Smoczy łeb. Zaprzysiężeni

Isa, młodziutka utalentowana mistrzyni sztuki jubilerskiej z Amsterdamu, oraz Victor, tajemniczy żołnierz spod Waterloo, zaledwie kilka tygodni cieszą się szczęściem małżeńskim. Isa za namową siostry wykonuje bowiem zręczną imitację kompletu królewskich klejnotów, która bez jej woli zostaje użyta do kradzieży prawdziwych. Victor znika, Isa decyduje się na ucieczkę od rodziny. Mija dziesięć samotnych lat, w czasie których Isa nie przestaje sobie zadawać pytań, kim był Victor, co się z nim stało i czy w ogóle łączyło ich prawdziwie uczucie…Dokładnie te same pytania zadaje sobie Victor, kiedy po latach pojawia się w jej życiu… w Edynburgu, gdzie Isa, uchodząc za szanowaną wdowę, wraz ze wspólnikiem prowadzi znaną pracownię biżuterii….

Kontynuacja Miasteczka Nonstead Wydawać by się mogło, że ci, którzy do Nonstead trafią, nigdy stamtąd naprawdę nie wyjadą. Nathaniel McCarnish odzyskuje świadomość i uzmysławia sobie, że jest barmanem w pubie. Nie pamięta, co sprawiło, że podjął tę pracę, a co więcej – nie przypomina sobie minionych dwóch lat. Wkrótce dochodzi do wniosku, że klucz do zagadki znajduje się w Nonstead. Tam przyjdzie mu stanąć nad zapomnianym grobem. Tam też odnajdzie jedynego prawdziwego przyjaciela i tam, w samym środku mroźnej zimy, zaczyna rozgryzać mroczną intrygę, której stał się ofiarą. Wnet uświadamia sobie, że Nonstead, które zawsze miał za miejsce ponure i niedostępne, naraz stało się czyimś przedpolem piekła. Pojawia się bowiem ktoś, kto pociąga za sznurki – Maggor, człowiek bez oczu, który syci się ludzkim cierpieniem. Nathan oraz Skinner naraz znajdą się w samym środku morderczej obławy. Nie wolno im ani na moment zaniechać ostrożności, bo ktoś śledzi każdy ich krok, a ktoś inny zawsze jest gotów, by stanąć im na drodze. Nie wolno im zwalniać. Nie wolno im się wahać. Przede wszystkim zaś nie wolno im odbierać żadnych telefonów.

Iga Stelmach jest czterdziestoletnią rzeźbiarką, która otrzymała zaproszenie do zamieszkania w Kunicach. W tej wsi stawia się na więzi międzyludzkie, a wspólnota jest jak rodzina. Ze szczególną estymą traktowani są artyści, których obecność jest chlubą miejscowości. Iga kupuje dom, w którym chce zacząć nowy rozdział swojego życia. Ma nadzieję, że tu będzie mogła powrócić do rzeźbienia. Przestanie się go bać… A ma powody, by do swojej ukochanej gliny podchodzić z dystansem i niepokojem. Po śmierci pięcioletniej córeczki zorientowała się, że kolejna bolesna strata, której doświadczyła, nie jest przypadkowa. Wszyscy bliscy, których utrwaliła w swoim najsłynniejszym cyklu „Oblicza”, odeszli – dokładnie w takiej kolejności, w jakiej ich wyrzeźbiła. Świadomość tego była dla niej wstrząsem.