Dzieci Jagiellonów. Zygmunta Starego i Barbary Zapolyi losy podług Elżbiety Jagiellonki w 1517 roku spisane

W czasie II wojny światowej funkcjonowało na ziemiach polskich kilka obozów zagłady, których jedynym celem było wymordowanie ludności żydowskiej. Do dziś pokutuje przekonanie, że Żydzi się nie bronili, „szli jak barany na rzeź”. Tymczasem żydowski opór to mało znana karta tej wojny. We wszystkich tych obozach istniała konspiracja, która doprowadziła do zbrojnych wystąpień i buntów. Dzięki heroicznej postawie więźniów, walczących z minimalną ilością broni, często na noże i gołe pięści, dwa z nich uwieńczone zostały spektakularnym sukcesem. Również za sprawą kobiet – żydowskich bohaterek. Dzięki wnikliwym badaniom Michał Wójcik, autor nagradzanej i wysoko ocenianej Treblinki’43, przedstawia w swoim intrygującym stylu te mało znane fakty. Niemniej interesujące są wątki poświęcone rotmistrzowi Witoldowi Pileckiemu oraz kontrowersyjna kwestia pomocy Żydom ze strony AK i struktur państwa podziemnego.

„Pragniesz przeżyć przygodę swojego życia? Z nami zwiedzisz bunkry i poczujesz się jak Janek z Czterech pancernych!” – krzyczy tandetna ulotka. Manewry wojskowe, military shows, paintball dla znudzonych pracowników korporacji. Życie po życiu radzieckich poligonów, państwa w państwie, które rozporządzało nie tylko czołgami, śmigłowcami i głowicami atomowymi, ale prowadziło także szpitale, szkoły, kina i piekarnie. Po jednej stronie muru tęskniący za domem żołnierze, często niezdyscyplinowani, niedożywieni i prowadzący nielegalne biznesy, po drugiej – Polacy zbuntowani wobec agresji radzieckich sąsiadów, ale też skłonni do romansów i przyjaźni ponad podziałami. Julia Wizowska – urodzona w Kazachstanie i wychowana w duchu szacunku dla sowieckich wojskowych, oraz Grzegorz Szymanik – Polak, wyrosły w pogardzie do armii radzieckiej, przybliżają historie bohaterów zza obu stron muru. Opisują życie w radzieckich bazach wojskowych i pokazują, w jaki sposób koszary „nieproszonej armii” stawały się przez dekady codziennym elementem otaczającego nas krajobrazu. W ten sposób powstała reporterska opowieść o tym, co wrasta w człowieka niezauważone i potrafi być trwalsze niż beton i wieczne imperia.

"Estrogen" - thriller, który jest efektem współpracy trzech nietuzinkowych autorek, to opowieść pełna magnetyzującej kobiecej energii. Magda Stachula, Alicja Sinicka i Klaudia Muniak wielokrotnie udowodniły swoim czytelnikom, że potrafią zmrozić im krew w żyłach... W tej książce łączą siły, więc szykujcie się na potrójne uderzenie i naprawdę mocne wrażenia! Trzy kobiety. Jeden mężczyzna. Która z nich pragnęła, żeby zniknął? Rodzina Jurczyków zawzięcie pnie się po szczeblach kariery, zyskując coraz lepszą pozycję społeczną. Ich sieć ekskluzywnych restauracji to dla nich źródło bogactwa i przepustka do lepszego życia. Oczkiem w głowie rodziny jest Michał Jurczyk: wybitny kucharz, którego talent zapewnił mu dużą popularność oraz posadę jurora w kulinarnym show telewizyjnym. Mężczyzna nie pojawia się jednak w ostatnim odcinku programu, emitowanym na żywo. Wzrok na puste miejsce przy stole jury kierują trzy kobiety: Daria, planująca ślub narzeczona Michała, Patrycja, jego porzucona była i Michalina, siostra bliźniaczka, która ciągle pozostaje w cieniu brata. Wszystkie kochają go do szaleństwa. Wszystkie szaleńczo go nienawidzą. Która z nich chciała, żeby zniknął? Thriller "Estrogen" to wybuchowa mieszanka charakterów, dynamiczne zwroty akcji i zakończenie, którego się nie spodziewasz...

