Gregor i klątwa stałocieplnych

"We wszystkich tych opowiadaniach widzimy młodego Terry’ego Pratchetta stającego się Terrym Pratchettem” – z przedmowy Neila Gaimana Dawno, dawno temu nastolatek Chris Lawrence zakochał się w jednym z opowiadań pisarza imieniem Terry Pratchett, wyrwał je z lokalnej gazety i powiesił na ścianie. Minęło trzydzieści pięć lat, Lawrence kilkakrotnie się przeprowadzał, ale tekst zawsze miał przy sobie. Pewnego dnia postanowił dowiedzieć się o jego historii czegoś więcej. Nie sądził, że swoimi działaniami doprowadzi do odkrycia dwudziestu (sic!) nieznanych historii z lat 70. i 80., które pisarz wydał pod pseudonimem Patrick Kearns. Dawny asystent, a obecnie opiekun dziedzictwa Pratchetta, Rob Wilkins, był w szoku. Przyzwyczaił się do myśli, że twórczość jego pracodawcy jest już dziełem zamkniętym. W 2015 roku, po śmierci pisarza, zgodnie z jego ostatnią wolą, Rob zniszczył twardy dysk z kilkunastoma pomysłami na nowe opowieści. Historie przepadły, a on nie sądził, że kiedykolwiek jeszcze przeczyta coś nowego Pratchetta. Do dzisiaj. Zebrane w tomie „Pociągnięcie pióra” opowiadania to efekt pierwszych lat pisarskiej aktywności pisarza. Żadne z nich nie jest połączone z uniwersum Świata Dysku, ale nie oznacza to, że tom ten jest mniej fantastyczny od pozostałych dzieł pisarza. Pratchett opowiada w nich historie Oga, prehistorycznego wynalazcy ognia (i nie tylko!), tajemniczych duchów nawiedzających ministerstwo, małego miasteczka z dziwną pogodą i gościem nie z tego świata, a także podróżników w czasie. Każda z tych historii jest inna, ale wszystkie łączy to, za czym wszyscy tęsknimy: niepowtarzalne pióro Terry’ego Pratchetta.

Życie w komunizmie było piekłem, ale nie dla wszystkich. Było piekłem dla ludzi dobrej woli. Dla uczciwych. Dla rozsądnych. Dla chcących pracować z pożytkiem dla siebie i dla innych. Dla przedsiębiorczych. Dla tych, którzy chcieli coś zrobić lepiej, wydajniej, ładniej. Natomiast doskonale powodziło się w nim służalcom, oportunistom i konformistom. Tyrmand uważał komunizm za najgorszą plagę jaka spotkała ludzkość, dlatego napisał tę książkę.

Spokojne życie sześcioosobowej rodziny nagle zmienia się w koszmar. Wraz z wkroczeniem w pełnoletność, Krzysztof najstarsze z dzieci Wojtalów, umiera w niejasnych okolicznościach. Nikt początkowo nie dostrzega w tym zdarzeniu wiszącego nad rodziną fatum. Jednakże kiedy rok później ginie kolejne dziecko, i to również w dniu swoich osiemnastych urodzin, nie ma już wątpliwości, że ktoś celowo pozbawia życia członków tej rodziny. Co więcej, okazuje się, że morderstwa w jakiś sposób przypominają okoliczności, w jakich ojciec rodzeństwa, Jerzy Wojtala, otarł się o śmierć. Lecz pozostaje jeszcze dwójka dzieci i Jerzy wie, że musi rozliczyć się z przeszłością, jeśli chce je ocalić. Tymczasem pojawiające się znaki świadczą o tym, że zbrodnia, którą popełnił w młodości, nie uległa przedawnieniu, a jej ofiara postanowiła ukarać Wojtalę i zebrać śmiertelny plon. Pochłaniająca bez reszty powieść z pogranicza thrillera i grozy.

"Trzynasty księżyc" to trzeci tom popularnej serii "Żniwiarz". Sięgnij po opowieść przepełnioną słowiańskimi bóstwami i potworami. Sprawdź, jak niebezpiecznie jest żyć, kiedy jest się obrońcą słowian. Jeżeli jeszcze nigdy nie miałeś styczności z mitologią słowiańską we współczesnej literaturze, to naprawdę czas najwyższy nadrobić zaległości. Na rynku wydawniczym co rusz pojawiają się nowości po brzegi wypełnione słowiańskimi wierzeniami, kulturą, jak i stworami rodem z najgorszych koszmarów. Być może o niektórych nigdy przedtem nie słyszałeś, a one są, istnieją w naszej kulturze od prawieków. Przekonaj się sam. A jest w czym wybierać. Jedną z takich książek jest właśnie "Trzynasty księżyc". Główną bohaterką jest Magda, dwudziestokilkuletnia dziewczyna, która wie, co w trawie piszczy, jeżeli mowa o wszelkiego rodzaju demonach, upiorach czy zmorach. Wszystko to sprawka wujka, który nie kryje się zbytnio z tym, co robi każdej nocy. Feliks, bo to o nim mowa, od wielu lat jest żniwiarzem. Jego zadaniem jest unicestwiać wszystkie nadprzyrodzone istoty, które pojawiają się na ulicach Wiatrołomu i w okolicach. Magda nie odstępuje mu na krok, stara się towarzyszyć wujkowi, kiedy tylko może, aż któregoś dnia okazuje się, że ona sama też jest żniwiarzem. Od tej pory chce indywidualnie stawiać czoła wszelkim demonom, których spotyka na swojej drodze, co nie do końca okazuje się dobrym posunięciem. W trzecim tomie serii "Żniwiarz" autorstwa Pauliny Hendel mamy naprawdę dużo akcji. Więcej polowań, o wiele więcej zagrożeń i jeszcze więcej nowych stworów. Świat wykreowany przez autorkę w poprzednich tomach powoli się zmienia, chodzi po nim coraz więcej demonów, które kryją się w każdym kącie. Nawet zwyczajni ludzie zaczynają odczuwać ich obecność. Magda, jej wujek Feliks oraz chłopak Mateusz mają pełne ręce roboty. Na ziemi pojawia się bóg krainy zmarłych i chce, by ludzie znowu się bali. Bohaterowie będą musieli stawić czoła całej armii krwiożerczych upiorów, aby na nowo wprowadzić porządek. Jakby tego było mało, jest jeszcze Pierwszy, który nieźle sobie pogrywa z Magdą i zdaje się, że ciągle coś knuje. Książka "Trzynasty księżyc" Pauliny Hendel poprzedzona jest 2 tomami: "Pusta noc" oraz "Czerwone słońce".

