Pokonać chorobę

Początek wciągającej serii fantasy, w której poświęcenie to jedyna okazja do zemsty. Czy warto zaufać bogini i rzucić się w pościg za własnymi mordercami? "Słoneczny gon" stanowi pierwszy tom książkowej serii "Post mortem". Czytelnicy mogą liczyć na szereg nagłych zwrotów akcji, które na dobrą chwilę zamieszają im w głowach. Val jest księżniczką królestwa Ita. Niestety, jej zaręczyny nie kończą się szczęśliwie: dziewczyna umiera podczas uroczystości. W związku z tym zaplanowane małżeństwo, mające stanowić kontrakt pomiędzy dwoma królestwami, nie dojdzie do skutku. Val jednak nie odchodzi bezpowrotnie, bo jej duszę zabrała do siebie Lumor, Bogini Słońca i Śmierci. Jak twierdzi bogini, śmierć księżniczki była zaplanowana: ktoś ją zamordował. W związku z tym Lumor ma dla niej propozycję. Bogini zgodzi się przywrócić Val do życia, tym samym tworząc Nybrisa, nieśmiertelną wojowniczkę, władającą ogromną magiczną mocą. Aby tak się stało, dziewczyna musi obiecać, że w zamian zabije tych, którzy są odpowiedzialni za jej morderstwo. Jednocześnie na Val zostaje rzucona klątwa. Jeśli zdarzy się, że dziewczyna się zakocha i wówczas jej serce przeszyje magiczne ostrze, umrze bezpowrotnie. Czy Val starczy odwagi, by zrealizować swoją misję? Kto podąży jej śladem i jakie niebezpieczeństwa na nią czyhają? A może bogini wcale nie powiedziała jej wszystkiego, by nie pogrzebać misji zbyt szybko? Tak naprawdę w tym wyścigu z czasem Val może ufać tylko sobie i liczyć wyłącznie na własne przeczucia.

Za dużo zimowych zabaw – ciepła opowieść o sile przyjaźni! Witamy w magicznym świecie stworzonym przez Katy Hudson, gdzie każda strona przenosi nas w radosną podróż pełną kolorów i emocji. Książka "Za dużo zimowych zabaw" to kolejny tom bestsellerowej serii "Za dużo marchewek", która zdobyła serca dzieci i dorosłych na całym świecie. W tej niezwykłej opowieści, przyjaciele Królik, Wiewiórka i Bóbr zapraszają nas do odkrywania tajemnic zimowych zabaw, które mogą zbliżyć nawet najbardziej opornych przyjaciół. W tej części poznajemy Żółwia, który zupełnie nie przepada za zimą. Jego podejście jest proste: "Nie lubię zimy!" – wydaje się być odpowiedzią na wszystko. Jednak, czy to jest tylko niechęć, czy może strach przed nieznanym? Zimowy sen sprawia, że Żółw nie ma okazji poznać uroków tej pory roku. Jego przyjaciele nie dają za wygraną i postanawiają pokazać mu, jak wiele radości można czerpać z zimowych szaleństw. Przyjaciele w akcji – wspólne zimowe zabawy Kiedy Królik, Wiewiórka i Bóbr postanawiają zorganizować zimowe atrakcje, nie brakuje śmiechu, radości i wzruszeń.

Paryż, wiek XV. Centrum świata, kultury i polityki. Szczyt wysublimowania, bogactwa i dobrego smaku. A obok nędza, bezprawie, opresja. Złodzieje, prostytutki, cyganie i inni wykluczeni z blichtru wspaniałego miasta. Dwa światy równoległe, który przecinają się ze sobą albo pod szubienicą, albo na niej. Piękna cyganka i on – największy brzydal literatury, chromy i szpetny dziwak ciągający sznury dzwonniczych serc ku chwale Pana, który chyba odeń w podzięce dostał serce największe i najpiękniejsze… Bo czyż brzydota nie może kryć w sobie piękna? Klasyka literatury światowej, której nie można nie znać!!!