Interesujesz się problematyką nadmiernego nacjonalizmu oraz rasizmu? Jeżeli potrzebujesz argumentów, które pozwolą ci prowadzić merytoryczną dyskusję z osobami o rasistowskich poglądach, koniecznie sięgnij po książkę "Tak samo inni. Dlaczego rasizm jest bez sensu," napisaną przez Adama Rutherforda. Wokół ludzkiej rasy narosło wiele mitów, które często są powtarzane w rozmaitych dyskusjach. Chyba każdemu z nas zdarza się spotkać z osobą, która twierdzi, że np. Azjaci są lepsi w matematyce, osoby czarnoskóre mają naturalne wyczucie rytmu, a Żydzi są świetni w biznesie i doskonale radzą sobie z finansami. Czy jednak tego typu poglądy mają oparcie w nauce? Książka Adama Rutherforda pod tytułem "Tak samo inni. Dlaczego rasizm jest bez sensu" to naukowy opis podobieństw i różnic między ludźmi. W środku książki znajduje się lista faktów, obalających rasistowskie tezy. Dzięki lekturze tej pozycji zdobędziesz wiedzę pozwalającą na merytoryczną dyskusję o rasie ludzkiej, genach i pochodzeniu człowieka. Po przeczytaniu tej książki, bez problemu będziesz w stanie oddzielić fakty, od rasistowskich poglądów. Jeżeli ta książka przypadła ci do gustu, a dodatkowo jesteś zainteresowany tematem genetyki, to koniecznie sięgnij po inne książki Rutherforda, który jest brytyjskim genetykiem oraz autorem zajmującym się popularyzacją swojej dziedziny. Jego książki, które warto przeczytać, to m.in. "Krótka historia wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek żyli" oraz "Księga ludzi."

Ósma część serii o zabójstwach w Sandhamn Każdego lata setki dzieci przyjeżdżają na letni obóz żeglarski na małą wyspę Lökholmen. Niestety, wychowawcy nie radzą sobie z nadzorem nad uczestnikami obozu. Nic więc dziwnego, że dochodzi do przykrych sytuacji. Dzieci znajdują sobie „ofermę obozową”. Nękanie z każdym dniem staje się coraz dotkliwsze. Tymczasem w okolicznych lasach kryje się ktoś, kto obserwuje

Pozycja szczególnie wyróżniająca się spośród innych thrillerów. Mocna, mroczna, angażująca - te słowa najlepiej są w stanie opisać książkę "Obcy" autorstwa Maxa Czornyja. Jeżeli nie boicie się stawić czoła brutalnej rzeczywistości oraz chcecie poczuć niepowtarzalne napięcie, z całą pewnością powinniście sięgnąć po tę pozycję. Książka ta przedstawia historię pewnej rodziny repatrianckiej, która przyjeżdża do Polski i postanawia osiedlić się w niewielkiej, wiejskiej miejscowości. Jedynym pragnieniem tych ludzi jest prowadzenie spokojnego oraz stabilnego życia, bez jakichkolwiek wygórowanych ambicji czy celów. Niestety, nie zyskują oni akceptacji wśród lokalnych mieszkańców, co doprowadza do wielu, nieraz brutalnych, konsekwencji. Autor bez jakiejkolwiek cenzury pokazuje problemy, takie jak czysta, ludzka nienawiść czy dyskryminacja ze względu na narodowość lub wyznawaną religię. Opowieść ta bezpośrednio ukazuje czytelnikom makabryczne obrazy pełne przemocy zarówno fizycznej, jak i psychicznej, a sama historia ma bardzo mroczny oraz dosadny wydźwięk.

Kim naprawdę był twórca Imperium Rosyjskiego? Fascynującym geniuszem, który słaby i zacofany kraj przekształcił w mocarstwo? Czy przerażającym szaleńcem, który bez wahania przelewał krew poddanych i własną ręką zadał śmierć zbuntowanemu synowi? Nigdy nie zostało rozstrzygnięte, kto naprawdę był ojcem Piotra, bo ani fizycznie, ani psychicznie nie był podobny do cara Aleksego. Piotr I Wielki, koronowany na cara w 1689 roku, w 1721 roku przyjmuje tytuł Cesarza Wszechrusi. Obala dawne obyczaje z niewiarygodną zaciekłością, obcinając brody i głowy, narzucając swym rodakom europejskie stroje i poglądy. Przeprowadza radykalne reformy administracji, prawa, finansów, gospodarki. Tworzy regularną armię i flotę. Wojuje kosztem tysięcy ludzkich istnień z Turkami i Szwedami. Poświęca życie tysięcy, wznosząc na moczarach nową stolicę – Sankt Petersburg. Kładzie podwaliny pod nowoczesny przemysł, buduje drogi, zakłada szkoły, unowocześnia rolnictwo. A wszystko za cenę zniewolenia narodu, wydanego na łup skorumpowanej biurokracji. Władca niezmierzonego kraju umie posługiwać się kompasem, siekierą cieśli i katowskim toporem. Buduje statki i wyrywa zęby swoim poddanym. To olbrzym, który góruje wzrostem nad otoczeniem. Mocarz, który łamie w rękach podkowy. Prostak, który znajduje upodobanie w obżarstwie, pijaństwie, rozpuście i błazenadach, rozmiłowany jest w europejskiej cywilizacji i przemocą chce do niej wprowadzić Rosję. Gdyby nie świadectwa historyczne, można by sądzić, że car Piotr I Wielki jest mitycznym tworem ludowej wyobraźni, nie zaś autentyczną postacią z krwi i kości.