Maria Józefa Habsburg. Ostatnia polska królowa. Portret psychologiczny

Największy kryzys uchodźczy od czasów II wojny światowej Ulet – piętnastoletni Somalijczyk dostał się wreszcie na łódź z innymi uchodźcami. Był sam – bez rodziny i przyjaciół. Podróżujący z nim Somalijczycy wiedzieli, że w Libii był więziony, torturowany i głodzony. To nieprawdopodobne, że udało mu się dotrzeć do Europy. Gdy łódź zbliżała się do wybrzeży Włoch, Ulet obserwował ruch fal i majaczącą na horyzoncie ziemię. Wtedy stracił przytomność. Mimo półgodzinnej reanimacji nie udało się go uratować – zmarł na obrzęk płuc. Gdyby zmarł w Libii, nikt by o tym nie usłyszał. W 2015 roku państwa członkowskie Unii Europejskie otrzymały ponad dwukrotnie więcej wniosków o azyl, niż rok wcześniej. Najwięcej imigrantów przybywało z Syrii, Afganistanu i Iraku – krajów pogrążonych w wieloletnim kryzysie. Konwencja Genewska mówi, że uchodźcami są osoby zmuszone opuścić kraj pochodzenia. Definicja ta nie obejmuje osób stanowiących wśród uchodźców większość: tych, którzy nie mogą korzystać z ochrony międzynarodowej, którzy utknęli w Jemenie, Sudanie Południowym, Demokratycznej Republice Konga. To uchodźcy zapomniani, ponieważ nie są oni uchodźcami. Są przesiedleńcami wewnętrznymi. W tym poruszającym reportażu, Agus Morales przygląda się im wszystkim. Podąża z imigrantami, którzy przekraczają granicę meksykańsko-amerykańską, żyje w obozach w Jordanii, pływa z uciekinierami barką po Morzu Śródziemnym. Próbuje ich zrozumieć, powiedzieć kim są, skąd przychodzą i dlaczego. I odkrywa to, co jest najbardziej przerażające – że to ludzie tacy jak ty, o tym samym wyglądzie, marzeniach i uczuciach. Każdy z nas mógłby zostać uchodźcą.

"Na tropie Węża. Prawdziwa historia seryjnego mordercy i mistrza oszustwa Charles'a Sobhraja" to reportaż o jednym z najbardziej bezwzględnych przestępców na świecie. Czarujący, tajemniczy, wiecznie uśmiechnięty. Jaki tak naprawdę był Charles Sobhraj? W jaki sposób usypiał czujność nieświadomych niczego ofiar? Radosny, urzekający, niebezpieczny. Taki właśnie był jeden z najbardziej skutecznych przestępców lat 70. Jego ofiarą padali turyści z Europy Zachodniej i USA. Nieświadomi niczego dawali się podejść jak małe dzieci. Był mistrzem farmacji. Odurzał ofiary środkami farmakologicznymi. Mogadon, regulet, zastrzyk z largactilu. Jego arsenał był bardzo szeroki. Odurzeni turyści pozbywali się portfeli, czeków, biżuterii i dokumentów, które były dla Charles'a Sobhraja bardzo cenne. To z ich pomocą szmuglował drogocenne kamienie za granicę. Nie zawahał się otruć sześćdziesięcioosobowej grupy francuskich turystów, by zdobyć cenne paszporty. Pławił się w luksusie, kupował drogie prezenty niezliczonym kochankom, a jego posiadłość była istnym skarbcem niezmierzonych bogactw i przepychu. Był ścigany przez służby w aż 30 krajach! Julie Clark przedstawia Wam jedną z najbardziej przerażających postaci świata przestępczego, którą można przyrównać do Teda Bundy'ego i Zodiaca.