Kim był Jakub Szela? Rżnącym panów zdegenerowanym mordercą, oswobodzicielem chłopów, a może bojownikiem walki klasowej? W polskiej historii i kulturze mało jest postaci równie znanych i jednocześnie o tak zakłamanej pamięci jak on. Od prawie dwustu lat powstawały o nim przeciwstawne pieśni, wiersze, powieści oraz prace naukowe i nadal otaczają go sprzeczne legendy. Wiodącą wymyśliła tuż po rabacji galicyjskiej nienawistna Szeli szlachta. Sprzeciw przyszedł jednak ze wsi, gdzie chłopi uznali go za bohatera, który walnie przyczynił się do zniesienia pańszczyzny. Z kolei po drugiej wojnie światowej komuniści – w uznaniu dla jego rewolucyjnych instynktów – wzięli Szelę na sztandary. Panów piłą to historia zmagań o zdominowaną przez ziemiaństwo i inteligencję przeszłość Polski. Nie było w niej miejsca dla chłopów i ich najsłynniejszego przywódcy. Ta książka pokazuje dlaczego.

Prawdziwe historie z życia ratownika medycznego. Na chodniku leży nastolatek, wykrwawiający się z rany kłutej. Zrozpaczona i zszokowana matka patrzy oniemiała, jak jej córka przechodzi bardzo silny atak astmy. Młody mężczyzna rzuca się pod pociąg w sylwestra o północy. Niewielu ludzi wyobraża sobie życie w świecie, w którym takie sytuacje należą do codzienności. Dla ratowniczki medycznej Lysy Walder te i tysiące innych wezwań są częścią pracy. Lysa często widzi tragedie, przerażenie i stratę. Jest świadkiem wszystkich skutków dzwonienia pod numer 112, do największego i najbardziej zapracowanego serwisu pogotowia ratunkowego na świecie. Lysa jest pielęgniarką na ostrym dyżurze i ratowniczką medyczną od ponad 15 lat. W tej książce opowiada historie kryjące się za wyjącymi syrenami i migoczącymi niebieskimi światłami karetek oraz zdradza, jak to naprawdę jest mieć pracę, w której nieustannie staje się twarzą w twarz ze śmiercią i przeznaczeniem. Fascynujące i przyprawiające o dreszcze historie, opowiadające o gwałtownie przerwanych życiach, złamanych sercach, ale także o nadziei.

Inspirująca książka, która sprawi, że każdy czytelnik poczuje się lepiej, odkrywając moc dobroci i życzliwości. Wydana w 22 krajach, przyciąga uwagę dzięki wyjątkowym ilustracjom od kultowych artystów, którzy zyskali uznanie dzięki takim tytułom jak „Gruffalo” czy „Jak schować lwa”. Każda strona tej publikacji emanuje feerią barw i różnorodnymi stylami, co czyni ją nie tylko lekturą, ale również prawdziwą ucztą dla oczu. Przesłanie o dobroci W sercu tej wyjątkowej książki tkwi jedno, wspólne przesłanie: Bądźmy dobrzy! Autorzy zachęcają do wyobrażenia sobie świata, w którym każdy z nas jest życzliwy i pomocny. To piękna wizja, która pokazuje, że nawet małe gesty, takie jak uśmiech czy pomoc drugiemu człowiekowi, mogą odmienić codzienność. Książka skłania do refleksji nad tym, jak ważne jest, by dbać o siebie nawzajem. Codzienna życzliwość Praktyczne przykłady na stronach zachęcają do podejmowania prostych działań, które mogą uczynić życie innych lepszym. Wskazówki, jak dzielić się zabawkami czy upewnić się, że nikt nie zostaje sam w zabawie, są nie tylko łatwe do zrealizowania, ale również niezwykle ważne w budowaniu wspólnoty. Książka uczy, że każdy z nas ma swoją wartość i coś, czym może się podzielić. Życzliwość staje się narzędziem do tworzenia lepszego świata. Piękno ilustracji i przesłania Nie można pominąć również aspektu wizualnego tej publikacji. Ilustracje są nie tylko piękne, ale również pełne emocji, co sprawia, że każda strona zaprasza do dalszej lektury. Różnorodność technik i stylów artystycznych wprowadza element zaskoczenia i radości, co sprawia, że dzieci z przyjemnością sięgają po ten tytuł. Przekazuje on wartości, które są uniwersalne i ponadczasowe. Uczy tolerancji i akceptacji – doskonały wstęp do rozmów o emocjach i relacjach międzyludzkich. Przykłady życzliwości – pokazuje, jak codzienne działania mogą wpływać na innych. Ilustracje – przyciągają uwagę i rozweselają, czyniąc lekturę przyjemną. Wartościowa lektura – idealna zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy pragną wrócić do podstawowych wartości. Ta wyjątkowa książka to nie tylko zbiór pięknych ilustracji, ale przede wszystkim narzędzie do nauki dobrych manier i empatii. Zachęca do działania i dzielenia się życzliwością, przypominając, że każdy z nas może wpłynąć na innych. Sięgnij po tę lekturę i odkryj, jak wiele można zyskać, wprowadzając dobroć w życie codzienne.

