Ślady i kręgi

"Człowiek którego nie było Operacja "Mincemeat" to opowieść o jednej z najbardziej niesamowitych akcji dezinformacyjnych w dziejach. Był kwiecień 1943 roku. Alianci przygotowywali się do kontrofensywy w Europie. Na jednej z hiszpańskich plaż znalezione zostały zwłoki majora Williama Martina, oficera Królewskiej Piechoty Morskiej, a przy nim bardzo ważne dokumenty. To, jak wielkie znaczenie mają one dla Hitlera, było widoczne już na pierwszy rzut oka. Dlatego czym prędzej trafiły do rąk analityków wywiadu i do najwyższych rangą sztabowców. Wskazano w nich bowiem datę i miejsce inwazji wojsk alianckich w południowej Europie. Problem jednak w tym, że taki człowiek jak major William Martin w rzeczywistości nigdy nie istniał. Cała sprawa była jedną wielką mistyfikacją. Martwe ciało, które spuszczono z pokładu okrętu podwodnego u wybrzeży Hiszpanii, stanowiło kluczowy element zakrojonej na ogromną skalę akcji dezinformacyjnej. Williama Martina wyposażono nie tylko w korespondencję pomiędzy najwyższymi dowódcami zachodnich aliantów. Dano mu również osobowość, przeszłość, a nawet rodzinne koligacje. Tak zrodził się człowiek, który odegrał niezwykle ważną rolę w dziejach II wojny światowej: człowiek, którego nigdy nie było. W przygotowaniu tego przedsięwzięcia, nazwanego operacją "Mincemeat", brał udział Ewen Montagu, brytyjski pisarz, adwokat, oficer wywiadu i sędzia. Podczas wojny służył jako prawnik w Wydziale Wywiadu Marynarki Wojennej Admiralicji Brytyjskiej, awansując w końcu do stopnia komandora porucznika. Dopiero po latach mógł ujawnić opinii publicznej szczegóły operacji "Mincemeat": szpiegowskiego majstersztyku, który odmienił losy II wojny światowej. Książka, którą masz właśnie przed sobą, to opowieść o tej niezwykłej, wywiadowczej operacji. Zmylenie przeciwnika, przekonanie go, że lipcowa inwazja sił sprzymierzonych pod kryptonimem "Husky" nie odbędzie się na Sycylii, miało ogromne znaczenie. Od powodzenia akcji zależało życie setek tysięcy żołnierzy. Ewen Montagu w fascynujący sposób opisuje, jakie trudności trzeba było przezwyciężyć, by major Martin mógł odegrać swoją rolę.

Pamiętaj: Nie jesteś przewrażliwiona. Nie jesteś niczemu winna. Jesteś wystarczająco dobra. To twój partner nie jest. Wyobraź sobie, że na twojej drodze staje partner idealny – atrakcyjny, inteligentny, romantyczny. Ktoś, o kim marzyłaś, zawierając kolejne krótkie związki bez miłości. Po pierwszej randce od razu umawiacie się na drugą, a potem na trzecią, czwartą, by skończyć na planowaniu wspólnej przyszłości. Wszystko zdaje się układać doskonale… Ale różowe okulary sprawiają, że trudno ci dostrzec czerwone flagi – pierwszą obelgę, pierwszy dzień bez kontaktu, pierwszą awanturę. Starasz się to bagatelizować, a jeśli próbujesz ustalić, co się właściwie stało, w odpowiedzi słyszysz tylko, że przesadzasz, wymyślasz, histeryzujesz… Czujesz się coraz bardziej zdezorientowana, ale lęk przed porzuceniem sprawia, że powoli zaczynasz wycofywać się z życia. Odcinasz się od rodziny i przyjaciół, a on coraz częściej wykorzystuje twoje dobre serce, zaufanie, pieniądze. Ostatecznie odkrywasz, że człowiek, który miał cię kochać, jest zdolny do przemocy… Jeśli w tym opisie odnalazłaś siebie, możesz być ofiarą gaslightingu. Może ci się wydawać, że wszystko się zmieni, jeśli to przetrwasz, albo że ucieczka z toksycznej relacji jest ponad twoje siły. Nieprawda. Uda ci się wyplątać z sieci przemocy psychicznej, którą twój partner stosuje, by zyskać nad tobą kontrolę. Pozwól mi tylko poprowadzić cię do wyjścia, jeśli sama nie znajdujesz na to energii. Nauczę cię, jak odzyskać pewność siebie, jak zbudować zdrowy związek, jak stworzyć pozytywną relację z samą sobą. Wiem, że jesteś do tego zdolna. I że na to zasługujesz. To jak? Spróbujesz? Patrycja Jaskuła – edukatorka i twórczyni internetowa działająca pod pseudonimem 3MinutyPatrycji. W mediach społecznościowych dzieli się wiedzą z zakresu rozwoju osobistego i psychoedukacji, recenzuje też książki dotyczące tych tematów dla topowych polskich wydawnictw. Z wykształcenia nauczycielka tańca, w tym tańca intuicyjnego. Propagatorka kobiecych kręgów, praktyczka medytacji i pasjonatka psychologii w trakcie edukacji. W 2021 r. została laureatką w konkursie literackim Fundacji Olgi Tokarczuk. Miłośniczka kultury i muzyki kubańskiej.

