Zimowy świt nad Wigrami

Trzymający w napięciu thriller o sekretach, rywalizacji między rodzeństwem i kobiecie poszukującej zaginionej siostry. Tylko czy na pewno chce, aby ją odnaleziono? „To nie moja siostra” – to jedyne słowa, jakie zszokowana Deven może wydusić z siebie, gdy zostaje wezwana do zidentyfikowania ciała ofiary samobójstwa. Kim jest ta kobieta? Dlaczego Deven została wymieniona jako rodzina? I najważniejsze… gdzie jest Kennedy? Intuicja podpowiada kobiecie tylko jedno: to nie może być zupełny przypadek. Zdeterminowana, by ułożyć wszystko w całość, rozpoczyna własne śledztwo. Wkrótce zostaje wplątana w sieć tajemnic i kłamstw tak pokręconych, że zacierają się granice między faktem a fikcją. Myślała, że zna własną siostrę, jednak ta zdawała się prowadzić zupełnie inne życie i tylko ona mogłaby odpowiedzieć na wszystkie pytania. Czy na pewno zginęła? A może po prostu nie chce, aby ją odnaleziono? Może tak naprawdę nigdy nie można poznać drugiej osoby? Nawet własnej siostry!

Marta to doskonale radząca sobie w życiu kobieta. Od wielu lat mieszka w Niemczech, gdzie po wyjeździe z Polski zrobiła karierę zawodową. Ma przystojnego i zamożnego partnera - Niemca - Thomasa. Mimo wielu lat spędzonych za granicą, w Marcie drzemie tęsknota z krajem rodzinnym. Gdy pojawia się szansa nabycia zabytkowego zrujnowanego pałacu w Dreżewie, kupuje go. Marta chce tam otworzyć ekskluzywne sanatorium, do którego będą przyjeżdżać bogaci Niemcy, spragnieni luksusu, wygody i opieki medycznej - wszystko w jednym miejscu. Marta kupuje pałac za gotówkę, jednak w remoncie ma pomóc jej Thomas. W Nowy Rok Marta chce wejść z planem robót remontowych w pałacu. Jest perfekcjonistką. Tak jak zaplanowała każdy rok swojego życia, tak zaplanowała remont pałacyku, na który finanse obiecał wyłożyć partner. Tymczasem 1 stycznia Thomas informuje ją, że odchodzi… Jakie decyzje będzie zmuszona podjąć Marta, by odnaleźć w życiu szczęście i na nowo uwierzyć w miłość?

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Mam na imię Matylda. Nie jestem influencerką, nie mam miliona followersów, a mój „look” raczej nie trafi na Pinteresta. Mam za to lewą nogę krótszą od prawej o prawie pięć centymetrów i całkiem sporo przemyśleń o życiu – czasem zabawnych, czasem gorzkich, ale zawsze prawdziwych. W tej historii znajdziesz nieidealną bohaterkę z masą pytań i jednym celem: przestać czuć się niewidzialną. Bo może czasem trzeba postawić krzywo krok, żeby iść wreszcie własną drogą. Ta książka to nie poradnik. To moje życie – z potknięciami (dosłownie), z wpadkami, z momentami, kiedy miałam ochotę zniknąć… i z takimi, kiedy pierwszy raz poczułam, że zasługuję na coś więcej. Gotowi? No to chodźcie – nawet jeśli czasem trzeba iść lekko bokiem.

Czy w świecie tak dobrze znanym z kart powieści jest miejsce na prawdziwą miłość? Alicja Fiodor - autorka romansów, wyjeżdża do pensjonatu położonego w górach, by mogła tam poprawiać swoją ostatnią powieść. W tym samym czasie do pensjonatu przyjeżdża Jonasz - mężczyzna pogrążony w depresji po trudnych życiowych doświadczeniach. Alicja i Jonasz od pierwszego poznania czują, że nie pałają do siebie sympatią, a każde z nich bardzo szybko wyrabia sobie zdanie o przeciwnej stronie. Czy Jonasz wciąż skrycie nie kocha kogoś innego? Czy Alicja nie ucieknie, gdy pozna brutalną prawdę o mężczyźnie? I wreszcie, czy mieszkańcy Piernikowego Domu za ciepłymi uśmiechami nie skrywają twarzy, która objawi się, gdy już zgaśnie pierwsza gwiazdka? Osadzona w zimowym klimacie, pełna emocji opowieść o tym, że ludzie, których spotyka się na swojej drodze nie pojawiają się bez powodu.

