Czerwone tarcze

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Wiktoriańska Anglia to epoka wielkich przemian. Pod panowaniem królowej Wiktorii Hanowerskiej Wielka Brytania staje się największym mocarstwem na świecie. Jak jednak w takich realiach odnajdywali się zwykli ludzie? W jaki sposób mieli okazywać swoje uczucia, skoro świat im tego zabraniał? Książka "Miasteczko Middlemarch. Tom 2" przeniesie Cię do tamtejszych realiów. Dzięki tej książce poznasz wszystkie cienie oraz blaski codziennego życia w XIX-wiecznej Anglii. Akcja powieści toczy się w epoce wiktoriańskiej, w miasteczku Middlemarch. To okres dziejów naznaczony wielkimi przemianami, a także rygorystyczną moralnością, która głosiła potrzebę ukrywania i tłamszenia uczuć. Historia opowiada o losach majętnej i szlachetnej Dorotei Brooke, która w poszukiwaniu sensu swojego życia próbuje nadać mu jakikolwiek cel. Czytelnik równolegle poznaje lekarza, Tertiusa Lydgatea, który odnalazł go w pracy naukowej i medycynie. Jednak na drodze do realizacji jego zamierzeń staje przeszkoda, którą jest piękna i zmysłowa kobieta. To powieść, która pozwala ujrzeć prowincjonalne życie ludzi XIX-wiecznej Anglii ich własnymi oczami. Losy mieszkańców, począwszy od zwykłych rolników, mieszczan, kupców, aż do lekarzy i prawników, splatają się ze sobą w niewidzialną nić. Czytelnik chłonie wszystkie barwy, zapachy oraz dźwięki, które towarzyszyły ludności wiktoriańskiej Anglii, stając się swoistym towarzyszem tamtejszych mieszkańców. Literatura wiernie oddaje klimat dawnej Wielkiej Brytanii, nawiązując przy tym do sytuacji politycznej i społecznej w XIX wieku. Seria "Miasteczko Middlemarch" autorstwa George Elliot jest jedną z najważniejszych pozycji w kanonie klasycznej literatury angielskiej.

Książka "Lalki z getta" autorstwa Evy Weaver jest poruszającą serce wizją wojny z perspektywy dziecka i jego prześladowcy. Dzieło to stanowi wnikliwe studium ludzkiej odwagi, a także siły przebaczenia. Żydowski chłopiec o imieniu Mika wraz z początkiem wojny dziedziczy po dziadku płaszcz. Pozornie zwykły element garderoby skrywa w sobie cenny skarb. W jego licznych kieszeniach ukryta jest bogata kolekcja pacynek. Urocze lalki przynajmniej na chwilę pozwalają dziecku zapomnieć o okrutnych i brutalnych obrazach wojny. Niemiecki żołnierz odkrywa talent chłopca i zmusza go do podwójnego życia, które stanie się walką o przetrwanie i honor. Błyskotliwy Mika odnajduje jednak inne zastosowania lalkarskiego talentu i sekretnych kieszeni płaszcza. Eva Weaver ukazuje również drugie oblicze wojny, widzianej z perspektywy Maxa - niemieckiego żołnierza, który ostatecznie trafia do syberyjskiego gułagu. Jedna z pacynek staje się łącznikiem pomiędzy żydowskim chłopcem a hitlerowskim oprawcą. Przekazywana z pokolenia na pokolenie laleczka jest symbolem okrucieństwa i trudnego dziedzictwa wojny.

Kobiety są siłą. Udowadniają to nie tylko w Europie, ale także w tak trudnych krajach do życia, jak Iran. To w nim kobiety rozgrywają nierówną walkę o swoje prawa oraz wolność. W Iranie kobiety zaczynają mówić o krzywdzie, która je spotyka na każdym kroku, nie brakuje im również sił, aby protestować. Właśnie to jest pokazane we wzruszającej książce "Piekło kobiet Iranu". W książce tej nie brakuje dramatycznych scen, podczas czytania których łzy cisną się do oczu. W trakcie lektury czasami można odczuć spore niedowierzanie. Trudno sobie wyobrazić dramaty, które przeżywała Jina Amini i pozostałe Iranki. Dla Europejek, które żyją w wolnych krajach, to abstrakcja. Jeszcze kilka lat temu nie do pomyślenia były protesty Iranek, które zrywały ze swoich głów hidżaby i je paliły i które publicznie ścinały włosy. Kobiety nie poddają się i walczą, dopóki nie zabraknie im sił, pomimo kar nakładanych na nie, a także wspierających je mężczyzn. Warto poczytać o historii tego niezwykłego narodu, który próbuje żyć normalnie.

