawia sprzęt i zaczyna przez okno podglądać i fotografować mieszkańców sąsiedniego bloku. Nie wychodzi, zakupy robi przez internet, nie kontaktuje się z nikim. Kiedyś mieszkał naprzeciwko, a teraz aparatem poluje na żonę, którą porzucił kilka lat wcześniej. Jak się poznali? Dlaczego rozstali? Kim jest mężczyzna? Czy zjawia się dlatego, że chce wrócić? A może chce jej i sobie coś udowodnić? Wyraźnie widać w nim ślady choroby psychicznej, potrzebę odizolowania się, a jednocześnie konieczność dominacji. Pragnie być zbrodniarzem doskonałym, choć nie popełnia żadnej zbrodni. Wszystko ma przemyślane i zorganizowane. Ale czy panuje nad rzeczywistością? To książka o obsesji, o wielopłaszczyznowości ludzkiego myślenia. O fascynującym problemie linearnej koncepcji czasu. O pamięci funkcjonującej w osobowości zaburzonej. I wreszcie bohater najważniejszy – fotografia. Amatorskie próby utrwalenia świata, by nad nim zapanować. Wiele miejsca w tej powieści poświęcono różnorodnym, starym i najnowszym, technikom fotograficznym, a autorka starała się wejść w osobowość autora zdjęć, jednocześnie zaburzoną i genialną.

Jeśli jesteś fanem przygód Indiany Jonesa i powieści szpiegowskich trzymających w napięciu, powinieneś bez zastanowienia dodać książkę “Triumf ciemności” do koszyka, a tym samym wkroczyć w świat tajemnic, skrzętnie ukrywanych podczas II Wojny Światowej. “Triumf ciemności” to pierwszy tom sagi “Czarne słońce”, na którego kartach spotykają się zarówno najważniejsze postaci II Wojny Światowej, jak i bohaterowie fikcyjni, których spotykają niesamowite przygody: Tristan, który jest przemytnikiem dzieł sztuki, Erika-niemiecka archeolog, Malorley-brytyjski agent, którym kieruje żądza zemsty, czy też Laure-dziedziczka Katarów. Główny bohaterem powieści jest Himmler, przywódca nazistowskiej organizacji Ahnenerbe, która przemierzając kolejne kontynenty, ma za zadanie splądrować święte miejsca na całym świecie. Dzięki jej członkom Trzecia Rzesza ma zdobyć skarby mające mroczną moc, które zapewnią jej wieczne panowanie. Jest rok 1938, a nad Europą wiszą burzowe chmury zwiastujące wojnę. Aby ugruntować pozycję Führera, Himmler wyrusza do Hiszpanii w poszukiwaniu tajemniczego obrazu. Wierzy, że wraz z pomocą swoich ludzi, zdobędzie klucz do wielkiej potęgi. Zachód, na czele z Winstonem Churchillem, odkrywa, że wojna z Niemcami to nie tylko zwykła, militarna potyczka. To starcie światła i mroku, do którego nie wystarczą jedynie doskonale uzbrojone wojska… W jaką pradawną moc wierzą naziści?

Thrillery, które znajdujesz na półkach w księgarniach i bibliotekach, nie wydają Ci się ciekawe? Pragniesz czuć dreszcze i niepokój podczas lektury, a wszelkiego rodzaju owady budzą raczej Twoje zainteresowanie niż strach? Mamy coś dla Ciebie - książka "In(Sekt)a" długo nie pozwoli o sobie zapomnieć! Ludzie boją się różnych kataklizmów, które mogą się wydarzyć. Jak jednak zareagują, kiedy wszystkie owady zaczną się nagle w niewyjaśniony sposób ze sobą komunikować? I do tego organizować małą armię? Nietrudno zgadnąć, że dla każdego człowieka będzie zarówno zaskakujące, jak i przerażające. Drogi dwójki detektywów - policyjnego Atticua Gore'a i prywatnego Kat Kordell - krzyżują się ze sobą, gdy dochodzi do spektakularnej zbrodni i do zniknięcia młodej kobiety, którego okoliczności pozostają niewyjaśnione. Co takiego się wydarzyło i kto - lub co - za tym stoi? Prawda nie jest ani łatwa, ani prosta, a zagrożenie rośnie z minuty na minutę. Przemierzając całe Stany Zjednoczone Ameryki, czytelnik daje się pochłonąć rzetelnie napisanemu i mocnemu w swoich opisach thrillerowi, który niełatwo usunąć z pamięci.

Kobieta, która widziała zombie to niezwykła lektura, która przenosi czytelnika w głąb tajemniczego świata ludzkich zmysłów. Autor, uznany neurolog Guy Leschziner, eksploruje fascynujące aspekty percepcji i jej zaburzeń, ukazując, jak łatwo nasze zmysły mogą nas zmylić. Każdego dnia doświadczamy otaczającej nas rzeczywistości poprzez zapachy, dźwięki czy dotyk, jednak co, jeśli te wrażenia są złudne? Ciekawe spojrzenie na zmysły Podczas lektury można poczuć się jak detektyw, który odkrywa tajemnice ukryte w codziennych doświadczeniach. Autor przytacza historie ludzi z całego świata, którzy zmagają się z niecodziennymi dolegliwościami. Co sprawia, że kawa nagle zaczyna pachnieć nieprzyjemnie? Dlaczego dźwięki ulubionej piosenki mogą przekształcić się w chaotyczną sekwencję kolorów? Odpowiedzi na te pytania są wciągające i zaskakujące. Wnikliwa analiza zaburzeń percepcji W tej książce nie brakuje również przykładów z życia, które pokazują, jak złożona jest ludzka psychika. Leschziner opisuje przypadki dzieci, które nie odczuwają bólu, oraz dorosłych, którzy zaczynają postrzegać bliskich jako zombie. Te historie są nie tylko intrygujące, ale także skłaniają do refleksji nad tym, jak wrażenia zmysłowe kształtują naszą rzeczywistość. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Kobieta, która widziała zombie to nie tylko zbiór fascynujących anegdot, ale także głęboka analiza funkcjonowania zmysłów i ich roli w naszym życiu. Wiedza przekazana w przystępny sposób sprawia, że każdy czytelnik ma szansę zrozumieć, w jak dużym stopniu nasze postrzeganie świata jest uzależnione od mózgu. Autor, poprzez swoje doświadczenia, ukazuje, jak delikatna jest granica między normalnością a zaburzeniem. Fascynująca analiza zmysłów: Poznaj, jak zmysły wpływają na nasze postrzeganie rzeczywistości. Interesujące historie: Przykłady pacjentów z niecodziennymi dolegliwościami, które zmieniają ich życie. Wnikliwość i empatia: Autor ukazuje nie tylko aspekty naukowe, ale także ludzkie historie. Ta książka może stać się inspiracją do głębszego zrozumienia siebie i otaczającego świata. Jeśli poszukujesz interesującej lektury, która skłoni do myślenia i pozwoli spojrzeć na codzienność z innej perspektywy, warto rozważyć sięgnięcie po tę pozycję. To doskonała okazja, by zgłębić temat zmysłów i ich wpływu na nasze życie.