Diabeł wcielony. Tom 4. Rozpustnicy

Pewnego dnia mężczyźni zmienią się w słowiki. Będziemy jeszcze miały nasz kraj kobiet. Tetka, Kazia i Lubosza. Trzy dziewczynki, które widziały, jak świat urządzony przez mężczyzn obchodzi się z kruchymi, niepokornymi, odmiennymi – i poprzysięgły sobie, że nie będą takie jak ich matki. Gdy dorastają, biorą więc los we własne ręce. Tymi rękami – kapłanki, zielarki i wieszczki – budują nowy kraj w odosobnionej, zielonej dolinie, z dala od wojen i spraw wielkiego świata. Wkrótce okaże się jednak, że aby budować, trzeba czasem coś poświęcić. Że trzeba iść na ustępstwa. Że można stracić coś, czego nigdy nie chciało się tracić. Prawdziwy raj zawsze ma w sobie coś gorzkiego, okupionego wysiłkiem, przemijającego. Oto opowieść, która zapewnia wytchnienie i schronienie, lecz nie udaje, że możliwe jest na dobre odgrodzić się od świata. Daje za to nadzieję, że świat ten można zmieniać, budując w nim wymarzony dom. Wbrew wszystkiemu.

Człowiek, będąc w gruncie rzeczy bezbronny wobec zimna, włożył mnóstwo wysiłku w znalezienie sposobów przeżycia w skrajnych warunkach atmosferycznych. Nauczyliśmy się tak budować domy, tak szyć ubrania, tak się odżywiać, by chronić się przed niskimi temperaturami. A mysikrólik? Ptaszek wielkości kciuka potrafi przetrwać kilkunastostopniowe mrozy, nastroszywszy piórka i odpowiednio spożytkowując energię. Podobnie radzą sobie inne stworzenia: zmiana ubarwienia, hibernacja, zwiększanie masy ciała, specjalna budowa kończyn czy dzioba, ocieplone schronienia, gromadzenie zapasów – każdy gatunek znalazł swój sposób na przetrwanie najmroźniejszych miesięcy. Ptaki mają pióra puchowe, ssaki futro, które chroni je przed zimnem. Liczne zwierzęta, takie jak bobry, niedźwiedzie i niektóre owady, budują gniazda i nory, które uzupełniają lub zastępują bezpośrednie okrycie ciała. A niektóre, jak niezwykły susłogon arktyczny, zamarzają, żeby nie zginąć. Zimą tylko pozornie nic się nie dzieje. Bernd Heinrich zabiera czytelnika do świata zasypanego śniegiem, skutego mrozem i… tętniącego życiem. „Bernd Heinrich, wielokrotnie nagradzany autor książek przyrodniczych, w „Zimowym świecie” opisuje, w jaki sposób zwierzęta radzą sobie podczas mroźnych miesięcy. Niektóre, na przykład norniki, przez całą zimę kryją się w podziemnych tunelach i wyściełanych trawą gniazdach. Inne małe ssaki, jak wiewiórki ziemne, przesypiają cały śnieżny sezon. Pewne owady dzięki specyficznym składnikom we krwi wprowadzają się w stan przechłodzenia, inne wręcz przeciwnie – zamarzają, by przetrwać. Wiele zwierząt pozostaje aktywnych: spędzają czas w ciepłych norach i gniazdach i wychodzą na zewnątrz tylko w poszukiwaniu pożywienia. Heinrich pokazuje czytelnikom skupiska zimujących owadów, podąża śladami łasicy zostawionymi na śniegu i podgląda malutkie mysikróliki poszukujące jedzenia. Ta książka to wspaniała pozycja zarówno dla fanów dobrej literatury, jak i miłośników przyrody.” Nancy Bent, „Booklist” „Z pewnością niewielu ludziom na świecie udało się wejść do bobrzego żeremia… Bernd Henrich, profesor biologii z uniwersytetu w Vermont, zrobił to, by dogłębnie poznać sposoby, dzięki którym zwierzęta przeżywają zimę. Latem, gdy rozlewiska wyschły, a bobry opuściły swoje gniazda, Heinrich z latarką w dłoni wczołgał się do legowiska, aby jak najdokładniej zbadać warunki mieszkaniowe tych zwierząt. Podobnie bada strategie przetrwania innych stworzeń. Zdumiewa go mysikrólik złotogłowy, „ptaszek niewiele większy od koliberka rubinobrodego”, który pozostaje aktywny w czasie mroźnych zim […] i który zdaniem autora symbolizuje „wykształcone ewolucyjnie, zdumiewające i odkrywcze strategie, dzięki którym zwierzęta radzą sobie w zimowym świecie”.” „Scientific American” „Historie opisywane przez Heinricha są niezwykłe i wciągające – dzięki mnogości wspaniałych przykładów, pasji dzielenia się wiedzą oraz szacunkowi i podziwowi autora dla otaczającej go przyrody.” „Kirkus”

