Nigdy nie jest za daleko

“Odnaleźć się”, debiut literacki Agnes Lidbeck, to jedna z najgłośniejszych szwedzkich książek 2017 roku Szpital, narodziny dziecka i mąż. To sceneria, w której poznajemy główną bohaterkę powieści, Annę. Autorka opowiada o losach kobiety, jej wyborach, miłości, prozie życia małżeńskiego i rodzinnego, kobiecych i zwykłych ludzkich pragnieniach. To książka między innymi o samotności w związku i wielu innych aspektach bliskich współczesnym kobietom. To dlatego warto sięgnąć po tę oryginalną i uniwersalną w swoim przekazie powieść. Główna bohaterka, Anna mieszka w pięknym domu. Jest żoną Jena i matką trójki dzieci. Zawodowo pisze teksty do kolorowego pisma. Anna nie ma przyjaciół, ani życia towarzyskiego. Dzieci i mąż stanowią zasadniczą treść jej życia. Pod maską wzorowej żony i matki kryje się niepewna siebie kobieta, która zupełnie nie potrafi odnaleźć się w roli, jaką przyjęła. Anna czuje, że nie jest potrzebna dzieciom, a mąż już jej nie pożąda. Jednocześnie to, jak postrzegają Annę inni ludzie, jest dla niej lustrem, w którym się przegląda. Na odbiciu, jakie widzi opiera poczucie własnej wartości. Kobieta w głębi pragnie zmiany, która wyrwie ją z monotonii, zerwie skorupę normalności. Jednak nie potrafi określić, w jakim kierunku ta zmiana miałaby pójść. Ta głęboko tkwiąca tęsknota sprawia, iż Anna porzuca swoją dotychczasową uporządkowaną egzystencję i wchodzi w nowy związek. Czy to zmieni Annę i jej postrzeganie samej siebie? Czy bohaterka zdoła odnaleźć samą siebie? Autorka, Agnes Lidbeck, nie ocenia swojej bohaterki, ale w sposób dobitny pokazuje pustkę i bezduszność współczesnego świata.

Książka Warszawskie dzieci ’44 pozwala spojrzeć z zupełnie nowej perspektywy na udział najmłodszych mieszkańców miasta w Powstaniu Warszawskim. To nie opowieść o bohaterskich walkach małych żołnierzy ani dyskusja o tym, czy wolno było im dać broń do ręki albo wysłać z butelką zapalającą na barykady. Po raz pierwszy ukazuje, jak dzieci uczyły się żyć w zupełnie nowej dla nich powstańczej rzeczywistości. Jak szybko musiały dorosnąć, by „wielka przygoda” nie zakończyła się śmiercią. Jak radziły sobie z przerażeniem, bólem, cierpieniem oraz koszmarnymi doświadczeniami, których były uczestnikami bądź świadkami. A także jak z traumą wyniesioną z powstańczej Warszawy musiały zmagać się do końca życia. Skłania do refleksji, jak doświadczenie Powstania Warszawskiego były przekazywane kolejnym pokoleniom. Spojrzenie na to wydarzenie oczami dziecka, poznanie jego emocji i dramatów odsłania prawdę o walce pozbawionej heroizmu oraz cenie, którą przyszło za nią zapłacić, by móc żyć dalej. O tym wszystkim dowiemy się, poznając wspomnienia m.in.: Beaty Tyszkiewicz, Krystyny Zachwatowicz-Wajdy, Magdaleny Zawadzkiej, Jarosława Abramowa-Newerlego, Jacka Fedorowicza, Krzysztofa Zanussiego, syna komendanta Armii Krajowej – Adama Komorowskiego, i syna „warszawskiej Niobe” – Mścisława Lurie.

Świetnie napisana powieść, pełna charakterystycznego dla Nessera inteligentnego humoru. Arne Murberg, wskutek wypadku w dzieciństwie, ma poważne trudności z koncentracją i kojarzeniem bardziej złożonych faktów. Mimo to jest bardzo obowiązkowym i serdecznym człowiekiem. Kiedy umiera mu ojciec, postanawia wypełnić jego ostatnią wolę i odnaleźć matkę, która żyje i mieszka w Berlinie. W trakcie podróży spotyka stukniętego profesora, kobietę na wózku i… staje się świadkiem polowania na czarownice.