Porzuć swój strach

Biografia autora bestsellerów "New York Timesa". Idealna dla fanów The Crown. W dzieciństwie i młodości były najbliższymi sobie osobami i najlepszymi przyjaciółkami. Kiedy jednak zrządzeniem losu ich wuj Edward VIII postanowił abdykować, relacje między Elżbietą a Małgorzatą uległy drastycznej zmianie. Małgorzata już zawsze musiała dygać przed siostrą, którą nazywała dotąd "Lillibet", i spełniać jej życzenia. Elżbieta patrzyła na wybryki młodszej siostry ze stoickim rozbawieniem, ale walka Małgorzaty o znalezienie sobie miejsca i pozycji w królewskim systemie - a także to, że niekiedy nie umiała sprostać jego oczekiwaniom - często były źródłem spięć i nieprzyjemności. Ta fascynująca książka bada relacje sióstr na przestrzeni lat: od idylli wczesnego, odizolowanego od świata życia, poprzez trudne lata wojny, aż po rozejście się ich dróg po śmierci ojca i wstąpieniu Elżbiety na tron. Andrew Morton dzięki swojej wyjątkowej pozycji na dworze królewskim zapewnia wgląd w życie tych dwóch jakże różnych sióstr - jednej pełnej obowiązku i odpowiedzialności, drugiej pełnej buntu i niezgody - oraz opisuje trwały wpływ, jaki wywarły na Koronę, rodzinę królewską i sposoby jej dostosowania się do zmieniających się obyczajów XX wieku.

Przygoda pędząca jak ekspres i niemożliwa jak trolle w twojej kuchni! Suzy nie może się doczekać powrotu do Unii Miejsc Niemożliwych i jazdy Niemożliwym Ekspresem Pocztowym. Ale kiedy dowiaduje się o nikczemnym planie zniszczenia Trollowic przez podejrzanego i nieoczekiwanego złoczyńcę, postanawia oczywiście pomóc przyjaciołom. Muszą pędzić od magicznych światów chmur do sekretnych jaskiń, aby złapać winowajcę, zanim Trollowice upadną… Ekscytująca, pełna wyobraźni szalona przejażdżka, która na nawet minutę nie zwalnia. - Robin Stevens, autorka serii książek Zbrodnia niezbyt elegancka

Bestseller z Top 5 "New York Timesa". Seria "Wielki Pałac nad Tamizą". Ona nie zaznała prawdziwej miłości… On uważał, że miłość to mit… Lady Delilah Derring przez całe swoje małżeństwo była wierną, choć zdradzaną żoną. Śmierć hrabiego zderza ją z ponurą rzeczywistością: z powodu długów męża zostaje bez środków do życia i musi przenieść się z rezydencji w centrum Londynu do zrujnowanego domu w niebezpiecznej okolicy portu. Niespodziewanie ta sytuacja daje Delilah szansę na inne życie: prawdziwą wolność, w której nie ma miejsca na łaskę i niełaskę mężczyzny. Razem z dawną kochankąmęża zmieniają opustoszały budynek w hotel o dumnej nazwie Wielki Pałac nad Tamizą. Wszystko byłoby na dobrej drodze, gdyby nie kłopotliwy gość – kapitan marynarki Tristan Hardy, nieustępliwy tropiciel przemytników. Mężczyźnie tak poświęconemu swojej pracy uwiedzenie pięknej arystokratki, po to żeby dopaść przestępców, wydaje się nic nieznaczącą błahostką. Ale los zadrwi tym razem z kapitana i postawi go przed dramatyczną decyzją: czy zdradzi swój kodeks honorowy…czy wybierze prawdziwą miłość, jakiej dotąd nie znał?! JULIE ANNE LONG to jedna z ulubionych amerykańskich autorek romansów z epoki regencji, z wartką akcją i uroczymi bohaterami. Jej pełne polotu i namiętności, tłumaczone na 14 języków powieści zdobywają nagrody, w tym najwyższą: RITA Award (odpowiednik filmowego Oscara). Są zawsze na szczycie bestsellerów „New York Timesa”.

Znakomita książka "Druga szansa" Agnieszki Kulig opowie Ci niezwykle realną, mądrą i refleksyjną historię miłości. Skąd wiedzieć, kiedy przychodzi pora, aby się poddać? Przed laty Sławek niezmiernie kochał Olgę, choć bał się wyznać jej swoje uczucia. Zamiast tego zostali przyjaciółmi. Niestety ta relacja okazała się zbyt nieszczera, a ich drogi się rozeszły. Teraz na spotkaniu klasowym, kiedy wszyscy są już dorośli, pojawia się nowa szansa. Sławek odkrywa, że jego serce wciąż szybciej bije w towarzystwie dawnej miłości. Czy tym razem zdobędzie się na odwagę? On jest policyjnym psychologiem i prowadzi spokojne życie. Ona pracuje w korporacji i jest samotną, nadopiekuńczą matką dwójki nastoletnich synów. Jej jedynym marzeniem jest, aby zapewnić dzieciom bezpieczeństwo i spokój. Czy zdoła przełamać swoje opory i dostrzeże w Sławku kogoś więcej niż tylko przyjaciela sprzed lat? Nachodzące ją myśli burzą jej poukładany świat. Mężczyzna jest wyjątkowo opiekuńczy, troskliwy i uparty. Ma znakomitą pracę, w której dobrze się sprawdza, choć nie ułożył sobie życia osobistego. Może właśnie nadarzyła się wymarzona okazja dla nich obojga, aby już na zawsze się połączyć i stworzyć szczęśliwą rodzinę.