Jak tajemnice z przeszłości wpływają na codzienne życie? Czy bez wyleczenia traumy ludzie są w stanie normalnie funkcjonować? A co, jeśli popełniło się błąd, który kosztował kogoś życie? W książce "Pierwszy dzień wiosny" poznajemy Christie - kobietę, która dwadzieścia lat wcześniej popełniła niewybaczalny błąd. Teraz przeszłość zaczyna ją ścigać. Czy nie jest za późno na pokutę? Christie ma osiem lat i jest dzieckiem ulicy. Nikomu na niej nie zależy. A gdy w okolicy dochodzi do zbrodni, wszyscy rodzice zaczynają bać się o własne dzieci. Ale o Christie dalej nikt się nie martwi. Dziewczynka uważa, że umie sama o siebie zadbać, dobrze się ukrywa, a także podejmuje różne ryzykowne zabawy. Christie nie jest zwyczajnym dzieckiem. Ma tajemnicę, która zwala z nóg. Zabiła małego chłopca i nie czuje wyrzutów sumienia. Mija dwadzieścia lat. Christie stara się ułożyć sobie życie i odpokutować za swój czyn. Jednak przeszłość postanawia o sobie przypomnieć. Kobieta dostaje dziwne telefony, co sprawia, że zaczyna panikować. Boi się na nowo otwierać swoją przeszłość. Do tego jako samotna matka czuje, że to, co zrobiła kiedyś, może zniszczyć życie nie tylko jej, ale i jej dziecku. Czy przeszłość dopadnie Christie? Czy poniesie karę, za to co zrobiła? Jak to wpłynie na życie jej dziecka?

"Córka Strażnika Ognia" Angeline Boulley to książka, która szybko została okrzyknięta jedną z najlepszych powieści młodzieżowych ostatnich lat i czeka w kolejce na zapowiedzianą już ekranizację. Kiedy medycyna ludowa miesza się z pracą agentów federalnych, śledztwo będzie wyglądało zupełnie inaczej niż kiedykolwiek. Daunis Fontaine ma osiemnaście lat i jest w połowie Amerykanką, a w połowie Odżibwejką. Dziewczyna stała się świadkiem morderstwa, a w związku z tym ląduje w samym środku prowadzonego przez FBI śledztwa w sprawie nowego i śmiertelnie niebezpiecznego narkotyku. Dziewczyna przyjmuje rolę tajnej agentki i godzi się na to, aby wykorzystać swoją wiedzę na temat indiańskiej medycyny ludowej i wytropić źródło niebezpiecznej substancji. Szybko jednak na jaw wychodzą skrywane od dawna tajemnice, a Daunis przekona się, ile jest w stanie poświęcić dla społeczności, z której się wywodzi. Jej historia została doceniona przez czytelników i krytyków na całym świecie oraz uhonorowana wieloma nagrodami.

Urocza, ciepła i wzruszająca, pięknie zilustrowana przez autorkę Wielkiej przygody Jeżyka, książka o przyjaźni, dzieleniu się z innymi i życzliwej pomocy. Dodaje dziecku otuchy. Ułatwia przezwyciężyć lęk i poczucie osamotnienia. Niebo przecinają błyskawice. Walą pioruny. W taką noc Szop tak bardzo boi się być sam w domu, że wybiega w ulewny deszcz i mrok. Pędzi przez Kolczasty Las w nadziei, że przyjaciele pomogą mu przetrwać burzę. Ale Opos, Przepiórka i Świstak nie pozwalają mu wejść . Tłumaczą, że ich domki są za małe, za wąskie, jednoosobowe… Wtedy Szop dostrzega jeszcze jedno światełko. Migocze i mruga. W tym domku jest przytulnie, wesoło i… bardzo tłoczno. Czy Króliczka otworzy swój dom i serce dla przemokniętego, przemarzniętego i przerażonego Szopa? A może nawet ci, którzy odmówili mu pomocy, przekonają się, że razem jest najlepiej i najbezpieczniej? • Wysmakowane, ciepłe ilustracje ukazują całą gamę uczuć wyrazistych postaci zwierząt i współgrają z rytmicznym tekstem przeplatanym zabawnymi onomatopejami.