Dziesięć spotkań, dziesięć mocnych i ważnych historii. Rozmowy Marka Sekielskiego z kobietami współuzależnionymi: szczere, bez zahamowań, bez cenzury. Sekielski oddaje głos żonom, partnerkom i córkom osób uzależnionych. Kobietom, o których mało kto pamięta. A przecież one też chorują, też potrzebują zrozumienia, wsparcia i leczenia. Ja, Marek, alkoholik, świadomy krzywd, które wyrządziłem swoim bliskim, chcę zostawić słowo do moich „kolegów” od kieliszka. To nie jest książka tylko dla ludzi, którzy nam towarzyszą – to też książka dla nas, alkoholików. Pokazuje, jak nasze picie wpływa na tych, którzy nas kochają. Może pomóc nam zrozumieć, dlaczego czasem tak trudno jest im nas wspierać. To w pewnym sensie klucz do tego, co naprawdę dzieje się w ich głowach. Polecam, bo warto wiedzieć, co się tam kryje. Marek Sekielski

„Widzisz ten pociąg? On jedzie do Oświęcimia. Twoja mama jest w jednym z wagonów” – usłyszała Felicja Weiss od swojego ojca. Był 26 maja 1942 roku, a ona skończyła właśnie siedem lat. Wojnę przetrwała w ukryciu – w bunkrze, do którego wchodziło się przez kredens; później u zupełnie obcych ludzi. Każdy przeżyty dzień to dla Felicji było uratowane życie. Nie kasłać i nie kichać. W żadnym wypadku nie podchodzić do okna, najlepiej w ogóle się nie ruszać, tylko siedzieć: za szafą, w piwnicy, w drewnianej skrzyni. Nie płakać, choć łzy cisną się do dziecięcych oczu. Nie dawać znaku życia – żeby to życie zachować. Bohaterowie tej książki – siedmioro Ocalałych z Holokaustu – opowiadają autorowi, jak cudem udało im się przetrwać wojnę. Na wiele pytań nie znają jednak odpowiedzi – minęło zbyt wiele czasu. Nie pamiętają. "Ukryci" to poruszające świadectwo zapominania i zapis być może jednego z ostatnich spotkań z Ocalałymi. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

W mazurskim parku dzikich zwierząt dochodzi do wypadku. Wataha oswojonych wilków atakuje opiekunkę. Co zawiodło? Procedury bezpieczeństwa? Pycha? A może śmierć kobiety nie była wypadkiem, ale misternie zaplanowanym morderstwem? Kilka tygodni po tych wydarzeniach do Mikołajek przyjeżdża Zuzanna Markiewicz, dziennikarka, która pisze artykuł o dramacie, do którego doszło w okolicznym zwierzyńcu. Podczas wyjazdu służbowego towarzyszy jej mąż i dwuletnia córeczka. Tuż przed powrotem do Warszawy rodzina spędza weekend na żaglach. Niespodziewanie z jachtu nadany zostaje sygnał alarmowy. Ratownicy znajdują na jego pokładzie wyłącznie małą dziewczynkę. Co stało się z jej rodzicami? Czy przyczyną tragedii był nieujarzmiony żywioł? Jakim cudem udało się więc ujść z życiem dziecku? A może Zuzanna zabrnęła zbyt daleko w swoim dziennikarskim śledztwie i ktoś chciał zamknąć jej usta?

