Pomiędzy wzgórzem a doliną

Iwona Kienzler w swojej najnowszej książce zestawia biografię Władimira Putina i drogę, która zaprowadziła go na szczyty władzy, z barwnie nakreślonymi sylwetkami najbardziej krwawych carów Rosji. Kolejni rosyjscy tyrani próbowali udowodnić światu i swoim rodakom, że terror jest podstawą siły i rękojmią sukcesów. Nie przypadkiem współcześni historycy często porównują Władimira Putina do jego carskich poprzedników, takich jak: Iwan Groźny, Piotr Wielki czy Katarzyna Wielka. Autorka przekonuje, że złudne poczucie potęgi, wyjątkowości, szczególnej misji dziejowej Rosjan i ich ojczystego kraju, nie tylko jest mocno osadzone w rosyjskiej tradycji i jej historiografii, ale wypływa przede wszystkim z zakorzenionego przez wieki stylu sprawowania władzy.

Będę cię kochać aż do końca świata... Mary, codziennie od siedmiu lat – tuż po skończeniu pracy i aż do późnego wieczora – stoi przed jedną z londyńskich stacji kolejowych, trzymając w ręku napis: Wróć do mnie, Jim. Pracuje w supermarkecie, jest także wolontariuszką w lokalnym kryzysowym Telefonie Zaufania. Podczas jednego z dyżurów odbiera, jak jej się zdaje, telefon od

Pamiętnik najbliższej przyjaciółki Marii Rodziewiczówny zdeponowany w Bibliotece Jagiellońskiej, a spisany z nadzieją, że kiedyś będzie mógł dotrzeć do rąk czytelników autorki. Poznały się w czasie rodzinnych wizyt. Praca społeczna, wspólne zebrania i wycieczki zaowocowały stale pogłębiającą się przyjaźnią, na której charakter niewątpliwy wpływ miał podziw, by nie powiedzieć uwielbienie Jadwigi dla starszej o jedenaście lat Marii. Z czasem więzy przyjaźni zadzierzgnęły się jeszcze mocniej. W 1919 obie zamieszkały razem. Jadwiga stała się prawą ręką właścicielki Hruszowej, pomagała jej w prowadzeniu domu i ogrodu. Stała się dobrym i po trosze opiekuńczym duchem powieściopisarki, starającym się odsunąć od niej wszystko, co mogłoby stanowić przeszkodę w twórczej pracy. Dla siebie wybrała świadomie miejsce na drugim planie. Wszyscy zapamiętali ją jako osobę uśmiechniętą, pogodną... Towarzyszyła pisarce podczas wojen i pokoju, zarówno w Warszawie, jak i w Hruszowej. Była z nią aż do chwili śmierci. Wspomnienia spisane w niniejszej książce to zapis przepięknej przyjaźni, czy wręcz miłości dwóch niezwykłych kobiet, ale też zapis życia w wyjątkowych czasach i w wyjątkowych miejscach, które tak bardzo obie ukochały – Warszawie i Kresach.

Daj się porwać na Zamojszczyznę, w świat legend, baśni, tajemniczych bohaterów i przede wszystkim czarów. Opowieść o silnych kobietach, potomkiniach czarownic, które wiedzą, w jaki sposób zwabić do siebie szczęście, wybranego mężczyznę i jak odwracać uroki. A to wszystko w atmosferze barwnych uroczysk, moczarów i unoszącej się o poranku mgły. Oto "Miłość i nienawiść" - pierwszy tom sagi "Kobiety z Uroczyska". Główna bohaterka Natalia bardzo często spędza czas na Czartowym Polu. Opowieści o swoich przodkiniach-czarownicach traktuje jako niegroźne historyjki rodzinne. Do pewnego czasu. Bohaterka jest bowiem przekonana, że nad jej rodem ciąży wieloletnia klątwa. Doszukując się, co stało się w przeszłości i dlaczego, zwłaszcza podczas wojny, jej rodzina nie miała łatwego życia, odnajduje kilka sekretów, które można wytłumaczyć jedynie za pomocą czarów. Kobieta nie ma nic do stracenia, zaczyna więc zgłębiać tajniki magii. Pomogą jej w tym zapiski, które znajduje w zakamarkach rodzinnego domostwa. Monika Rebizant-Siwiło znana jest już polskiemu czytelnikowi dzięki swoim powieściom obyczajowo-romantycznym, takim jak "Dziki rozmaryn" oraz "Zatańcz ze mną". Nieobce są jej klimaty science fiction, jak "Lucgarda" - opowiadanie zamieszczone w tomie "Poznań Fantastyczny". "Miłość i nienawiść" stanowi pierwszy tom sagi "Kobiety z Uroczyska". Autorka nie wskazała, ile odsłon historii będzie dostępnych dla czytelników, ponieważ nie jest pewna, gdzie zaprowadzą ją historie czarownic, które zgłębia na potrzeby publikacji.

Prawdy nie ukryje ani lód, ani noc polarna. Nawet jeśli będą milczeć... Siglufjördur, małe rybackie miasteczko na północy Islandii, jest jak pułapka. Wciśnięte w głęboki fiord, rzadko widzi słońce. Jedyna droga, którą można stąd uciec, prowadzi przez stary tunel zasypany śniegiem aż do wiosny. Tu wszyscy wiedzą o sobie wszystko. I wszyscy milczą. Ari Thór Arason studiował filozofię i teologię, ale skończył szkołę policyjną.