Walentyna

Imponujące dzieło, zrywające z konwencjami współczesnej prozy, należące, jak "Miasto Śniących Książek", do kręgu opowieści Moersa o fantastycznym świecie Camonii. Tym razem głównym bohaterem jest Rumo, który jak każdy Wolperting posiada zdolność widzenia z zamkniętymi oczami. Któregoś ranka, posługując się wyłącznie nosem, wietrzy srebrne pasmo zapachu zapowiadającego oczekujące na niego

Wydawnictwo Sonia Draga prezentuje pozycję "Matka Frankensteina" autorstwa Grandes Almudeny. Jest to fikcyjna powieść, jednak jej akcja oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Pierwowzorem głównej bohaterki była żyjąca kiedyś Aurora Rodríguez Carballeira, której losy posłużyły do napisania tej powieści. Życie pisze jak wiadomo najlepsze scenariusze. Ta pozycja to poruszająca opowieść o kobietach tkwiących w schematach ówczesnego społeczeństwa. Historia o czasach, w których kobieta nie była postrzegana jako niezależna i wolna osoba, lecz jednostka pod bezpośrednim nadzorem najpierw swoich rodziców, a następnie męża. Wolność podejmowania własnych decyzji została im odebrana na rzecz nieustannej kontroli i chorym wymogom posłuszeństwa wobec męża, niezależnie od słuszności ich racji. To typowo męski świat, gdzie narzuca się kobietom, jak mają żyć. Rolą kobiet było zaspokajanie i obsługiwanie mężczyzn. Na szczęście w dzisiejszych czasach coraz mniej mężczyzn postrzega kobiety w tak instrumentalny sposób. Poznaj losy kobiet w powojennej Hiszpanii, rządzonej okrutnie przez dyktatora Franko. Przeczytaj o czasie absurdów, pełnym tajemnic, gdzie grzechy traktowane są jak przestępstwa, a jednocześnie panuje pozorna moralność. Poczytaj o świecie, którego na szczęście już nie ma.

"Piękne zgliszcza" Jessa Waltera to napisana z epickim rozmachem powieść, która zabierze Cię na włoskie wybrzeże lat 60. i do współczesnego studia filmowego w Hollywood. Usiądź wygodnie i daj się porwać w podróż pełną wzruszeń i niesamowitych przygód. Jest rok 1962, kiedy rozmarzony hotelarz spogląda na taflę Morza Liguryjskiego. Wybrzeże włoskie zachwyca malowniczością, ale jego uwagę przyciąga zjawisko jeszcze piękniejsze, a mianowicie jasnowłosa kobieta. Przebywa na pokładzie łodzi, jest ubrana na biało i przypomina anioła. Wkrótce okazuje się, że piękność jest amerykańską aktorką, która jest ciężko chora. Wiele lat później na zapleczu wytwórni filmowej pojawia się Włoch w podeszłym wieku, którego celem jest odnalezienie tajemniczej kobiety, którą widział na wybrzeżu włoskim pięćdziesiąt lat wcześniej. Ta powieść to wielowątkowa i wielopoziomowa historia o poszukiwaniu życia pełnego blichtru, błędach popełnianych przez wszystkich bez wyjątku oraz silnych uczuciach.

"Nazywam się Czogori" to powieść o najmroczniejszych stronach himalaizmu. Druga najwyższa góra świata to K2, a przynajmniej tak nazwali ją Anglicy i nazwa ta zadomowiła się na stałe w języku i powszechnej świadomości. Ale ludzie żyjący u jej podnóża mówią o niej Czogori (wysoka góra). To miejsce owiane tysiącami legend, gdzie nadal słyszalne są echa odległej przeszłości. To miejsce, gdzie islam miesza się z buddyzmem, a tuż obok przebiega linia frontu. Jest rok 1995. Młody fotograf z Polski, Olo, bierze udział w wyprawie na K2. Dziesięć lat wcześniej jego ojciec tam właśnie znalazł swój tragiczny koniec. Olo musi stawić więc czoła swoim własnym lękom i słabościom. To podróż nie tylko w górę, ale również w głąb samego siebie. Dla Ola najbliższymi towarzyszami stają się szejk Iskander oraz jego syn, Karim, a także inni miejscowi tragarze, których himalaiści prawie nie dostrzegają. "Nazywam się Czogori" to perełka na tle tak popularnych obecnie książek o himalaizmie. Przede wszystkim dlatego, że pokazuje mroczną stronę tego ekstremalnego sportu. Mówi o tym, w jaki sposób zachodni wspinacze traktują miejscową ludność, z której usług przecież muszą korzystać. Mówi o stosach śmieci w miejscu obozowisk i pozostawionych w skalnych rozpadlinach trupach współtowarzyszy. Ale jest to również powieść pełna wnikliwych obserwacji nie tylko o problemach nękających ludność północnego Pakistanu. To także zwierciadło, w którym odbija się polska rzeczywistość lat 90-tych.

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

W jakim momencie Agnieszka przypieczętowała swój los? Czy była to chwila, w której w piwiarni pani Baumkotter zapytała Hagena: Vous etes Francais, monsieur? A może odrzucając awanse Gigiego Amareno, wielkiego artysty i genialnego kucharza? Wcześniej? Wsiadając do volkswagena Gérarda? Porzucając dla niego Artura - spiskowca? Jeszcze wcześniej? W dniu pierwszej lekcji francuskiego u madame Grinicz? Los dawał jej szansę. Za każdym razem mogła powiedzieć „nie” i nie byłaby tak rozpaczliwie nieszczęśliwa. Nie powiedziała. Jest to historia o wielkich namiętnościach, samotności i szaleństwie. Historia, w której wciąż jeszcze obecne są upiory narodowosocjalistycznej przeszłości i powracają echem wydarzenia sprzed ćwierćwiecza, które zmieniły porządek świata.