Oddział Zamknięty. Napiętnowani marzeniami

Szukasz niebanalnej historii o związku dwojga ludzi naznaczonych przez życie, dla której tłem jest mroczna tajemnica z przeszłości? Gwarantujemy, że "First last night. First last.", trzeci tom przygód amerykańskich studentów, dostarczy Ci niezapomnianych emocji dzięki pełnokrwistym bohaterom, których losy masz okazję śledzić. Na kartach książki poznajemy losy dziewczyny imieniem Tate oraz jej kolegi, Trevora. Tate jest osobą na pozór bardzo arogancką, która stara się wszystkim pokazać, że nie interesuje jej nic i nikt poza nauką. Z kolei starszy od niej Trevor traktuje ją jak młodszą siostrę i jest w stosunku do niej wręcz nadopiekuńczy. Jednak ich przyjacielska relacja szybko ulega zmianie, kiedy to pewnej nocy lądują ze sobą w łóżku. Zaczynają siebie unikać i starają się zapomnieć o tym, co zaszło, mimo że coraz bardziej ciągnie ich do siebie. Ta poniekąd prosta historia o miłości kryje jednak drugie dno. Tate nie jest bowiem arogancka z natury; tworzy tę fasadę po to, by ukryć pod nią cierpienie po śmierci brata. Czuje, że nie wszystko w tej sprawie zostało wyjaśnione i zaczyna prowadzić własne śledztwo, by odkryć prawdę. Trevor też nie jest tym, za kogo próbuje uchodzić. Maska grzecznego i czułego chłopaka osłania mroczną tajemnicę. Za wszelką cenę próbuje ukryć ją przed całym światem, a w szczególności przed Tate. Jednak zbieg okoliczności każe bohaterom spojrzeć w oczy największym strachom i przetestuje ich niejasny związek. Autorka książki, Bianca Iosivoni, jest znana z prozy obyczajowej i romansów. Książka "First last night. First last." jest trzecim tomem jej trylogii o studentach amerykańskich uczelni, ale nie wymaga od czytelnika zagłębiania się w historię poprzednich części. Każdy tom jest bowiem opowieścią o nowych bohaterach i ich problemach. Tytuły wcześniejszych książek z serii to kolejno: "First Last Look" oraz "First Last Kiss".

W Maroku kobiety w minispódniczkach sądzi się za obrazę moralności. Homoseksualistów linczuje się na środku ulicy. Zakochanym, którzy trzymają się za ręce, grozi więzienie. Zgwałconą trzynastolatkę przymusza się do małżeństwa z oprawcą. I wszyscy udają, że nikomu nie dzieje się krzywda. Leila Slimani, wybitna francuska pisarka i dziennikarka marokańskiego pochodzenia, podczas trasy promującej w Maroku jedną z jej prowokacyjnych powieści, wywołuje takie poruszenie, że dziesiątki kobiet decydują się powierzyć jej swoje najintymniejsze historie. Opowiadają o swoich relacjach z mężczyznami, o ograniczeniach, jakie nakłada na nie islam, o tym jak próbują się odnaleźć w kraju, który jest zakładnikiem religii i patriarchatu. Ich przełamujące tabu historie wstrząsają, poruszają i złoszczą. To osobista, a jednocześnie politycznie zaangażowana opowieść o społeczeństwie zatruwanym kulturą kłamstwa i przemocy, która niewiele ma wspólnego z opowieściami o Szeherezadzie. W świecie, w którym seks jest towarem i narzędziem władzy, kobiety odzyskują prawo do opowieści o swoim losie i wreszcie stają się podmiotami swoich historii. Zabierając głos, posługują się najpotężniejszą bronią przeciwko nienawiści i powszechnej hipokryzji. Słowami. Jeśli chodzi o erotykę, Maroko to kraj schizofrenicznych sprzeczności. Z jednej strony nieograniczony dostęp do pornografii, a z drugiej ? obsesja na punkcie błony dziewiczej. Małżeństwa nastolatek, powszechne oburzenie z powodu koncertu Jennifer Lopez, legendarne prostytutki z Marakeszu i fatwa za czułe zdjęcia na Facebooku. W tej książce znalazło się również miejsce na historie biograficzne: głos prostytutki, nieśmiałej studentki szukającej miłości i lesbijki z liberalnej rodziny. Leila Slimani zgrabnie i z wyczuciem meandruje między tymi paradoksami. Z eseistyczną brawurą tłumaczy mechanizmy kulturowe. Dzięki autorce zaglądamy do świata erotyki Orientu, obwarowanego licznymi tabu, które udaje się jej pokazać z wrażliwością i uważnością. Przeczytaj tę książkę, żeby lepiej zrozumieć skomplikowany i fascynujący świat marokańskiej seksualności. Agata Romaniuk, reporterka, autorka m.in. książki Z miłości? To współczuję. Opowieści z Omanu

Książka Warszawskie dzieci ’44 pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego były przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie.

