Hotel Żaglowiec

Książka odsłania tajniki komunikacji niewerbalnej. Dzięki ich poznaniu będziemy w stanie określić cechy charakteru naszych rozmówców i dotrzeć do wielu, często skrywanych, tajemnic ich wnętrza. Umiejętność właściwego odczytywania znaczeń ukrytych w ludzkich gestach pomoże nam w prowadzeniu rozmów, działalności zawodowej, życiu towarzyskim etc.

"Doktor Zosia" jest trzecią częścią cyklu powieściowego Ałbeny Grabowskiej "Uczniowie Hipokratesa". To połączenie beletrystyki, powieści obyczajowej, z historią polskiej medycyny. Ałbena Grabowska z zawodu jest lekarzem neurologiem. Jest już też znaną pisarką, a największą sławę przyniosła jej trzytomowa powieść przeniesiona na ekran - "Stulecie Winnych". Akcja dwu poprzednich tomów "Uczniów Hipokratesa" toczyła się w II połowie XIX wieku, w "Doktorze Zosi" natomiast pisarka umieściła akcję w wieku XX, przed pierwszą wojną światową oraz w trakcie jej trwania. Dzięki autorce czytelnik może zapoznać się z obrazami z życia przedwojennej i wojennej Warszawy, poznać historię Szpitala Ujazdowskiego. Właśnie tam, w wojskowym szpitalu, doktor Zosia dostała propozycję pracy. W szpitalu ma okazję przyglądać się wielu medycznym sławom. Doktor Zosia, po stażu na różnych oddziałach, decyduje się zostać pediatrą. Gdy nadchodzi wojna, rozpoczynają się aresztowania wśród personelu szpitala. Wielu z tych ludzi pracuje w konspiracji, los rzuca ich do obozów czy sowieckich więzień. Najgorsze chwile dla Warszawy nadchodzą wraz z wybuchem powstania. Jak zwykle w powieściach Grabowskiej fikcja miesza się z historią. Heroiczna praca lekarzy na tle płonącej Warszawy to obrazy tak bardzo realistyczne i prawdziwe. Czytelnik ma okazję poznać pracę lekarza w Warszawie w czasach najtrudniejszych, kiedy każdy dzień jest pełen lęku o los najbliższych, o los szpitala, pacjentów, los całego miasta.

"Kastratka" to zaskakująca historia dziewczyny, zmuszonej do śpiewu w przebraniu mężczyzny. Sięgnij po wciągającą powieść, która trafiła do serc wielu czytelników. Giulia jest jedenastoletnią córką Fassiego z Saletto. Jej ojciec jest kapelmistrzem i wychowuje dziewczynkę wśród prowadzonego przez siebie chóru chłopięcego. Dziewczyna również kocha śpiewać, jednak czasy, w których przyszło jej żyć, mocno ograniczają prawa kobiet. Włoski renesansowy Kościół nie zezwala kobietom głośnej modlitwy, natomiast w opinii ludu śpiewające kobiety to wyłącznie grzesznice. Niebawem ma odbyć się wyjątkowa msza mistrza Giovanniego da Palestriny, na której mają pojawić się ważni goście. Pech chce, że solista chłopięcego chóru nagle zaczyna przechodzić mutację. Fassi nie chce dopuścić, by msza się nie odbyła. Postanawia więc przebrać swoją córkę Giulię za chłopca, by zastąpiła solistę. Msza z jej udziałem okazuje się wielkim sukcesem, a wśród głosów zachwytu nie brakuje propozycji poddania niezwykłego śpiewaka kastracji, by zachować jego wyjątkowo piękny głos. Fassi nie ma wyjścia. Postanawia zabrać córkę i opuścić miasto, by ustrzec się przed karą. Nadal jednak marzy o wielkim bogactwie i sławie. Postanawia dalej przebierać córkę za chłopca, by ta udawała kastrata. Giulia bierze udział w wielu występach na włoskich dworach. Wśród słuchaczy dostrzega jednak pewnego razu przystojnego młodzieńca. Rola, którą dziewczyna musi odgrywać, staje się dla niej prawdziwym problemem. Zaczytaj się w historii pełnej emocji i zobacz na czym polega kobieca siła. W opowieści nie zabraknie pięknej muzyki i wielu wzruszeń. Książka "Kastratka" to debiut literacki duetu autorskiego, Ingrid Klocke i Elmara Wohlratha, którzy publikują swoje książki pod pseudonimem Iny Lorentz. "Kastratka" jest powieścią sprzedaną w ilości pół miliona egzemplarzy. Wśród książek napisanych przez duet autorski, znajdują się tytuły, takie jak: "Barbarzyński kraj", "Córa płomieni", "Córka nierządnicy", "Czarne husyckie chmury" czy "Grudniowy sztorm".