"Niebo bez ptaków" Danuty Brzosko-Mędryk to już klasyka literatury obozowej i jedno z najważniejszych świadectw dotyczących Majdanka. Relacja kobiety, która przeżyła piekło na ziemi, staje się nie tylko źródłem wiedzy historycznej, ale również ostrzeżeniem dla przyszłych pokoleń. Danuta Brzosko-Mędryk miała dwadzieścia dwa lata, kiedy trafiła na Majdanek za działalność konspiracyjną. Na samym początku była sprzątaczką, a później pielęgniarką w obozowym szpitalu. Bardzo szybko zaczęła ryzykować własnym życiem, aby przekazywać notatki o obozowej rzeczywistości na zewnątrz. Były one dostarczane robotnikom, którzy posyłali je dalej. Dzięki temu w przypadku tej książki mamy do czynienia z dokumentem pisanym w dużej mierze na żywo, wypełnionym szczegółami, które z czasem mogłyby się zagubić w zakamarkach pamięci. Świat okupacji z całą swoją bezwzględnością jest tutaj widziany oczami młodej, niewinnej osoby, która miała to nieszczęście, że trafiła do miejsca nieliczącego się z ludzkim życiem.

Jego debiutancka powieść „Baśka” – opowiadanie o mieszkańcach warszawskiej Ochoty – stała się bestsellerem. Wojtek Friedmann wraca z nową książką – tym razem zabierze czytelników na Mokotów do z pozoru zwyczajnej kamienicy. Ale w powieściach Friedmanna nic nie jest zwyczajne, losy mieszkańców i pewnego wyjątkowego psa przeplatają się ze sobą, składając się na niezwykle barwną i wciągającą opowieść. „Przezabawny pies o imieniu Kolka” już od 26 kwietnia w księgarniach. Nie dajcie się zwieść. To nie jest książka o psie. „Przezabawny pies o imieniu Kolka” to przede wszystkim ludzie – mieszkańcy starej kamienicy – i ich losy, opowiedziane w krótkiej, charakterystycznej dla autora formie. „Mieszkańców kamienicy ła?czył nie tylko adres. Ła?czyła ich takz˙e pore?cz schodów. Troche? jak zaczarowany bluszcz, tyle z˙e bez lis´ci”. Mokotów oczami Friedmanna, tętniący życiem lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, aż po współczesność, to miejsce zamieszkane przez barwne osobowości, zawsze ukrywające jakąś tajemnicę, a historie ich życia, jak ta książka, mają w sobie coś pięknego, a zarazem chuligańskiego. Proza Friedmanna to literatura, która kipi od ulicznego gwaru. Czytając, zapominamy, że to fikcja. I nikt tak naprawdę do końca nie może być pewny, czy opisane historie na pewno są zmyślone. Stara kamienica, gdzie toczy się życie bohaterów „Kolki”, może być miejscem, w którym sami mieszkacie albo w którym chcielibyście zamieszkać. Z książką wiąże się anegdota. Friedmann, który wcześniej nigdy nie myślał o posiadaniu psa, napisał nową książkę. Praktis zaprojektował okładkę, z rysunkiem psa Kolki, tytułowego bohatera. Niedługo potem zbieg różnych wydarzeń sprawił, że autor „Baśki” został opiekunem psa. Oczywiście nazwał go Kolka. Dziwnym trafem okazało się, że pies wygląda niemal tak samo jak pies z okładki.