Człowiek, będąc w gruncie rzeczy bezbronny wobec zimna, włożył mnóstwo wysiłku w znalezienie sposobów przeżycia w skrajnych warunkach atmosferycznych. Nauczyliśmy się tak budować domy, tak szyć ubrania, tak się odżywiać, by chronić się przed niskimi temperaturami. A mysikrólik? Ptaszek wielkości kciuka potrafi przetrwać kilkunastostopniowe mrozy, nastroszywszy piórka i odpowiednio spożytkowując energię. Podobnie radzą sobie inne stworzenia: zmiana ubarwienia, hibernacja, zwiększanie masy ciała, specjalna budowa kończyn czy dzioba, ocieplone schronienia, gromadzenie zapasów – każdy gatunek znalazł swój sposób na przetrwanie najmroźniejszych miesięcy. Ptaki mają pióra puchowe, ssaki futro, które chroni je przed zimnem. Liczne zwierzęta, takie jak bobry, niedźwiedzie i niektóre owady, budują gniazda i nory, które uzupełniają lub zastępują bezpośrednie okrycie ciała. A niektóre, jak niezwykły susłogon arktyczny, zamarzają, żeby nie zginąć. Zimą tylko pozornie nic się nie dzieje. Bernd Heinrich zabiera czytelnika do świata zasypanego śniegiem, skutego mrozem i… tętniącego życiem. „Bernd Heinrich, wielokrotnie nagradzany autor książek przyrodniczych, w „Zimowym świecie” opisuje, w jaki sposób zwierzęta radzą sobie podczas mroźnych miesięcy. Niektóre, na przykład norniki, przez całą zimę kryją się w podziemnych tunelach i wyściełanych trawą gniazdach. Inne małe ssaki, jak wiewiórki ziemne, przesypiają cały śnieżny sezon. Pewne owady dzięki specyficznym składnikom we krwi wprowadzają się w stan przechłodzenia, inne wręcz przeciwnie – zamarzają, by przetrwać. Wiele zwierząt pozostaje aktywnych: spędzają czas w ciepłych norach i gniazdach i wychodzą na zewnątrz tylko w poszukiwaniu pożywienia. Heinrich pokazuje czytelnikom skupiska zimujących owadów, podąża śladami łasicy zostawionymi na śniegu i podgląda malutkie mysikróliki poszukujące jedzenia. Ta książka to wspaniała pozycja zarówno dla fanów dobrej literatury, jak i miłośników przyrody.” Nancy Bent, „Booklist” „Z pewnością niewielu ludziom na świecie udało się wejść do bobrzego żeremia… Bernd Henrich, profesor biologii z uniwersytetu w Vermont, zrobił to, by dogłębnie poznać sposoby, dzięki którym zwierzęta przeżywają zimę. Latem, gdy rozlewiska wyschły, a bobry opuściły swoje gniazda, Heinrich z latarką w dłoni wczołgał się do legowiska, aby jak najdokładniej zbadać warunki mieszkaniowe tych zwierząt. Podobnie bada strategie przetrwania innych stworzeń. Zdumiewa go mysikrólik złotogłowy, „ptaszek niewiele większy od koliberka rubinobrodego”, który pozostaje aktywny w czasie mroźnych zim […] i który zdaniem autora symbolizuje „wykształcone ewolucyjnie, zdumiewające i odkrywcze strategie, dzięki którym zwierzęta radzą sobie w zimowym świecie”.” „Scientific American” „Historie opisywane przez Heinricha są niezwykłe i wciągające – dzięki mnogości wspaniałych przykładów, pasji dzielenia się wiedzą oraz szacunkowi i podziwowi autora dla otaczającej go przyrody.” „Kirkus”

