Złota rybka w szambie

Poznaj historię Steve'a, który musi zmierzyć się z wizją więzienia i światem, w którym ocenia się ludzi po pozorach, a nie po własnych czynach... Sięgnij po powieść "Potwór" - unikatową historię o rasizmie, trudach dorastania i prawdzie, która nie zawsze jest pożądana! Steve miał jedynie 16 lat, gdy został naznaczony mianem "potwora" i oskarżony o udział w morderstwie. Czy chłopak faktycznie odpowiada za śmierć sklepikarza z Harlemu? Szybko okaże się, że dla wielu nie ma to znaczenia - Steve trafia na więźniów, którzy nie cofną się przed kłamstwem, by go wykorzystać dla własnego dobra, i na ludzi prawa, których nie interesuje prawda, a jedynie sukces. Przepełniony strachem chłopak próbuje poradzić sobie z nową sytuacją i zrozumieć, czym kierują się ludzie, którzy go nienawidzą, choć tak naprawdę go w ogóle nie znają. Steve powoli zaczyna uświadamiać sobie, że grozi mu zakład karny, w którym miałby spędzić większość swojego życia. Oskarżony chłopak zaczyna prowadzić swoje własne zapiski, w których wydarzenia z życia prezentuje jako filmowe urywki. Staje się reżyserem prywatnego filmu, w którym zbiegi okoliczności urastają do determinantów całej historii. Odcinając się od świata, znajduje w sobie siłę, by odpowiedzieć sobie na pytania o własną tożsamość i ukazać prawdę. Nawet jeśli wielu osobom zależy, by nie została ona usłyszana...

W poprzednich tomach cyklu „Okruchy gorzkiej czekolady” poznaliśmy historię Ani, jej traumy po stracie rodziców i próby odbudowania swego zniszczonego świata. Choć z początku wydawało się to niemożliwe, jednak do grona jej przyjaciół dołączył Paweł Jeż, matematyk z piekła rodem, nazywany przez swych uczniów „Potworem”. Jednak nie była to prosta relacja, a Ania wciąż gubiła się w swych uczuciach do człowieka, który wydawał się nie-do-dotknięcia. Tym razem dostajemy do rąk dziennik Pawła Jeża i mamy sposobność zobaczyć całą sytuację od drugiej strony, poznać sekrety tego człowieka, być świadkami jego przeżyć, zmagań z przeszłością i sobą samym. Genialny matematyk, specjalista od algorytmów szyfrujących, facet, który z powodu niezrozumiałej afery zmuszony jest pracować jako nauczyciel w liceum. Arogancki zbój czy wrażliwy, inteligentny człowiek, stojący niezłomnie po stronie przegranej sprawy, bo tak nakazuje mu poczucie przyzwoitości i honor? Czy relacje z Anią są z jego strony przyjaźnią czy czymś więcej? Co tak naprawdę kryje się w jego sercu? „Jak to powiedział kiedyś Czarek, nie jestem ósmym cudem świata. Jak to powiedział Leszek, jestem zasranym romantykiem. Jak to powiedziała Majka, jestem pierdolonym skurwysynem. Jak to powiedziała Emilka, jestem matematykiem.”

Wyznania Russeaux to jedna z tych bolesnych książek, w których — jak w Wielkim Testamencie Villona, jak w Listach panny de Lespinasse — mamy uczucie, iż kładziemy rękę wprost na bijącym, chorym sercu ludzkim uczucie tutaj tym bardziej przejmujące, iż serce to biło w człowieku, który jak mało kto inny zaważył na biegu myśli, uczuć i dziejów wielkiej epoki ludzkości… …Odkąd istnieje literatura, nikt nie obnażył w ten sposób swojego wnętrza. Mimo iż właśnie wpływ Russeau rozpętał istną orgię wystawiania na pokaz swojego ja, „objaśniania” samego siebie, istną ekshibicję najtajniejszych drgnień swej istoty, wypełniającą znaczną część literatury XIX wieku, nikt nie dorównał mu co do tego w bezwzględności, powiedzmy w bezwstydzie. Trzeba było tej chorobliwej, do ostatecznych granic wybujałej pychy, a zarazem tego jakiegoś żaru wewnętrznego, podnoszącego chwilami napięcie tonu Wyznań istotnie niemal do sakramentu spowiedzi, aby pisać w ten sposób o swoim życiu, z jakimś dziwnym przeświadczeniem, iż szczerość tych kart oczyszcza je z ich szpetoty, a zarazem z całą naiwnością i, można powiedzieć, samouctwem etycznym tego włóczęgi, samotnika i proroka, który wychował się i spędził młodość poza społeczeństwem, a zetknąwszy się z nim, nie wszedł w nie, ale je rozwalił…