Ciąża fit

Uważasz, że prequel czy sequel książki to niezbyt dobry pomysł? Myślisz, że o losach bohaterów "Samotności w sieci" wiesz już wszystko? Sięgnij więc po "Koniec samotności" Janusza Leona Wiśniewskiego i przekonaj się, w jak wielkim jesteś w błędzie. Nadia to dziewczyna o silnym charakterze, dużych ambicjach i z niezbyt wesołą przeszłością. Jakub jest za to niepoprawnym romantykiem, chłopakiem wycofanym i dość nieśmiałym. Poznają się przypadkiem - po części za sprawą ojca Jakuba, Joachima, na całkowitym odludziu. W znajdującym się z dala od cywilizacji klasztorze Jakub zakłada sieć internetową, zaś Nadia próbuje zrekonstruować zabytkowe zabudowania. To spotkanie jest początkiem wielkiego uczucia, miłości, przepełnionej czułością i wzajemnym zrozumieniem, składającej się z małych gestów i uroczych rytuałów. Młodzi ludzie wydają się nad wiek dojrzali w swojej relacji, wykazując się ogromną wrażliwością i gotowością do oddania się drugiej osobie. I choć Jakub ma za sobą miłosne perypetie, zaś życie Nadii naznaczone jest rodzinną tragedią, to wydaje się, że nic nie jest w stanie ich rozdzielić. Czy ich młodzieńcze uczucie okaże się miłością na całe życie? Gdy pewnego dnia Jakub zastaje swą dziewczynę płaczącą nad książką, sam sięga po powieść i pojawia się z nią w domu swojej matki, Agnieszki. Czy spodziewa się, że za sprawą książki może rozgrzebać przeszłość swych rodziców? Jaki sekret skrywa Agnieszka? "Koniec samotności" to nietypowa kontynuacja "Samotności w sieci". Choć opowiada historię nowej miłości oraz wskazuje na potęgę miłości pomiędzy dzieckiem a rodzicami, jednocześnie wyjaśnia wiele wydarzeń z pierwszej części, uzupełniając niejako opowieść stworzoną dwadzieścia lat wcześniej.

Imponujące dzieło, zrywające z konwencjami współczesnej prozy, należące, jak "Miasto Śniących Książek", do kręgu opowieści Moersa o fantastycznym świecie Camonii. Tym razem głównym bohaterem jest Rumo, który jak każdy Wolperting posiada zdolność widzenia z zamkniętymi oczami. Któregoś ranka, posługując się wyłącznie nosem, wietrzy srebrne pasmo zapachu zapowiadającego oczekujące na niego

Gorący lipiec 1789 roku w Paryżu. Król poluje, królowa przebiera w damach dworu. Groźne pomruki paryskiego ludu zamieniają się w złość i pragnienie zemsty. Paryż głoduje, choruje i umiera z wycieńczenia. Wreszcie, jak już nie ma nic do stracenia, jak odchodzą dzieci, wściekłość zrywa się z kajdan zasad i prawa. Bastylia legnie w gruzach, zawiśnie każdy, kto zdradza arystokratyczne pochodzenie. Pitoux ogląda to na własne oczy, widzi tragedię nędzy i widzi rodzącą się nienawiść, która prowadzi do straszliwej przemocy… czy zło da się usprawiedliwić, czy Pitoux może spokojnie patrzeć, jak wieszają ludzi, których znał… ale przecież jest po stronie ludu… Kolejna książka Aleksandra Dumas, od której nie można się oderwać. Tak plastycznie napisana, że widzimy te zdarzenia, prawdziwe przecież, wzdragamy się zbrodniami, przeżywamy emocje, czujemy Rewolucję, która na naszych oczach się odbywa.

Marysieńka Sobieska: wiek nie do końca ustalony, pochodzenie niepewne, wykształcenie przeciętne, inteligencja powyżej normy, spryt zaskakujący, temperament chłodny, uroda zniewalająca, ambicja niezmierzona, znak zodiaku Rak, królowa Polski od roku 1774 do 1796. Ukochana małżonka Jachniczka, czyli króla Jana III Sobieskiego. Pani na Wilanowie. Nimfa, Róża, Bukiet, Esencja, Astrea – czyli „jedyne serca i duszy kochanie”, kobieta o dwóch skrzydłach: purpurowym, miłosnym i pulsującym erotyzmem, oraz

Kiedy masz starsze i młodsze genialne rodzeństwo, a tobie brakuje talentu; kiedy twoja rodzina porozumiewa się ze sobą, pokrzykując, a ty lubisz ciszę i spokój – to w jaki sposób możesz wyrazić siebie? Chyba tylko usuwając się jak najdalej, gdzie nikt cię nie zna i nie wyrobi sobie o tobie zdania na podstawie rodziny, z której pochodzisz. Może wtedy dowiesz się, kim tak naprawdę jesteś.

Dwie jedenastolatki, Alice i Roonie, po tym, jak za niegrzeczne zachowanie zostały wyproszone z urodzin koleżanki, skręcają w inną niż zwykle uliczkę. Przed jednym z domów widzą pozostawiony samotnie wózek z dzieckiem. Małe niewinne dziewczynki sądzą, że postąpiły słusznie, uratowały to dziecko – skoro ktoś je zostawił bez opieki, znaczy, że go nie chce. Prawda? Gdy kilka dni później