Pomiędzy. Niezapomniane spotkania u kresu życia

Przedwojenna Warszawa pełna restauracji, barów, nocnych dansingów. Bawi się elita artystyczna, bawią arystokraci, ziemiaństwo. Szerokim strumieniem leją się burgundy, koniaki, wódka i toczą dyskusje po świt… Wesoły i szaleńczy świat dobrobytu, bez jutra, bez zmartwień. On – hrabia, codzienny uczestnik nocnych eskapad, ona – jego kuzynka, wytworna, piękna i inteligentna to w niej wszyscy się kochają. Ale nocne życie wciąga, psuje się barometr honoru i pragnień, kruszy się majątek, zaczyna się powolne spadanie. Jak to wygląda, tak dzień po dniu, w przedwojennej rzeczywistości? Wspaniałe studium psychologiczne postaci i bogata podróż po warszawskich realiach kreślona przez Tadeusza Dołęgę-Mostowicza – wybornego znawcę duszy ludzkiej i zapewne znawcę wielu warszawskich lokali epoki.

Paweł Ochman zaprasza wszystkich w kulinarną podróż. Przyjrzyj się bliżej dawnej kuchni Kresów Wschodnich i odkryj całkowicie nowe smaki. Być może zechcesz, by zostały w Twoim domu na dłużej. "Roślinna kuchnia kresowa" to publikacja, która skrywa w sobie wiele ciekawostek kulinarnych, z których mogą skorzystać nie tylko weganie. Autor książki zdradza, czym jest poleska kulaga, wołyńskie kichyłki, a także mówi co nieco o litewskich mandarynkach. W tej książce znajdziesz przepisy na smaczne, wyjątkowe dania i dowiesz się czegoś o kuchni Kresów Wschodnich. Ciekawa pozycja kucharska wyjaśni Ci, czym są gródeckie cebulinki, lwowskie bałabuchy, włodzimierskie fajercarze, kryżawki czy towkanica. Podczas kulinarnej przygody, prowadzącej przez Kresy Wschodnie, dowiesz się też, czym zasłynął wileński żydowski cymes i odkryjesz wiele nowych smaków. Dzięki książce Pawła Ochmana dowiesz się, jak przygotować chłodziec z jagód czy poleski barszcz mleczny. Odkryjesz tu również żmudzki krupnik z bobem i kuszącą różaną zupę wileńską. Podczas lektury, będziesz też mieć okazję przekonać się, jak może wyglądać świąteczny stół, na którym pojawi się aromatyczny, drożdżowy piernik lwowski, jarmuż z kasztanami czy wileński kisiel żurawinowy. W bogatej w smaki i aromaty publikacji czeka wiele kuszących propozycji dań, które mogą zagościć w Twojej kuchni.

Zajmują się tropieniem przekrętów i bezprawnych działań bogaczy i elit rządzących. Mistrzowsko łącząc swoje niezwykłe umiejętności, włamują się na urządzenia i podsłuchują ich właścicieli. Kiedy sami popełniają przestępstwa, działają w imię dobra. Z narażeniem życia walczą o sprawiedliwość. Grupa 9. Razem są gotowi zrobić wszystko. Nigdy się nie spotkali… Do czasu. Wspólne sprawy tylko ich do siebie zbliżają. Po przeniesieniu znajomości do prawdziwego świata i udanych hakerskich akcjach członkowie grupy współpracują ze sobą na nowych zasadach. Część z nich w bezpiecznym schronieniu, część w odległych zakątkach świata, stawiając czoła bezpośrednim zagrożeniom. Tym razem w grę wchodzi życie pewnej dziewczynki… Na celowniku Grupy 9 są też bogacze nazywani drapieżcami. Żądni władzy, są gotowi zapłacić każde pieniądze i przed niczym się nie cofną. Jak pokonać tych, którzy mogą kupić wszystko? Wrogowie nie śpią. Misja staje się coraz bardziej ryzykowna. Czy wszyscy wyjdą z niej cało? Jeszcze bardziej wciągająca sensacja, nieoczekiwanie zwroty akcji i zaskakujące zakończenie.

To brzmi jak dobry początek powieści: w niejednoznacznych okolicznościach umiera autor kryminałów. Sęk w tym, że wkrótce ciało Daniela Kasprzaka ginie i trudno ustalić, czy był to wypadek, morderstwo, czy może… mistyfikacja? Tymczasem jego nowa książka sprzedaje się znakomicie. Kluczowe wydaje się pytanie, jaką rolę w tych wydarzeniach odgrywa Laura, bliska znajoma zaginionego autora. Czy mówi wszystko, co wie? A może jest klasyczną femme fatale rodem z kryminałów noir? Prowadzący śledztwo komisarz Wit Nawrocki musi odnaleźć się w na pozór niewzbudzającym podejrzeń środowisku pisarzy i wydawców, blogerów i czytelników odwiedzających targi książki oraz książkową giełdę na pchlim targu. Tymczasem podczas sadzenia lasu Prawiek, upamiętniającego Nagrodę Nobla dla Olgi Tokarczuk, zostają znalezione zwłoki. Atmosfera gęstnieje jak jesienna krakowska mgła.