Zanurz się w poruszającą i niezwykle autentyczną opowieść o poszukiwaniu siebie w obliczu wyzwań, jakie niesie ze sobą choroba dwubiegunowa. "Mniej więcej Maddy" Lisy Genovy to powieść obyczajowa, która z wrażliwością i głębokim zrozumieniem ukazuje wewnętrzny świat młodej kobiety, Maddy Banks, zmagającej się z diagnozą i próbującej odnaleźć swoje miejsce w świecie. To historia, która wciąga od pierwszej strony, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza "normalność" i jak wiele siły drzemie w każdym z nas. Maddy Banks to z pozoru zwyczajna studentka pierwszego roku na Uniwersytecie Nowego Jorku, przytłoczona nauką, życiem w metropolii i niedawnym rozstaniem. Jednak jej poczucie inności, które towarzyszyło jej od zawsze w idealnej rodzinie z Connecticut, zaczyna przybierać niepokojące rozmiary. Po dewastującym załamaniu i rozpoczęciu leczenia antydepresantami, Maddy doświadcza gwałtownej, przerażającej manii, która prowadzi do diagnozy choroby dwubiegunowej. Autorka, Lisa Genova, znana z poruszania trudnych tematów neurologicznych z niezwykłą empatią i naukową precyzją, po raz kolejny udowadnia swój talent. W "Mniej więcej Maddy" zabiera nas w podróż przez skomplikowane stany emocjonalne bohaterki - od euforii po głęboką depresję, od poczucia bycia "za dużo" po "za mało". Maddy walczy o odnalezienie swojej tożsamości, o kontrolę nad chorobą, która wpływa na jej relacje z bliskimi i marzenia. W poszukiwaniu autentyczności i sposobu na wyrażenie siebie, Maddy odrzuca tradycyjnie pojmowane "normalne" życie na rzecz kariery komika stand-upowego. Wyzwania i poszukiwanie tożsamości Maddy Książka Lisy Genovy to nie tylko studium choroby, ale przede wszystkim opowieść o ludzkiej sile i determinacji. Maddy uczy się, jak radzić sobie z wahaniami nastroju, stygmatyzacją i oczekiwaniami społeczeństwa. Jej droga jest pełna wzlotów i upadków, ale każda próba, każdy błąd, przybliża ją do akceptacji siebie i zrozumienia, że jej wartość nie zależy od diagnozy. Głębokie studium psychologiczne: Poznaj złożoność życia z chorobą dwubiegunową z perspektywy osoby, która jej doświadcza. Poszukiwanie autentyczności: Śledź Maddy w jej dążeniu do bycia sobą, nawet jeśli oznacza to odrzucenie utartych ścieżek. Siła relacji: Zobacz, jak choroba wpływa na więzi rodzinne i przyjacielskie, i jak wsparcie bliskich staje się kluczowe. Inspirująca przemiana: Odkryj, jak Maddy znajduje siłę w humorze i sztuce stand-upu, by przetwarzać swoje doświadczenia. Odbiór czytelników i przesłanie powieści Czytelnicy doceniają "Mniej więcej Maddy" za przystępny język i styl Lisy Genovy, który sprawia, że skomplikowane zagadnienia zdrowia psychicznego stają się zrozumiałe i ludzkie. Wielu odbiorców podkreśla, że książka pozwala im wejść w buty bohaterki, poczuć jej wzloty i upadki, co prowadzi do głębszego zrozumienia i empatii wobec osób zmagających się z chorobą dwubiegunową. Powieść jest ceniona za realistyczne ukazanie wpływu choroby na życie codzienne, relacje i poczucie tożsamości, a także za to, że nie unika trudnych aspektów, jednocześnie oferując nadzieję i inspirację. To historia, która zostaje w pamięci na długo po przewróceniu ostatniej strony, skłaniając do refleksji nad akceptacją, siłą ducha i znaczeniem bycia "mniej więcej" sobą. "Mniej więcej Maddy" to poruszająca powieść obyczajowa, która nie tylko edukuje, ale przede wszystkim dotyka serca, ukazując, że nawet w najtrudniejszych chwilach można odnaleźć swoją drogę i sens. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka historii pełnej emocji, autentyczności i nadziei. Sięgnij po tę książkę i pozwól sobie na poruszającą lekturę, która poszerzy Twoje horyzonty i pozostawi w Tobie trwały ślad. Przekonaj się, jak wiele może nauczyć historia dziewczyny, która odnalazła swoją siłę w byciu "mniej więcej" sobą!

Lacey Flint, młoda londyńska policjantka z ponurą, głęboko skrywaną przeszłością, jest zafascynowana postaciami seryjnych morderców, zwłaszcza Kuby Rozpruwacza. Ale nigdy jeszcze nie prowadziła sprawy zabójstwa, nie widziała z bliska zwłok. Aż do wieczoru, kiedy na jej samochód osuwa się straszliwie poraniona kobieta i umiera na jej rękach... Lacey zostaje wciągnięta w wyrafinowaną grę z genialnym seryjnym mordercą, który terroryzuje Londyn. A wszystkie tropy prowadzą do niej... Co łączy policjantkę z zabójcą? A najważniejsze: kim naprawdę jest Lacey Flint...

Ponadczasowa opowieść o odrodzeniu Królestwa Polskiego. XII wiek. Czas krucjat, pańszczyzny i bratobójczych walk. Książę Henryk Sandomierski, syn Bolesława Krzywoustego, wyrusza w niebezpieczną podróż przez Europę. Zostawia za sobą rozbitą na dzielnice Polskę targaną konfliktami między pomniejszymi i chorobliwie ambitnymi władcami. Odwiedza przepełnione cichym dostojeństwem klasztory i tętniące życiem zamki. Trafia do Rzymu, do Palermo, a stamtąd do Ziemi Świętej, gdzie wraz templariuszami walczy z ramię w ramię Saracenami. Przez lata towarzyszy mu wizja korony i tego, co symbolizuje – Polski zjednoczonej, silnej, rządzonej żelazną, ale sprawiedliwą ręką jednego władcy. Kiedy książę wraca do Sandomierza, ma już plan działania i mimo trudności stara się wcielać go w życie. Czy posiada jednak wystarczającą charyzmę? Czy ten nasz polski Hamlet, melancholik i marzyciel potrafi zdobyć się na okrucieństwo i bezwzględność? Na akty barbarzyństwa? Ile zdoła poświęcić ze swojego idealizmu, żeby scentralizować władzę? Iwaszkiewicz pisał Czerwone tarcze jako remedium na beznadzieję sytuacji politycznej panującej w Europie w latach trzydziestych XX w., przygnębiony obowiązkami dyplomatycznymi na placówce w Kopenhadze.

Ania osiąga znakomite wyniki w seminarium, co pozwoliłoby jej kształcić się dalej, jednak rezygnuje z własnych marzeń, nie chcąc zostawiać na Zielonym Wzgórzu Maryli, samotnej po śmierci Mateusza. Nasza rudowłosa (choć obecnie można już powiedzieć kasztanowłosa) bohaterka nie zamierza tracić czasu na smutki i podejmuje pracę w szkole, do której sama wcześniej chodziła. Startuje w dorosłe życie pełna marzeń i zasad, których postanawia nigdy nie złamać. Życie nieco je zweryfikuje. Na szczęście Ania ma dar przyciągania do siebie ludzi - z dawnymi przyjaciółmi zakłada Koło Miłośników Avonlea, dzieci w szkole ją uwielbiają, nowy sąsiad wyczekuje jej odwiedzin, a najwspanialszym odkryciem staje się panna Lawenda z Chatki Ech. Jakby tego wszystkiego było mało, na Zielonym Wzgórzu pojawiają się bliźnięta...