Topaz

Elena wie Elena żyje w rytm pigułek. Musi zażywać je w określonych odstępach, inaczej jej mózg przestanie wydzielać dopaminę, a wtedy ciało nie będzie jej słuchać. Każdy krok to wyzwanie. Każdy ruch to niewiadoma. Każdy dzień może przynieść pogorszenie, bo poprawa po prostu jest niemożliwa. Mimo tego wszystkiego Elena wyrusza w drogę, która dla zdrowego człowieka byłaby banalnie prosta, a dla niej stanowi prawdziwą mękę. Musi dojść na stację kolejową i pojechać do centrum miasta, znaleźć dom, w którym mieszka pewna kobieta, bo tylko ona może pomóc Elenie poznać prawdę o Ricie. Rita, córka Eleny, nie żyje od paru miesięcy. Wszyscy powtarzają, że to samobójstwo. Elena wie, że to niemożliwe. Twoja Inés Pereyra: zawsze zadbana i uśmiechnięta, troszczy się o dom, męża i córkę. Idealna pani domu, wyrozumiała i ułożona. Jednak pewnego dnia Inés znajduje w rzeczach męża kartkę z narysowanym szminką sercem i podpisem „Twoja”. I teraz już wie, że Ernesto ją zdradza. Pewnego wieczora śledzi męża i staje się mimowolnym świadkiem śmierci jego kochanki. Co zrobi Inés? Wszystko, by uratować swoje małżeństwo, by jej wygodne życie rodzinne nie ucierpiało przez ten incydent. Inés, dyskretnie i z tylnego siedzenia, bierze sprawy w swoje ręce. Elena wie to thriller, który pod pozorem gatunkowej konwencji kryje najprawdziwszą i przejmującą grozę. Grozę choroby, utraty kontroli nad ciałem, osuwania się w mrok niesprawności. Grozę toksycznych relacji między bliskimi i życiowych sytuacji, do których popchnąć może tylko rozpacz. To historia jednego dnia, w którym odbija się całe życie i odsłania prawda, która być może powinna była zostać zasłonięta. Twoja to historia pewnej zdrady i jej konsekwencji. Claudia Pineiro tworzy z tych elementów świetną opowieść kryminalną, w której nie brak typowych elementów gatunku: zbrodni, śledztwa, winnego i solidnej porcji napięcia. Zarazem jednak pojawiają się motywy, które sprawiają, że nie jest to tylko kolejny kryminał, a coś więcej…

Książka nominowana przez Szwedzką Akademię Kryminału do najlepszej Svenska Deckarakademin Oryginalna, makabryczna i trzymająca w napięciu powieść uznanego duetu tworzącego pod pseudonimem Erik Axl Sund! Intrygująca opowieść o tożsamości, jak również o tym, co może się wydarzyć, gdy chcemy odgrywać role, w których nikt nas nie obsadził. Czy naprawdę potrafimy się w nie wcielić? A może jesteśmy bezpowrotnie związani naszym materialnym statusem? Młoda dziewczyna wsiada w północnej Szwecji do pociągu towarowego i przyjeżdża nim do Sztokholmu. W czasie wywołanej przez siebie bójki zostaje zatrzymana przez policję, która w związku z tym zdarzeniem wszczyna śledztwo, a przy okazji stara się ustalić tożsamość dziewczyny. W dochodzenie angażują się doświadczeni śledczy: komisarz policji kryminalnej Jeanette Kihlberg, inspektor Jimmy Schwarz i inspektor Nils Åhlund.

W powieści "Wyprawa po szczęście" autorka Weronika Wierzchowska przenosi czytelnika w fascynujący świat pierwszej żeńskiej wyprawy podróżniczej w historii Rzeczypospolitej. Główną bohaterką jest Zosia Wittowa, uchodząca nie tylko za najpiękniejszą Polkę, ale i najbardziej pożądaną damę na świecie. Pomysł na wyprawę do Konstantynopola, Grecji i Egiptu wywołuje niemałe zamieszanie, jednak nikt ani nic nie jest w stanie powstrzymać zamiaru bohaterki, nawet król. Aby uniknąć skandali, do wyprawy dołącza także Konstancja Morsztyn, uboga szlachcianka, która została wyznaczona na agentkę króla i ma przypilnować, by wyprawa nie wzbudziła żadnych kontrowersji. To pełna przygód podróż, która stanie się punktem zwrotnym w życiu każdej z uczestniczek. W miarę jak wyprawa posuwa się naprzód, kobiety muszą stawić czoła licznym wyzwaniom i niebezpieczeństwom. Mimo zagrożeń i napiętych stosunków międzynarodowych decydują się na śmiały krok w nieznane. Ich przygoda staje się symbolem emancypacji, bohaterki udowadniają bowiem, że kobiety potrafią odnaleźć się w męskim świecie podróży i polityki. Konstancja Morsztyn, chociaż początkowo skromna i nieśmiała, w trakcie wyprawy odkrywa w sobie siłę i determinację, stając się inspiracją dla innych kobiet. "Wyprawa po szczęście" to nie tylko opowieść o podróży fizycznej przez egzotyczne kraje, ale także podróż w głąb ludzkiego serca i umysłu, pełna emocji, wyzwań i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Weronika Wierzchowska snuje barwny i poruszający portret kobiecych losów, rzucając światło na zapomnianą historię pierwszej żeńskiej wyprawy podróżniczej w Polsce.