Każdy marzy czasem o tym, by być znanym i rozpoznawalnym. Czy życie osób na świeczniku jest sielanką, czy też nieustającym wyzwaniem? "Pisarka" Magdy Stachuli to thriller ze świetnie skonstruowaną fabułą. Główna bohaterka Laura Ruta to znana pisarka. Jej najnowsza powieść zbiera pozytywne recenzje, a na spotkania autorskie przychodzi wielu czytelników. Po jednym z takich spotkań Laura otrzymuje anonimową przesyłkę z datą swojej śmierci. Sytuacja wzbudza w niej przerażenie, odzywają się demony z przeszłości. Kilka dni później kobieta znika bez śladu. Jest osobą publiczną, więc jej zaginięcie odbija się echem w mediach. Nie wiadomo, czy Laura żyje, trwają poszukiwania. Czy jej zaginięcie wynika z czyjejś zazdrości? A może z pragnienia zemsty? Pisarka ma wielu znajomych, krąg podejrzanych jest szeroki. Trzeba zbadać relacje autorki z bliskimi, zwłaszcza z mężem, wziąć pod uwagę duże grono czytelników, z których część mogła mieć z nią osobisty kontakt. Jedna z kobiet uważa, że Laura skradła jej pomysł na książkę. Tropów jest wiele, a każdy prowadzi donikąd. Czy uda się rozwikłać trudną zagadkę? Dzięki "Pisarce" czytelnik poznaje kulisy życia ludzi powszechnie znanych. Okazuje się, że osobom publicznym wcale nie żyje się tak łatwo, muszą liczyć się z różnymi ograniczeniami i problemami.

Trawers Grenlandii uważany jest za jedną z najbardziej niebezpiecznych wypraw na świecie. Ryzykowne przejście lodowcem pełnym szczelin, stukilogramowe sanie i biała, tylko pozornie jednolita przestrzeń, z którą obcuje się miesiąc. Miłce Raulin się to udało. Została trzecią i najmłodszą Polką, która pokonała grenlandzką krainę. Przed nią przez blisko 30 lat podobnego wyczynu dokonała jedynie dziesiątka Polaków. Temperatury sięgające -40℃, wiatry wiejące z prędkością blisko 100 km/h i marsz w burzy śnieżnej, to warunki, którym musiała stawić czoła. Niestety nie wszystkim uczestnikom międzynarodowej ekspedycji udało się dotrzeć do celu. 600 kilometrów lodową pustynią to opowieść kobiety, która walczy z ekstremalną temperaturą, huraganowymi wiatrami i skrajnym wyczerpaniem. Historia o wytrwałości i wyzwaniu, jakie Miłka musiała podjąć, by zmierzyć się z grenlandzkim lądolodem.

WZRUSZAJĄCA OPOWIEŚĆ O PRZETRWANIU, MIŁOŚCI I NADZIEI W CZASACH NAJWIĘKSZEGO TERRORU. Ruben, siedemnastoletni chłopak z zamożnej, żydowskiej rodziny, prowadzi spokojne życie w Polsce, pomagając ojcu w produkcji ręcznie robionych parasoli. Jego świat lega w gruzach, gdy wybucha II wojna światowa. Po brutalnej konfiskacie rodzinnego biznesu i utracie wszystkiego, Ruben zostaje zmuszony do katorżniczej pracy, a życie jego i rodziny staje się zagrożone. Wkrótce po rozpoczęciu okupacji Zelda, ukochana Rubena, znika, a chłopak, ranny w wyniku strzelaniny, zostaje uratowany przez lokalnego gospodarza. Choć ten zgadza się pomóc, jego żona okazuje się bezlitosna, zmuszając Rubena do ucieczki. Zdeterminowany, by odnaleźć Zeldę, wyrusza w niebezpieczną podróż przez polską wieś, zmierzając w stronę krakowskiego getta. W sercu tej historii kryje się nie tylko dramat wojny, ale również opowieść o niezłomnej miłości i odwadze w obliczu nieopisanego okrucieństwa. Historia, która porusza, przypominając o triumfie ludzkiego ducha nawet w najbardziej beznadziejnych chwilach. „Mocna, ściskająca za serce opowieść o niesamowitej podróży młodego polskiego Żyda, który podjął próbę ucieczki nazistom. Historia Rubena przypomina tę milionów innych ludzi, którzy doświadczyli potworności i ograniczeń, jakie spotkały Żydów w czasie II wojny światowej oraz tych, którzy usiłowali im pomóc. A jednak, jest to finalnie również podnosząca na duchu i inspirująca opowieść o mężczyźnie, który osiąga pełnoletniość w tak przerażających czasach.” – Heather Morris, bestsellerowa autorka „Tatuażysty z Auschwitz”