W duszy bohaterów Dostojewskiego zawsze toczy się walka pomiędzy dobrem a złem, ale zenit osiąga ona właśnie w duszy głównego bohatera tej powieści, dziewiętnastoletniego Arkadiusza Wiersiłowa. Znajduje się on w okolicznościach, które czynią problem wyboru możliwym i nieuniknionym. Możliwość zawiera się w jego młodości, nieukończeniu procesu kształtowania osobowości. Nieuniknioność zawiera się w stanie już zaczętego rozpadu jego osobowości, moralnego i psychicznego. Pisarz pokazuje, jak formuje się ona przez chciwość, żądzę zysku i rozpustę. W dodatku młokos to młody chłopak, który kocha swego ojca, ale do końca nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy jest on bohaterem, czy łajdakiem.

Tylko wierzący zabija w imię wolności i nie boi się śmierci... Tryptyk o fanatyzmie religijnym Od zarania dziejów ludzie zabijali w imię Boga. Nie mieli świadomości, że Bóg, za którego walczą, jest Bogiem Władzy. Wiek XI przeszedł do historii za sprawą dwóch religijnych ruchów – krucjat oraz działalności syryjskich nizarytów. Od tamtego czasu niewiele się zmieniło. 11 września 2001 roku rozpoczął nową tragiczną erę terroryzmu, który rozprzestrzeniając się ze Stanów Zjednoczonych, objął całą Europę i Azję. Jednakże to tragiczne wydarzenia z Paryża z 2015 roku skłoniły autora do odniesienia się do korzeni ekstremizmu religijnego. Powieść stanowi niebanalny tryptyk, na który składają się dwie historie rozgrywające się w XI wieku i jedna współczesna. Malian przenosi nas kolejno do roku 1095 i czasu krucjaty zainicjowanej przez papieża Urbana, Persji roku 1090, w której Hasan Ibn as-Sabbah, ismailicki misjonarz, tworzy wspólnotę islamskich ekstremistów i zajmuje twierdzę Alamut, oraz do współczesnego Paryża, w którym dwoje młodych ludzi, Liz i Ali, zakochuje się w sobie mimo różnic kulturowych. „Narek Malian ma wyjątkowy talent do realistycznego opisywania przeszłości i dokładnego przewidywania przyszłości. Godny uwagi jest także fakt, że potrafi łączyć przeszłość z przyszłością, spoglądając na nie z dzisiejszej perspektywy. Jest to niezwykła umiejętność, którą posiadło niewielu współczesnych pisarzy. Bez wątpienia Malian wciąż ma co zaoferować swoim czytelnikom”. Suren Sargsyan

John Malone – znakomity popularyzator nauki, autor „Nierozwiązanych zagadek nauki” – ujawnia zaskakujące fakty o dziesięciu wybitnych odkrywcach i wynalazcach XIX i XX wieku. Gregor Johann Mendel, David Levy, Henrietta Swan Leavitt, Joseph Priestley, Michael Faraday, Grote Reber, Arthur C. Clarke, Thomas Jefferson, Susan Hendrickson, Felix d’Herelle byli twórcami idei i wynalazków, wyprzedzających swój czas, choć nie mieli dyplomów w dziedzinach, które zrewolucjonizowali. Zakonnik, który krzyżując odmiany grochu w przyklasztornym ogrodzie odkrył fundamentalne prawa genetyki i stworzył podwaliny pod jedną z najważniejszych dziedzin współczesnej nauki. Pracowniczka obserwatorium, która sortując szklane płyty z fotografiami nieba, opracowała wskazówki świadczące o nieskończoności wszechświata. Teolog, którego „zabawa” w chemika doprowadziła do odkrycia tlenu, chlorowodoru, dwutlenku siarki i amoniaku. Londyński gazeciarz i introligator, który stworzył podstawy elektromagnetyzmu i ukierunkował rozwój nowoczesnej fizyki. Inżynier-wizjoner, konstruktor pierwszego radioteleskopu, który obserwował kosmos ze swego podwórka. Genialny bakteriolog-samouk, który stworzył podstawy do odkrycia DNA. Prezydent Stanów Zjednoczonych, który w czasie wolnym od obowiązków przeprowadził pierwsze naukowe wykopaliska archeologiczne, stosując metody, uznawane obecnie za wzorzec. Oni wszyscy przejawiali skłonność do przeciwstawiania się autorytetom, co zwykle przysparzało im wiele kłopotów. Często spotykali się z lekceważeniem swych utytułowanych kolegów, ale ich dociekliwość i pasja badawcza zaowocowały epokowymi osiągnięciami w dziedzinie genetyki, astronomii, chemii, fizyki, archeologii, paleontologii i medycyny.