Księżniczka i szogun

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Bestsellerowa autorka powieści obyczajowych Czasami, żeby ruszyć naprzód, najpierw trzeba zmierzyć się z cieniami przeszłości. Alexa spełnia się w pracy prokuratorki i przygotowuje się do procesu o wysoką stawkę, gdy nagle zaczyna dostawać listy z pogróżkami. Są zaadresowane do jej pięknej córki Savannah, którą Alexa samotnie wychowuje od czasu rozwodu. Alexa jest pewna, że za listami stoi seryjny morderca Luke Quentin - i że są one zbyt niebezpieczne, by je zignorować. Alexa musi dokonać trudnego wyboru i wysłać córkę do miejsca, do którego przysięgała sobie, że nigdy nie wróci i w którym jej małżeństwo zakończyło się złamanym sercem. Savannah stopniowo zbliża się do ojca, którego prawie nie zna i odnajduje prawdziwy dom w miejscu, z którego jedenaście lat temu uciekła jej matka. Gdy tajemnice zostaną ujawnione, a stare rany zagojone, matka i córka, po czasie spędzonym w dwóch różnych światach, ponownie się spotkają - wzmocnione wyzwaniami, którym musiały stawić czoła i zmienione przez sekrety, które odkryły. "Światła Południa" to przejmująca i pełna czułości opowieść o wewnętrznej sile, odwadze i przebaczeniu, które pozwala uzdrowić relacje w rozbitej przed laty rodzinie.

Teresa Grzywocz – stewardesa i autorka książki Etat w chmurach – opowiada o niemal rocznym pobycie na Dalekim Wschodzie. Odwiedziła m.in. Singapur, Wietnam, Kambodżę, Malezję, Sri Lankę, Tajlandię… Starała się wtopić w tłum i poczuć rytm życia azjatyckich ulic. Podziwiała nowoczesność orientalnych metropolii i zgłębiała wielowiekowe tradycje. Próbowała egzotycznych potraw i przysłuchiwała się obco

Miłość jest snem. A potem się budzisz… Alicji od zawsze śnił się Maks. We śnie wspólnie zwiedzali świat, jeździli na różowych słoniach, robili wiele cudownych rzeczy, a przede wszystkim zakochali się w sobie do szaleństwa. Maks jest chłopakiem z jej snów. Tylko ze snów… Aż do pewnego poranka Maks pojawia się w szkole i zajmuje miejsce obok. Niestety ten „prawdziwy” nie poznaje Alicji i do tego ma dziewczynę!

Nowa wspólna powieść najpopularniejszego polskiego duetu pisarskiego! Tym razem zapraszają do trójmiasta, gdzie ich bohaterowie wplątali się, oczywiście całkiem przypadkowo, w świat gangsterskich rozgrywek. Aleksandra i Joachim, kardiolodzy z Warszawy, przyjeżdżają do Sopotu na spontaniczny, niedługi urlop. Jednak już pierwszego dnia ich pobytu wydarza się coś, co zamienia ich miły, wymarzony wypoczynek, w dramat, by nie powiedzieć – w horror. Najpierw zupełnie przypadkowo widzą morderstwo, a gdy chcą złapać trochę snu, żeby zastanowić się na trzeźwo i spokojnie nad tym, co widzieli, ktoś wdziera się do ich pokoju i porywa Olkę. Joachimowi udaje się odbić dziewczynę i obydwoje uciekają furgonetką porywaczy. Niestety fatalny ciąg zdarzeń sprawia, że zostają uznani za płatnych zabójców. Muszą jak najszybciej wybrnąć z tarapatów, w jakie się wplątali. Nie mogą pozwolić, by ich krótki urlop stał się także ich ostatnim.

"Pas Ilmarinena" to Marcin Mortka, jakiego się nie spodziewacie! Autor przygód sympatycznego wikinga Tappiego, tym razem zabiera nas w czasy II wojny światowej i rzuca w sam środek sowiecko-fińskiego konfliktu, o którego wyniku może zadecydować... magia! Rok 1939, Finlandia. Siergiej Muchalew - oficer NKWD - podąża za Armią Czerwoną, poszukując informacji o tajemniczym Pasie Ilmarinena. Kierowany ogromnymi ambicjami, nie cofnie się przed niczym, by zdobyć artefakt, szczególnie że za jego sprawą Sowieci mogliby z łatwością zapewnić sobie zwycięstwo. Tymczasem w fińskiej puszczy swoje badania prowadzi Angielka Penelopa Tayne, dla której konflikt obu państw jest ogromnym zagrożeniem. Cendric de Woort, członek sekretnej organizacji Biblioteka, postanawia wykorzystać swoje koneksje, by wyciągnąć córkę z piekła wojny. Może mu w tym pomóc jej mąż Michael Tayne, znany zarówno ze swojej porywczości, jak i doświadczenia w roli boksera oraz wojskowego. Najpierw jednak ktoś będzie musiał wyciągnąć go ze szpitala dla obłąkanych?

Akcja książki rozgrywa się w latach 60. XX wieku i obecnie. Na początku wydarzeń główna postać, Émile, ma dwanaście lat. Jego ojciec to prawdziwy bohater – był mistrzem judo, świetnym piłkarzem, pastorem, szpiegiem, a nawet doradcą de Gaulle'a. Chłopiec czuje dumę i zarazem fascynację. Ojciec powierza mu rozmaite niebezpieczne zadania, których celem jest utrzymanie

Prawdziwa historia tragicznego dzieciństwa Zawsze byłam chora. Chuda jak tyczka i delikatna jak suflet; łatwo dostawałam siniaków i szybko słabłam. W szkole dzieciaki pytały wprost, czy mam anoreksję. Nie miałam; byłam chora. Następny lekarz, następny gabinet, następny opuszczony dzień w szkole. Tak wyglądało dzieciństwo Julie Gregory. Była wyjątkowo chorowita. Matka z niezwykłą energią usiłowała ustalić