Tak smakuje miłość

Poznaj historię Steve'a, który musi zmierzyć się z wizją więzienia i światem, w którym ocenia się ludzi po pozorach, a nie po własnych czynach... Sięgnij po powieść "Potwór" - unikatową historię o rasizmie, trudach dorastania i prawdzie, która nie zawsze jest pożądana! Steve miał jedynie 16 lat, gdy został naznaczony mianem "potwora" i oskarżony o udział w morderstwie. Czy chłopak faktycznie odpowiada za śmierć sklepikarza z Harlemu? Szybko okaże się, że dla wielu nie ma to znaczenia - Steve trafia na więźniów, którzy nie cofną się przed kłamstwem, by go wykorzystać dla własnego dobra, i na ludzi prawa, których nie interesuje prawda, a jedynie sukces. Przepełniony strachem chłopak próbuje poradzić sobie z nową sytuacją i zrozumieć, czym kierują się ludzie, którzy go nienawidzą, choć tak naprawdę go w ogóle nie znają. Steve powoli zaczyna uświadamiać sobie, że grozi mu zakład karny, w którym miałby spędzić większość swojego życia. Oskarżony chłopak zaczyna prowadzić swoje własne zapiski, w których wydarzenia z życia prezentuje jako filmowe urywki. Staje się reżyserem prywatnego filmu, w którym zbiegi okoliczności urastają do determinantów całej historii. Odcinając się od świata, znajduje w sobie siłę, by odpowiedzieć sobie na pytania o własną tożsamość i ukazać prawdę. Nawet jeśli wielu osobom zależy, by nie została ona usłyszana...

Są takie wyzwania, do których trzeba dojrzeć. Karolina uwielbia swoją pracę i niezależność, którą ceni ponad wszystko. Wiadomość o ciąży sprawia jednak, że poukładany dotąd świat wymyka jej się z rąk. Kobieta czuje, że nie jest gotowa na to wyzwanie i obawia się, że nie poradzi sobie z samotnym macierzyństwem. Na szczęście może liczyć na wsparcie przyjaciółek. Nadzieję na lepsze jutro daje jej także niespodziewane spotkanie z dawnym znajomym. Łukasz urzeka ją wyrozumiałością i ciepłem, stopniowo przywracając wiarę w miłość. Na drodze rozwijającego się związku staje jednak jego nietypowa pasja. Czy każda z nas jest stworzona do bycia mamą? Jak odnaleźć uczucia, które zdają się nie istnieć? A może miłość, którą nosimy w sobie, potrzebuje czasu i ciepła, aby rozkwitnąć na dobre?

Jest wiele rzeczy, które podobają się Dudusiowi w wieczornym rytuale zasypiania. Lubi słuchać bajek na dobranoc, lubi swoją piżamę i pastę do zębów o smaku gumy do żucia. Jedyne, czego Duduś nie lubi wieczorem, to samo zasypianie. I wymyśla wszystko, żeby odsunąć to w czasie. Mama Dudusia ma już tego dosyć. „Spróbuj liczyć owce” – mówi pewnego wieczoru. Duduś spróbował. Początkowo było to nawet zabawne. Owce, każda z numerem przyczepionym do kożuszka, miały skakać przez łóżko. Wszystko szło dobrze do chwili, kiedy przyszła kolej na owcę nr 68. Robiła wszystko, byle tylko opóźnić skok. Dokładnie tak, jak Duduś, by nie zasnąć. Czy owca nr 68 zrobi to, co powinna, i czy Duduś w końcu zaśnie? Książka o uniwersalnym doświadczeniu zasypiania. Dzieci stosują najróżniejsze sztuczki, by jak najbardziej odsunąć moment zaśnięcia. Ciepła i zabawna opowieść o tym, jak stosowana przez Dudusia taktyka opóźniania snu sama daje mu prztyczka w nos. Idealna do wspólnego wieczornego czytania i (skutecznego) zasypiania.

Dwudziestosześcioletnia warszawianka, Oliwia Werner, pewnego dnia postanawia rzucić wszystko i wylecieć na Majorkę. Na miejscu czeka na nią praca, którą załatwił dla niej dobry przyjaciel Igor. Oliwia ma objąć stanowisko managera baru Chilla, którego właścicielem jest Michael – Niemiec polskiego pochodzenia. Przez jakiś czas szef się nie pojawia, więc kobieta korzysta z okazji i zadomawia się w wynajętym mieszkaniu. Poznaje personel knajpy i zwiedza okolicę. Pewnego popołudnia w barze dziewczyna zauważa, że ktoś intensywnie jej się przygląda. Wzrok nieznajomego jest uporczywy i władczy. Oliwia czuje, że z wrażenia uginają się pod nią nogi. Szybko jednak trzeźwieje i uświadamia sobie, że ten gorący facet to… jej nowy szef. Co gorsza, kiedy już wie, kim jest mężczyzna, jej reakcja na niego w ogóle się nie zmienia. Za każdym razem, gdy są blisko siebie, w powietrzu czuć pożądanie. Czy tych dwoje powstrzyma fakt, że powinna ich łączyć tylko relacja służbowa?