Samaa żyje w świecie, który za kilka stuleci może być naszym światem. To pustynia pozbawiona tlenu, pełna nieznośnego ciepła. Większość zwierząt i roślin wymarła na skutek tajemniczej katastrofy klimatycznej. Ludzkość zmuszona jest funkcjonować w opustoszałej przestrzeni, prowadzić koczowniczy tryb życia, a także żyć w strachu przed głodem i odwodnieniem. W tym wrogim człowiekowi środowisku ocaleni nauczyli się organizować swoją codzienność na nowo. Kobiety zajmują się domem, mężczyźni handlują lub polują… na drzewa. To pozostałość dawnego świata będąca ostatnim cennym dobrem – walutą wymiany żywności i tlenu, które można zdobyć w Mieście. Nikt nie wierzy, że to właśnie drzewa są sednem sprawy i nie powinny być wycinane. Zbyt wiele pokoleń przeminęło, by ktokolwiek o tym wiedział. Samaa nie zna innego świata. Marzy o dołączeniu do łowców, ale w jej społeczeństwie kobiety nie mogą wykonywać wielu czynności. Pomimo to dziewczyna zdobywa się na odwagę i pewnego dnia wyrusza w ślad za łowcami. Okazuje się, że pustynia ma niejedno oblicze, a wszystko, w co do tej pory wierzyła Samaa, jest kłamstwem. Poetycka i futurystyczna powieść autorstwa Marie Pavlenko pokazuje, że niektóre rozwiązania problemu globalnego ocieplenia są na wyciągnięcie ręki. Ale podobnie jak ludzie ze świata Samai, nie bierzemy ich pod uwagę. Marie Pavlenko proponuje nam kontemplacyjną historię, w której krok po kroku, razem z bohaterką, odkrywamy istotę natury – istotę życia.

„…Wprzód egzystencja sztuki, artysty, związana była zawsze z jakimś mniejszym lub większym dworem, z osobą króla czy wielkiego pana; dopiero w nowoczesnym ustroju społecznym dwór mecenasa rozpylił się w szary tłum bezimiennej publiczności, która rozstrzyga o sławie i dochodach artysty. Osobliwe warunki życia wytworzyły typ cygana, tego króla bez ziemi, owijającego się dumnie dziurawą peleryną niby płaszczem monarszym. Świadomość, że o wartości jego decyduje talent, i tylko talent, stwarza w artyście lekceważenie kodeksu etyki społecznej w stosunku do mieszczucha, filistra (mydlarza, jak niedawno u nas się mówiło), którego uważa jakby za reprezentanta wrogiego plemienia; niestałość dochodów, niestosunek pomiędzy stanem materialnym a wysokim napięciem duchowym, częste wreszcie ocieranie się o świat zbytku — wytwarzają ową specyficzną gospodarkę, w której owoc kilkumiesięcznej pracy spożywa się w kilka godzin, aby nazajutrz rozpocząć życie czarnej nędzy, bardziej w tych kontrastach odpowiadające wyobraźni artysty niż ciągła uregulowana mierność. A wreszcie, te okresy wytężonej pracy, łamania się z samym sobą, to rozbujanie nerwów między upojeniem twórczym a zwątpieniem niemocy lub zawodu pociąga za sobą nieodzowną potrzebę równie silnych odczynów odurzenia i szalonych wybryków. Ta dekoracyjna strona życia cyganerii, te hulanki i ekscentryczności najbardziej podpadają oczom publiczności, jako iż tamte dnie i noce mozolnej, wytrwałej pracy pozostają w cieniu: stąd tyle ciem, wabionych owym łatwym na pozór, barwnym i niefrasobliwym życiem, leci ku temu światu — ażeby w nim spłonąć. Tę też cyganerię, bawiącą się, biesiadującą, całującą ładne buziaki, płatającą tysiączne psoty, wziął Murger za przedmiot swoich Scen. …Cyganeria! to pojęcie skrystalizowało się pod piórem Murgera po raz pierwszy i definitywny zarazem…" Tadeusz Boy Żeleński

Po poruszającej powieści „Z popiołów” przyszedł czas na zapierające dech „Z otchłani”. Kolejna odsłona świetnie zapowiadającej się serii Martyny Senator. W milczeniu podnoszę się z krzesła, zakładam kurtkę i ruszam w stronę drzwi. Moje nogi drżą, głowa huczy od nadmiaru chaotycznych myśli, a serce powoli pęka na pół. Adam chwyta mnie za rękę. Po raz kolejny przeprasza. Błaga o wybaczenie. Zapewnia, że mnie kocha. Napędzana gniewem biorę zamach i uderzam go pięścią w twarz. Mocno. Najmocniej, jak