Siostra wirtuoza

Co roku w różnych miastach Stanów Zjednoczonych ludzie znikają bez śladu. Julia, którą znaleziono nagą i oskalpowaną, gdy błąkała się po ulicach Nowego Jorku, twierdzi, że wydostała się z piekła i widziała samego diabła. Tymczasem w kościele św. Edwarda ołtarz spływa ludzką krwią ... Prowadzący śledztwo młoda policjantka Annabel O’Donnel i były ekspert profilujący Joshua

Kolejny fascynujący kryminał Eriki Spindler. Misternie zbudowana intryga nie tylko oddziałuje na wyobraźnię czytelnika, lecz także sprawia, że od tej książki nie sposób się oderwać. Bohaterką książki "Taka sama" jest Sienna Scott, która nie miała łatwego dzieciństwa. Dorastała w otoczeniu paranoicznych urojeń własnej matki, które mocno oddziaływały również na jej życie. Na szczęście udało jej się wyrwać z tego otoczenia. Po latach wraca do domu, żeby stanąć oko w oko z przeszłością oraz nierozwiązaną dotąd sprawą zabójstwa, które zmieniło całe jej życie. Po powrocie do domu strach wkracza w życie Sienny ze zdwojoną siłą. Dom matki, w którym zawsze są zamknięte okiennice, mocno oddziałuje na wyobraźnię Sienny. Kobieta zaczyna się obawiać, że być może to właśnie ona miała być ofiarą morderstwa przed laty. A może zabójca postanowi naprawić swój błąd i znów przyjdzie po Siennę? W takim otoczeniu łatwo jest się pogubić i przestać odróżniać prawdę od kłamstwa. Co tak naprawdę jest rzeczywistością, a co tylko złudzeniem? Czy Sienna pójdzie w ślady swojej matki? A może uda jej się zidentyfikować mordercę?

Święta rozgrzeją nawet najbardziej skute lodem serca. Gdy w pewien zimny, grudniowy dzień Arkadiusz odbiera telefon od dawnego znajomego, nie kryje zdziwienia. Nie rozmawiali przecież od czterdziestu lat… Zgadza się jednak na spotkanie. Wśród zapachu goździków i pomarańczy, w warszawskiej restauracji Prowansja rozmawiają o winnicy w Alzacji, którą odziedziczył przyjaciel Arkadiusza. Tymczasem trwają przygotowania do wigilii. Jak co roku u Arkadiusza spotykają się najważniejsi dla niego ludzie – rodzina, była żona, dzieci i przyjaciele. Bo przecież te wyjątkowe dni zawsze chcemy dzielić z najbliższymi.

Prawdziwe historie odwagi w czasach hitlerowskiej zagłady obejmują nie tylko opowieści z frontu. Udowadnia to oparta na faktach książka "Siostry z Auschwitz" autorstwa Roxane van Iperen. Holandia w czasach drugiej wojny światowej była miejscem niebezpiecznym dla każdego Żyda, który nie zdołał wydostać się spoza zasięgu reżimu hitlerowskiego. Doskonale zdawały sobie z tego sprawę dwie żydowskie siostry - Janny i Lien Brilleslijper. Mimo to zdecydowały się poprowadzić jeden z największych w Holandii azyli dla osób uciekających przed nazistami. Gdy w całym kraju do obozów koncentracyjnych wywożono ostatnich Żydów, w ukryciu toczyło się w miarę normalne życie tych, którzy zdołali się schronić. Z każdej strony czają się jednak niebezpieczeństwa. Współpracujący z hitlerowcami kolaboranci oraz sąsiedzi należący do partii nazistowskiej nie spoczną, póki nie dojdą do prawdy o tym miejscu... "Siostry z Auschwitz" trzymają w napięciu od pierwszych stron, chociaż zdajemy sobie sprawę, jaki los czeka bohaterów.

Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, wielokrotnie nagradzana powieść, która porusza równie mocno, jak Chłopiec w pasiastej piżamie i Złodziejka książek. Hanna Śliwka jest u progu czternastych urodzin, kiedy niemiecka armia przekracza granicę okupowanej przez Sowietów Ukrainy. Za nią wkracza Gestapo, mające jasno określony cel – „uwolnić od Żydów” sztetl, w którym mieszka dziewczyna. Przed nastaniem niemieckiej okupacji Hanna wraz z młodszym rodzeństwem spędzała czas na zgłębianiu sekretów rodzinnej wsi Kwasowa, podziwianiu rysunków przystojnego Leona Stadnicka i pomocy sąsiadom w farbowaniu ozdobnych pisanek. Teraz jednak, razem z Leonem i rodziną, muszą uciekać ze sztetla. Znajdują schronienie w mrocznych jaskiniach pod falującymi łąkami, gdzie podobno zamieszkują złe duchy. Podczas gdy na powierzchni z rąk nazistów giną ludzie, oni walczą pod ziemią z chorobami i głodem. Kiedy ojciec Hanny nagle znika, to właśnie na nią spada zadanie jego odnalezienia i odpowiedzialność za utrzymanie rodziny i przyjaciół przy życiu. Tak naprawdę mam na imię Hanna to subtelna powieść, w której wojna widziana jest oczyma dziecka. Skierowana zarówno dla starszego, jak i młodszego czytelnika, sławi podtrzymywanie rodzinnych więzi, piękno pomocnej dłoni i nieustępliwość ludzkiego ducha nawet w najtrudniejszych czasach.

Wyobraź sobie, że wszystko, co uznajesz za rzeczywistość, tak naprawdę nigdy nawet nie było jej blisko. Pomyśl, że nagle cały świat wydaje Ci się nowością, a do tego budzisz się w okresie II wojny światowej i trafiasz do Zakładu dla Umysłowo i Nerwowo Chorych w Kobierzynie. Jak się z tym czujesz? "Sanatorium Zagłada" opowiada właśnie o takim człowieku - Lew Wilcek doświadczył tego wszystkiego. Lew Wilcek to osoba, która należy do prastarego rodu żyjącego w całkowitym odosobnieniu i wciąż sądzi, że światem rządzą królowie i cesarzowie. Tak naprawdę niemal całą Europą władają naziści, a wszystko, czego pragną ludzie, to przetrwać. Jak poradzi sobie z tym nasz bohater? Kiedy trafia do oddziału zamkniętego, zaczyna się zastanawiać, czy jakiekolwiek jego wartości miały sens. Szczególną wagę przykłada do myśli, czy prawdziwa miłość naprawdę może zaistnieć w tak podłym świecie. Już niedługo się tego dowiaduje, gdyż w zakładzie poznaje wiele kobiet, które wprowadzają go w sieć intryg, czego ON naprawdę nigdy nie chciał. Jak się z nich wydostanie? W międzyczasie naziści przygotowują akcję Lebensunwertes Leben, która ma w zamiarze eksterminację pacjentów. Czy Lew to przeżyje?

Lobotomia to kontrowersyjna metoda chirurgicznego leczenia zaburzeń psychicznych, dziś całkowicie zarzucona i potępiona. Zabieg ten, będący jedną z haniebnych kart w historii światowej medycyny, stanowi główny motyw powieści Samanthy Greene Woodruff "Żona lobotomisty". Książka powstała z inspiracji prawdziwymi historiami ludzi poddawanych zabiegowi lobotomii, który święcił triumfy w latach czterdziestych ubiegłego stulecia i stał się jedną z najchętniej stosowanych metod w terapii schizofrenii, innych chorób psychicznych, a nawet homoseksualizmu. Powieść jest fikcją literacką, ale doskonale pokazuje rzeczywiste konsekwencje, do jakich prowadziła pseudomedyczna technika lobotomii, a wśród nich były powikłania w postaci krwotoków śródczaszkowych i ropni mózgu, zaburzenia osobowości czy stany otępienne. Bohaterką powieści jest Ruth, kobieta wrażliwa na ludzkie cierpienie, decydująca się stawić czoła pseudomedycznej terapii oferowanej pacjentom przez jej męża - zagorzałego zwolennika lobotomii. "Żona lobotomisty" to historia życiowej drogi Ruth, której spojrzenie na małżonka ewoluuje od wiary w jego kompetencje i szlachetność do zwątpienia w słuszność metod terapeutycznych stosowanych przez lekarza.