Intrygująca pozycja, dotycząca kwarantannowej rzeczywistości. Poznaj dwie historie, które wydarzyły się w czasach zarazy i zobacz, z jakimi problemami zmagają się ich bohaterowie. "Arytmia i kwarantanna" to książka, która skupia się na realiach, związanych z pandemią i jej skutkach. W pierwszej części Czytelnik poznaje niezbyt młodego już pisarza, któremu przyszło żyć w czasie zarazy. Niestety, nie radzi sobie z rzeczywistością, która w jednym momencie zupełnie oszalała i przypomina trochę realia filmu science fiction. W związku z pandemią pozostaje zamknięty w swoim boku, podobnie jak jego żona, co szybko uwypukla problemy w ich związku. Kolejne dni są coraz trudniejsze. Czy uda się wytrwać? Bohater drugiej części to mężczyzna w podeszłym wieku, który nie tylko musi jakoś przetrwać w rzeczywistości, którą rządzi Covid, ale i dać sobie radę z powoli odmawiającym posłuszeństwa ciałem.

Scarlet Johnson jest młodą, dwudziestosześcioletnią kobietą, która na co dzień pracuje jako sekretarka w kancelarii prawnej. Dodatkowo dorabia sobie, pomagając w codziennych obowiązkach mężczyźnie w średnim wieku, Jeremiemu Harrisonowi. Przybywając do domu swojego pracodawcy z zakupami, Scarlet staje się świadkiem egzekucji. Zanim zdoła uciec, zostaje uprowadzona. Jej porywaczem okazuje się Carter Cambrini, mężczyzna stojący na czele mafii. O dziwo, nie traktuje dziewczyny jak zakładniczki.

Czy można porzucić wszelki dobrobyt i bywanie na salonach na rzecz ubogiego życia w wiecznym milczeniu? Jeśli chcecie dowiedzieć się, kto zdobył się na takie poświęcenie, sięgnijcie po "Żywot Rancégo". François-René de Chateaubriand opisał w nim historię, która wydarzyła się naprawdę. Pisarz poświęcił swoją książkę założycielowi zakonu trapistów. Armand Jean le Bouthillier de Rancé urodził się w XVII-wiecznym Paryżu i od najmłodszych lat przygotowywano go do roli duchownego. Jego ojcem chrzestnym był kardynał Richelieu, a wujkiem - Victor Le Bouthillier, arcybiskup Tours, dlatego Rancé otrzymał pierwsze godności kościelne już po ukończeniu 10 roku życia. Jego dostatnie i opływające w luksusy życie przestało mieć znaczenie, gdy spotkała go seria osobistych tragedii. Nie miał jeszcze 40 lat, gdy dołączył do zakonu cystersów i zmodyfikował jego regułę, która już wtedy uchodziła za najsurowszą w Kościele katolickim. W biograficznym "Żywocie Rancégo" Chateaubriand zawarł również osobiste przemyślenia na temat przemijania czy miłości, znajdując analogie między życiem zakonnika a swoim.