Skradzione dziecko

Ella i John, małżeństwo osiemdziesięciolatków, wyruszają w ostatnią sentymentalną podróż. Jadą wysłużonym kamperem słynną Drogą 66 wiodącą z Detroit do Los Angeles. Ella ma raka w końcowym stadium, John cierpi na alzheimera, mimo to podróżują przez Stany wbrew opinii lekarzy i protestom własnych dzieci. Pokonywali tę trasę wielokrotnie, w podróży poślubnej, z małymi dziećmi, z nieżyjącymi już przyjaciółmi. Oboje chcą udowodnić, że pragnienie wolności i przygody jest w nich nadal żywe, niezależnie od wieku i fizycznych ograniczeń. Amerykańska powieść drogi, przejmująca i czasem zabawna, o wspólnej podróży do kresu życia.

Germinal Ibarra jest pozbawionym złudzeń policjantem prześladowanym przez sławę i własne sumienie. Przed trzema laty poprosił o przeniesie na komisariat w La Coruni, gdzie schronił się ze swoją melancholią po tym, jak rozwiązanie głośnej sprawy zabójstwa małej Amandy zrobiło z niego bohatera, którym nigdy nie chciał zostać i którym nigdy się nie czuł. To pozorne odcięcie od świata i anonimowość zakłóca pewnej nocy telefon ze szpitala: jakaś poturbowana kobieta, która trafiła na oddział ratunkowy, wzywa go,

Gdy nie wiesz, gdzie szukać pomocy. Gdy wydaje ci się, że na świecie nie ma już światła. Gdy wszyscy wokół nie widzą rozwiązania… okazuje się, że jest w Tobie siła, która umożliwia pozornie niemożliwe. Nastoletnia Edyta ma wrażenie, że nie ma dla niej miejsca na świecie. Wyobcowana, z silną depresją, po ciężkim wypadku ma mroczne myśli. A jednak, z biegiem czasu, odnajduje sens i swoje miejsce w życiu. Znajduje przyjaciół, odkrywa, że rodzina jest siłą, choć nie zawsze oczywistą. I że ludzka wola, metodyczne dążenie do celu potrafią pokonać największe przeszkody. A szczęście – tak ulotne, czasami pozornie nieosiągalne – okazuje się znajdować na wyciągnięcie ręki. Bo szczęście jest w nas, bez względu na okoliczności. Agnieszka Lis po doskonale przyjętych „Pozorach” oraz „Guzikach”, kolejny raz udowadnia, że po mistrzowsku potrafi zaglądać do wnętrza ludzkiej duszy.

Marzyłeś kiedyś o podróży w czasie? Z "Niespodziewanym końcem świata" autorstwa Antoniego Pawlaka jest to możliwe! Nie wahaj się i rozpocznij czytanie tej ciekawej lektury już dziś! Staszek, Stefan i Andrzej to trójka przyjaciół, która razem chodzi do szkoły w czasach PRL. Razem wagarują, beztrosko się bawią, odkrywają świat, a wraz z biegiem czasu dojrzewają. Z wielką uwagą obserwują kolejne ważne wydarzenia rozgrywające się na Wybrzeżu. Pierwszym zdarzeniem, które ich fizycznie dotyka, są wyjazdy osób pochodzenia żydowskiego, do których doszło w 1968 roku. Zaraz później dochodzi do masakry w 1970 roku. W tych okolicznościach ich drogi się rozchodzą. Prymas, czyli Staszek Wyszyński zostaje doradcą pierwszego sekretarza partii, dzięki czemu robi karierę polityczną. Jego byli koledzy, czyli Stefan Pabich i Andrzej Hętny, zwany także Kamerunem, żyją sobie beztrosko do czasu sytuacji, która zaistniała w 1972 roku. Hętny został wtedy zatrzymany podczas naklejania ulotek, zachęcających do bojkotu wyborów. W areszcie został on zgwałcony, aby uniknąć ponownej konfrontacji ze swoimi prześladowcami, godzi się na współpracę z milicją. Niedługo po tym Stefan także dostaje wyrok i zakaz wyjazdu z kraju na kilka lat. W 1980 dawni przyjaciele są już po różnych stronach barykady. W 2020 roku spotykają się ponownie podczas wojny polsko-polskiej, rządów PiS-u oraz szalejącej pandemii. Antonii Pawlak to polski poeta, publicysta oraz urzędnik samorządowy. Jest laureatem Nagrody Fundacji im. Kościelskich. Znany jest między innymi z "Zapisków na paczce papierosów" oraz "Książeczki wojskowej".

W dzisiejszych czasach w kwestii religii państwa zachodnie mają zwykle do niej podejście dość proste - wierzysz, jeśli tego pragniesz, jednak nie jest to nakaz. Zupełnie inaczej jest w Arabii Saudyjskiej, gdzie wiara jest w dużej mierze nakazana, a dotyczy to głównie kobiet, które nie mają zbyt wielu praw. Książka "Porzuciłam islam, muszę umrzeć" jest słowami kobiety, która zakwestionowała wiarę, co sprowadziło na nią wyrok śmierci. Poznajemy historię Farity, która od dzieciństwa była dość krnąbrnym dzieckiem, nigdy nie biorąc za prawdę wszystkiego, co słyszała. W zachodnim świecie byłoby to pochwalane, jednak w Arabii jest to wręcz zakazane, szczególnie jeśli chodzi o islam. Farita ciągle zadawała pytania i nigdy nie była usatysfakcjonowana odpowiedziami, które dostawała wprost z Koranu. To zwróciło na nią uwagę zarówno nauczycieli, jak i innych dorosłych. Im była starsza, tym trudniej było jej zaakceptować świat, który ją otaczał. Postanowiła uciec z kraju, odrzucając wiarę. Niestety, w Arabii łączy się to z wyrokiem śmierci. Oficjalnie jednak nigdy go nie wydano - sam ojciec Farity powziął się tego zadania, oddelegowując do tego jej brata. Kobieta musiała ukryć się w Europie. Kiedy umarł jej ojciec, myślała, że w końcu jest bezpieczna, jednak nic nie jest takie proste.

Prawdziwa historia tragicznego dzieciństwa Zawsze byłam chora. Chuda jak tyczka i delikatna jak suflet; łatwo dostawałam siniaków i szybko słabłam. W szkole dzieciaki pytały wprost, czy mam anoreksję. Nie miałam; byłam chora. Następny lekarz, następny gabinet, następny opuszczony dzień w szkole. Tak wyglądało dzieciństwo Julie Gregory. Była wyjątkowo chorowita. Matka z niezwykłą energią usiłowała ustalić