Teodor Okrutny po piętnastu latach wraca do znienawidzonego Skraju. Musi się zmierzyć z trudną przeszłością i zbrodniami, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Okazuje się, że ktoś odnalazł ciała dawno zapomnianych osób, a świadkowie giną w niewyjaśnionych okolicznościach. Skraj jest miejscowością, do której się nie wraca. Albo tutaj się rodzisz i tutaj umierasz, albo w przebłysku samoświadomości uciekasz, a rodzina i znajomi z dnia na dzień o tobie zapominają. Aspirant Teodor Okrutny miał nadzieję, że już zawsze będzie należeć do tej drugiej grupy. Okazuje się jednak, że musi wrócić, chociaż nie podoba się to nie tylko jemu, ale też nienawidzącej go społeczności. Do kogo należy odnaleziony w lesie fragment ciała? Dlaczego po zabezpieczeniu go komendant posterunku zaginął, a pod lasem została zamordowana przypadkowa osoba? Teodor Okrutny obawia się, że ktoś poznał jego sekret sprzed lat. Tym bardziej, że mogą się z nimi łączyć sprawy, przez które ucierpią kolejne osoby.

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.

Przedwojenna Warszawa, pełna gwaru, samochodów, kawiarni i restauracji. Śledzimy losy bohaterki, która przyjechała z Poznania. Świetnie wykształcona, młoda, energiczna kobieta zostawia w domu niepracującego męża z córeczką i wyjeżdża do stolicy, by podjąć obowiązki kierowniczki w agencji turystycznej. Poprzez dalszą rodzinę wkracza w świat warszawskiej inteligencji, gdzie ścierają się poglądy dotyczące roli kobiet na rynku pracy i w społeczeństwie. Nowe prądy zwiastujące wolność i samostanowienie kobiet są nie do przyjęcia dla konserwatystów, widzą w tym degradację rodziny, tym tłumaczą krach na rynku pracy w dobie kryzysu, a liberałowie i feministki gwałtownie się temu sprzeciwiają. Gdzie leży prawda? Czy dzisiaj, po tylu latach nasza dyskusja jest w innym miejscu, czy wciąż krążymy wokół tych samych kwestii? A może jednak niektóre postulaty są już całkiem za nami… Barwna, ciekawa, pełen pasji opowieść Dołęgi-Mostowicza. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Spodobała Ci się pierwsza książka autorstwa Hani Czaban pt. "Cały ten czas"? Koniecznie musisz przeczytać jej kolejne dzieło. "Ostatnie światła gasną. Tom 1" z wydawnictwa We need Ya to powieść dla młodzieży z gatunku przygoda i fantastyka i zarazem pierwsza część trylogii "Zakon Ostatnich Świateł". Jeśli lubisz historie przyprawione szczyptą magii i tajemnicy, ten tytuł jest dla Ciebie! Rozpoczynając lekturę książki "Ostatnie światła gasną" poznasz Idę, która niedawno straciła ojca. Pewnego dnia spotyka Helenę - członkinię tajemniczej organizacji - Zakonu Ostatnich Świateł. Jego siedziba znajduje się w Lublinie i właśnie tam Kobieta zabiera Idę. Na miejscu dziewczyna poznaje Kornela, który również cierpi po stracie bliskiej osoby. Żałoba zbliża ich do siebie, ponieważ chłopak jako jedyny rozumie jej cierpienie po śmierci taty. Nie dość, że Ida musi radzić sobie z trudnymi emocjami, dodatkowo dowiaduje się, że jest auktorką. Istotą, która umie wpływać na rzeczywistość za pomocą słów. Świadomość tej mocy sprawia, że jej życie zamienia się w koszmar. Musi zapanować nad swoją niezwykłą mocą i pokonać strach nie tylko przed tym talentem, ale również przed trudną przeszłością. To nie jest łatwe zadanie, zwłaszcza że na jej życie dybią Synowie Słowa. Za wszelką cenę chcą zgładzić wszystkich auktorów i zdobyć tajemniczy artefakt. Jego esencja ma bowiem ogromną wartość. Większą, niż ktokolwiek jest w stanie sobie wyobrazić. Czytając książkę "Ostatnie gasną światła. Tom 1" Hani Czaban, autorki będącej odkryciem literatury Young Adult, odbędziesz podróż pełną przygód i niespodziewanych plot twistów. Zanurz się w mrocznej historii i dowiedz się, jaką siłę mają słowa. Tak, również Twoje...

„Zanim przyjdzie potop” to oparta na faktach, trzymająca w napięciu powieść znanej i uwielbianej autorki thrillerów. Postacią, która zainspirowała Dolores Redondo do napisania „Zanim przyjdzie potop”, jest seryjny morderca, przez brytyjską prasę okrzyknięty Biblijnym Johnem. W latach 1968–1969 zabił w Glasgow trzy kobiety, a jego sprawa pozostała nierozwiązana do dziś. „Zanim przyjdzie potop” przenosi czytelnika do Glasgow, do 1983 roku. Tropem Biblijnego Johna podąża szkocki śledczy Noah Scott Sherrington. Morderca swoje ofiary wybiera wśród miesiączkujących kobiet. Noah w końcu przyłapuje Biblijnego Johna prawie na gorącym uczynku, jednak gdy już ma go na muszce, dostaje ataku serca. Cudem uratowany dowiaduje się, że atak był efektem niezdiagnozowanej wcześniej choroby. Mimo poważnych problemów ze zdrowiem Noah kontynuuje poszukiwania, a ślad prowadzi go do Bilbao. Czas na odnalezienie mordercy bezlitośnie się skraca, gdyż za kilka dni miasto ma nawiedzić potężna powódź. Czy Noah zatrzyma mordercę, zanim przyjdzie potop?