Myślała, że już o nim zapomniała. On – że nigdy jej nie odzyska. Dziesięć lat temu Laura straciła wszystko. Miłość, która miała się nie zdarzyć. Brata, którego nie zdążyła pożegnać. I chłopaka, który zniknął bez słowa – wtedy, gdy najbardziej go potrzebowała. Wojtek wraca nagle, przynosząc ze sobą stare rany i nowe pytania. Starszy, inny…, ale z tym samym spojrzeniem, które kiedyś wywróciło jej świat do góry nogami. Tyle lat próbowała wyrzucić go z głowy. Tyle razy obiecywała sobie, że nie da się już złamać. Ale co, jeśli niektórych uczuć nie da się zapomnieć? „Niczego już nie obiecuj" to emocjonująca opowieść o stracie, poczuciu winy, nadziei i sile drugiej szansy. O błędach, które zmieniają wszystko. I o drugim początku, na który nie zawsze jesteśmy gotowi. Historia, która pokazuje, że czasem największym wyzwaniem jest znów zaufać własnemu sercu. Dla wszystkich, którzy wierzą, że prawdziwa miłość nigdy nie znika – tylko czasem się gubi.

Interesująca opowieść o zrozumieniu, zaufaniu i mrocznych tajemnicach, które czasem warto zgłębić. Poznaj niebinarnego bohatera, by wraz z nim przeprowadzić śledztwo dotyczące zagadkowej śmierci, związanej z jego nowym domem. "Sam Sylvester i wiele na wpół przeżytych żyć" to wyjątkowa powieść młodzieżowa, w której główną rolę odgrywa bohater niebinarny, posługujący się odnośnie swojej osoby zaimkami "ono" i "jeno". To niezwykle intrygująca i zajmująca historia, dotykająca trudnych i rzadko poruszanych tematów. Sam Sylvester przeżyło już naprawdę wiele i niestety, przynajmniej w ostatnim czasie, nie były to miłe doświadczenia. Aby uciec od problemów, rozpoczynając nowe życie, wraz z ojcem zmieniło miejsce zamieszkania. Zabrało ze sobą wiele różnych rzeczy, jednak za zdecydowanie najistotniejszą uważa "Księgę na wpół przeżytych żyć". To w niej znajdują się historie osób, które nie dożyły swoich dziewiętnastych urodzin. Sam mogło być jedną z nich. Na szczęście udało mu się zamknąć ten rozdział i rozpocząć wszystko od nowa. Otuchę przynosi pierwsze spotkanie szkolnej społeczności LGBT+. To tam Sam poznaje empatyczną Shep i wraz z nią decyduje się dowiedzieć więcej o chłopcu, który trzydzieści lat wcześniej zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach w domu Sam. Po pewnym czasie do Sam docierają liściki z pogróżkami. Niespodziewanie też na jaw wychodzi prawda o jeno przeszłości. Czy, mimo bolesnej przeszłości, Sam zdoła poukładać swoje życie i zaznać szczęścia?

Tym razem Zuza Lewandowska musi się zmierzyć z mroczną tajemnicą rodzinną. Zuza jest zmuszona zapukać do drzwi rodziny Marcinkowskich, a to jest niczym otworzenie mitycznej puszki Pandory. Trup pada gęsto, zagadka goni zagadkę, a nasza bohaterka nie zważając na trudności stara się dojść do prawdy. Nie wie, że poznanie odpowiedzi na nurtujące ją pytania może okazać się dla niej bardzo bolesne. Dlaczego ktoś włamał się do grobowca rodzinnego i zbezcześcił szczątki Lewandowskich kradnąc ich czaszki? Kim jest tajemniczy morderca i czemu to czyni? Czy działa sam, czy ma wspólników? A może wykonuje czyjeś zlecenie? Czy kapitan Mariański już na zawsze pożegnał się z szeregami milicji obywatelskiej? Mnóstwo pytań, a gdzie odpowiedzi na nie?