NIEBEZPIECZNY THRILLER PSYCHOLOGICZNY TERAZ POCZUJESZ, CZYM JEST STRACH PRZED LATANIEM Jest jedyna, śmiercionośna broń, której nie wykryje żadna kontrola. Każdy może ją wnieść na pokład. KAŻDY! Nocny lot Buenos Aires-Berlin. Na pokładzie 600 pasażerów. Wśród nich: Jeden psychiatra, który panicznie boi się latać. Jedna pacjentka, którą przed laty wyleczył ze zbrodniczych

Chwytająca za serce powieść o chłopcu, który trafia pod skrzydła Janusza Korczaka Wzruszający obraz Holokaustu przedstawiony oczami dziecka. Ośmioletni Aron wraz z rodziną przeprowadza się z małej polskiej wioski do zatłoczonej Warszawy. Ojciec podejmuje pracę w fabryce, a chłopiec zaprzyjaźnia się z Lutkiem, który zdradza mu tajemnice podwórkowego życia. Szanse na szczęście przekreśla wybuch II wojny światowej. Opaski z gwiazdą Dawida, kradzieże i strach przed niemieckimi mundurami stają się codziennością, a wkrótce cały świat Arona zamyka się w ciasnych murach getta. By przeżyć, chłopiec musi podejmować okrutne decyzje ? z wagi których często nawet nie zdaje sobie sprawy. Gdy traci bliskich, trafia pod opiekę Janusza Korczaka, który na nowo budzi w nim człowieczeństwo.

W latach 1976–1983 wojskowa junta zamordowała w Argentynie około trzydziestu tysięcy osób. Młodzi ludzie, zaangażowani w opór wobec dyktatury czy po prostu z racji swych poglądów dla niej niewygodni, ginęli bez śladu – zrzucano ich z samolotów do rzeki, porywano z ulicy i wywożono samochodami bez numerów rejestracyjnych w nieznane miejsca kaźni. Narodzone w więzieniach dzieci zabierano matkom i oddawano do adopcji ich oprawcom. Niewyobrażalne tortury, jakim poddawani są przeciwnicy dyktatury, oglądamy z perspektywy bezimiennego narratora, ceniącego sobie dyscyplinę, porządek i hierarchię młodego wojskowego, któremu – podobnie jak jego towarzyszom w zbrodni – łatwo przychodzi uprzedmiotowienie katowanych wrogów. Łatwo im również przychodzi odcięcie się od masakry, jaką przeprowadzają na szeroką skalę, za pomocą formalnego, urzędniczego języka. Kohan wnikając w okrutną, perfidną, wyrachowaną część ludzkiej natury, zmusza nas do oglądania scen, na które wolelibyśmy nie patrzeć. Najokrutniejszej przemocy doświadczają w Dwa razy czerwiec kobiety, ale też one stawiają jej największy opór, podczas gdy większość społeczeństwa tkwi w letargu. Terror rządów junty Kohan zderza ze zbiorową gorączką wywołaną mistrzostwami świata w piłce nożnej, z oglądania meczów, czyniąc metaforę ucieczki od odpowiedzialności. Martin Kohan (ur. 1967) - jeden z najważniejszych współczesnych pisarzy argentyńskich, przewrotny kontynuator tradycji Jorge Luisa Borgesa i Ricarda Piglii, autor jedenastu powieści, trzech tomów opowiadań i wielu esejów, w których rozlicza się z historią Argentyny. W 2007 roku uhonorowany prestiżową Premio Herralde za powieść "Ciencias morales", w której - podobnie jak w książce "Dwa razy czerwiec" - zastanawia się, co sprawia, że społeczeństwo potrafi zaakceptować usankcjonowaną przez państwo przemoc, a nawet w niej uczestniczyć. "Tę książkę chciałoby się po przeczytaniu jak najszybciej zapomnieć albo zakrzyczeć. Ale Martin Kohan nie daje zapomnieć o "dwóch czerwcach" ani nie daje ich zakrzyczeć, bo jego bezlitosne studium społecznej uległości, studium oschłe do bólu, intrygujące każdym zdaniem i każdą padająca w powieści liczbą jest właśnie o zapomnieniu i krzyku. O kibicowskim krzyku społeczności rozkochanej w piłce nożnej, która swoim krzykiem zagłusza krzyki torturowanych ofiar. O katach, którzy wierzą, że wszystko pójdzie w zapomnienie. I o nas, czytelnikach, którzy stajemy się świadkami, ale chcemy o naszym świadectwie zapomnieć albo je zakrzyczeć. Carlos Marrodan Casas