Dwa zwykłe słowa

Wyznania Russeaux to jedna z tych bolesnych książek, w których — jak w Wielkim Testamencie Villona, jak w Listach panny de Lespinasse — mamy uczucie, iż kładziemy rękę wprost na bijącym, chorym sercu ludzkim uczucie tutaj tym bardziej przejmujące, iż serce to biło w człowieku, który jak mało kto inny zaważył na biegu myśli, uczuć i dziejów wielkiej epoki ludzkości… …Odkąd istnieje literatura, nikt nie obnażył w ten sposób swojego wnętrza. Mimo iż właśnie wpływ Russeau rozpętał istną orgię wystawiania na pokaz swojego ja, „objaśniania” samego siebie, istną ekshibicję najtajniejszych drgnień swej istoty, wypełniającą znaczną część literatury XIX wieku, nikt nie dorównał mu co do tego w bezwzględności, powiedzmy w bezwstydzie. Trzeba było tej chorobliwej, do ostatecznych granic wybujałej pychy, a zarazem tego jakiegoś żaru wewnętrznego, podnoszącego chwilami napięcie tonu Wyznań istotnie niemal do sakramentu spowiedzi, aby pisać w ten sposób o swoim życiu, z jakimś dziwnym przeświadczeniem, iż szczerość tych kart oczyszcza je z ich szpetoty, a zarazem z całą naiwnością i, można powiedzieć, samouctwem etycznym tego włóczęgi, samotnika i proroka, który wychował się i spędził młodość poza społeczeństwem, a zetknąwszy się z nim, nie wszedł w nie, ale je rozwalił…

Eryk i Mela wyruszają w niezapomnianą podróż tropem Świętego Mikołaja! Przygotowania do Bożego Narodzenia trwają w najlepsze. W powietrzu wirują pierwsze płatki śniegu, każdy kąt domu wypełnia zapach przystrojonej choinki, a babcia Danusia krząta się po kuchni, nucąc kolędy. Nie wszyscy są jednak w tak świątecznym nastroju. Po rozmowie z przyjacielem Eryk dzieli się z Melą poważnymi wątpliwościami. Czy to możliwe, że Święty Mikołaj nie istnieje? W rozwiązaniu tej zagadki pomóc może pewne bardzo wyjątkowe spotkanie. Czy Erykowi i Meli uda się odkryć, co tak naprawdę sprawia, że Święta to czas magii i spełniających się życzeń?