Sprzymierzyli się z wrogiem, żeby przetrwać i obronić bliskich Urodzili się na skrwawionych ziemiach, a wychowała ich wojna. Dorastali w piekle i już jako dzieci oglądali wywózki sąsiadów na wschód. Widzieli koszmar eksterminacji ludności żydowskiej. Tracili bliskich w pogromach UPA. I choć Sowieta szczerze nienawidzili, to bezradność, pragnienie obrony oraz chęć zemsty popchnęły ich do współpracy z komunistami. Kim byli Strybkowie? Przez szeregi Batalionów Niszczycielskich NKWD przewinęło się nawet kilkanaście tysięcy Polaków. Część z nich wcześniej walczyła w oddziałach AK. Książka Damiana Markowskiego opowiada ich historię – pełną paradoksów, lęków i traum. Pozwala zrozumieć, jak młodzi Polacy marzący o powrocie „malowanych ułanów” mogli wstąpić do formacji, która tych samych kawalerzystów rozstrzeliwała w Katyniu. Doświadczyli okrucieństwa wojny, ale nie pozostali bierni. Dowodzeni przez sowieckich oficerów bronili osaczonych przez banderowców wiosek na Podolu i Wołyniu, a czasem po prostu się mścili. Oto ich historia – bez czerni i bez bieli. Strybki, Strybkowie (z ukr. strzelcy, bojowcy) – młodzi Polacy z Kresów, często nieletni, którzy wstąpili do formacji pomocniczej NKWD, żeby walczyć przeciwko UPA.

Jak skutecznie stawić czoło gniewnym ludziom. 10 strategii postępowania w domu, w pracy i na ulicy. W czasach, kiedy coraz częściej musimy mierzyć się z agresją i wrogością innych ludzi w miejscu pracy, na ulicy, w sieci, a nawet w rodzinach, praktyczne strategie radzenia sobie w takich sytuacjach mogą się okazać niezbędne. Psycholog Ryan Martin, nazywany „profesorem od gniewu”, uczy m.in., jak: - zachować spokój w obliczu konfrontacyjnej postawy innych, - zrozumieć perspektywę drugiej osoby, - docierać do tych, którzy nie chcą się komunikować, - ocenić, kiedy się wycofać, i wyznaczyć granice. Autor, polegając na najnowszych badaniach psychologicznych i własnej praktyce klinicznej oraz zaczerpniętych z życia przykładach, pokazuje, jak nawiązywać pozytywne interakcje z gniewnymi ludźmi, a zarazem chronić się przed ich toksycznym wpływem.

Alianckie bombardowania Drezna to fakt historyczny, który kładzie się cieniem na roli państw zachodnich w drugiej wojnie światowej. Wiele osób nie wie, że były to niejedyne tak okrutne naloty na cele cywilne. Ich historię przybliża książka Leszka Adamczewskiego "Śmierć z nieba. Alianckie naloty na polskie i niemieckie miasta". Autor opowiada historię nalotów bombowców państw alianckich na Hamburg, Norymbergę, Kolonię czy Berlin. Ale wspomina także bombardowania Trójmiasta, Poznania i Szczecina, podczas których ginęli zapędzani przez nazistów do przymusowej pracy cudzoziemscy robotnicy, w tym spore grono naszych rodaków. Tak się stało także podczas ataku na słynną bazę w Peenemünde, gdzie Niemcy prowadzili tajne prace nad nową bronią rakietową. Naloty bombowców państw zachodnich zniszczyły również Świnoujście, Żary czy Królewiec, niosąc cierpienie i śmierć mieszkańcom tych miejscowości.