Przed ssakami były dinozaury, a przed dinozaurami - głowonogi. Głowonogi rządzą! Pierwsze w historii Ziemi prawdziwie istotne zwierzęta, są nadal wśród nas. Ich fascynujące drzewo genealogiczne obejmuje między innymi kałamarnice, ośmiornice czy łodziki. Były wynalazcami pływania i panowały w morzach przez miliony lat. Ale kiedy u ryb wyewoluowały szczęki, głowonogi musiały zacząć się bronić (albo zostać zjedzone). U niektórych pojawiły się kolce, inne porzuciły muszle, otwierając niezmierzone bogactwo innowacji: mistrzowskiego kamuflażu, napędu odrzutowego wspomaganego płetwami i wspaniałej inteligencji, której jeszcze nie potrafimy dokładnie zmierzyć. W "Monarchach mórz" biolog morska Danna Staaf opowiada o tym, jak te niezwykłe stworzenia rządziły w głębinach i dlaczego nadal pozostają przedmiotem naszego podziwu. Ta wciągająca książka ma szansę zrobić dla głowonogów to, co paleontolodzy w latach sześćdziesiątych zrobili dla dinozaurów - pokazać, jak bardzo są wyjątkowe i fascynujące. Danna Staaf zdobyła doktorat w dziedzinie biologii bezkręgowców na Uniwersytecie Stanforda, od lat zajmuje się badaniem głowonogów. Jej artykuły poświęcone biologii morskiej publikowane były między innymi w "Science", a wyniki badań - w "Journal of Experimental Biology", a także w licznych podręcznikach.

Słowa w ogniu. Literaci w Warszawie 1939-1945 to wyjątkowa publikacja, która przenosi czytelników w czas mrocznych lat II wojny światowej, kiedy to Warszawa stała się miejscem nie tylko brutalnej rzeczywistości, ale także literackiej twórczości, która musiała stawić czoła totalitaryzmom. Książka przedstawia losy znanych i mniej znanych autorów, którzy w trudnych warunkach, w atmosferze strachu i niepewności, tworzyli dzieła, które przetrwały próbę czasu. Lidia Sadkowska-Mokkas, jako varsavianistka i doświadczona autorka, wnikliwie bada kontekst historyczny, społeczny i artystyczny, w jakim działała ta twórczość. Historia i literatura w jednym W książce można znaleźć opis codzienności warszawskich literatów, którzy z determinacją walczyli o przetrwanie nie tylko w sensie fizycznym, ale również artystycznym. Każdy rozdział to osobna historia, która ukazuje, jak twórczość literacka potrafi być aktem odwagi i buntu przeciwko opresji. Autorka w mistrzowski sposób łączy biografie pisarzy z ich dziełami, tworząc mozaikę emocji i doświadczeń, które pozwalają czytelnikowi lepiej zrozumieć, jak wojna wpłynęła na polski krajobraz literacki. Wzloty i upadki twórczości Od pierwszych dni września 1939 roku, kiedy to brutalna rzeczywistość zburzyła nadzieje na lepsze jutro, po lata okupacji, książka ukazuje, jak pisarze i poeci odnajdywali inspirację w niewoli. Czytelnik ma okazję zobaczyć, jak emocje, takie jak strach, nadzieja i bunt, przenikały do ich utworów. Wśród opisanych autorów znajdują się zarówno uznane osobistości, jak i młodsze pokolenie, które w chwilach kryzysu potrafiło stworzyć dzieła o niezwykłej sile przekazu. Warszawa jako tło wydarzeń Panorama Warszawy, zniszczonej, ale wciąż pełnej życia, staje się nie tylko tłem, ale również bohaterem tej opowieści. Miasto, które przypomina Herkulanum i Pompeje, zostaje w książce ukazane jako istota, która mimo zniszczeń, zachowuje swoją duszę i energię. Przez pryzmat literatury, czytelnik ma szansę poczuć atmosferę tamtych czasów, odnajdując w niej zarówno ból, jak i nadzieję. Dobrze skonstruowane opisy sprawiają, że każdy rozdział staje się miniaturowym dziełem sztuki, które angażuje wszystkie zmysły. Podsumowując, publikacja autorstwa Lidii Sadkowskiej-Mokkas to nie tylko biografie literatów, ale także głęboka analiza wpływu wojny na sztukę i kulturę. Książka ta stanowi znakomitą lekturę dla wszystkich, którzy pragną zrozumieć, jak literatura może być odpowiedzią na najtrudniejsze wyzwania. Zachęcamy do zapoznania się z tą niezwykłą opowieścią, która z pewnością wzbogaci wiedzę o polskiej literaturze i historii.

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.

Siedemnastoletnia Agata Abbot całe dotychczasowe życie spędziła w sierocińcu – Domu Wychowawczym im. Johna Griera. Jej los odmienia się nieoczekiwanie, gdy jeden z opiekunów placówki przypadkiem odkrywa jej talent literacki i funduje stypendium umożliwiające ukończenie ekskluzywnego college’u. Dobroczyńca pragnie pozostać anonimowy – Agata nie zna nawet jego nazwiska. Musi jednak co miesiąc informować go listownie o swoich postępach w nauce i życiu. Dziewczyna z zapałem wywiązuje się z zadania. W pełnych humoru, kilkunastostronicowych epistołach barwnie opisuje swoje codzienne przygody. Anonimowość opiekuna jest jej ciągłą zgryzotą, ale wreszcie stanie się pułapką na niego samego…