Łowca autografów

Lato 1346 roku. Do wybrzeża Normandii przybija łódź z dziesięcioma najemnikami. Ilu z nich wróci do domu? Mówią o nich Psy z Essex, bo wszyscy mają kły i zabijają na zlecenie. Teraz czeka ich polowanie na Francuzów. Edward III, król Anglii, w rozpoczynającej się właśnie wojnie liczy na francuską koronę, Psy – na złoto za czterdzieści dni służby. Ich dowódca Loveday przysiągł, że jego ludzie będą się cieszyć zapłatą na ojczystej ziemi, ale na drodze do Crécy nietrudno o błąd, a rozgrzany upałem piach tylko czeka, aż zbryzga go świeża krew.

Staśka zawsze była krewka. Spryciula, cwaniara, fryga. W PRL-u była jak kolorowy ptak. Biegała ulicami Warszawy w ufarbowanych pepegach. Zawsze dwa kroki do przodu. Tu biznes, tam flirt, na boku wódeczka. Magda właśnie to kocha w swojej babci najbardziej. Sama też nie mieści się w szablonie i walczy o siebie wspierana przez queerową grupę znajomych. Ale czasem nawet przyjaciele nie są w stanie pomóc i wtedy Magda próbuje po prostu utrzymać się na powierzchni. Mimo zrzędzenia matki i kolejnej nieudanej randki. Ma w końcu mieszkanie do spłacenia, no i ciągle wierzy, że może być szczęśliwa. Przewrotna, zabawna i dająca nadzieję opowieść o przebojowej Staśce, która pokochała pięknego Rumuna, i o Magdzie, dziewczynie po przejściach. O babci i wnuczce, które łączy to, co najważniejsze – potrzeba wolności i życia pełną piersią. Zawsze tyłem do kierunku jazdy. Najnowsza, długo wyczekiwana powieść Sylwii Chutnik, laureatki Paszportu „Polityki”, autorki m.in. „Kieszonkowego atlasu kobiet” i „Cwaniar”. „Nareszcie! Kocham Sylwię Chutnik, ten brawurowy, czasem surrealistyczny styl pisania, więc bardziej niż bardzo czekałam na tę powieść! „Tyłem do kierunku jazdy” to pochwała buntu i odwagi w realizacji własnej, czasem nieoczywistej drogi życiowej. To przypomnienie, że mamy tylko jedno życie i że warto być szczęśliwym. Niezależnie od tego, czy świat jest z nami, czy przeciwko nam. To także szalona opowieść o poszukiwaniu tożsamości i cenie, jaką trzeba zapłacić za własną wolność. Polecam, bo to nie tylko jazda tyłem do kierunku jazdy, ale też bez trzymanki. Warto!” Martyna Wojciechowska

Nina Mars - ceniona psychoterapeutka specjalizująca się w kryzysach związków w ciągu jednego dnia traci wszystko. Zdrowie, szczęśliwą rodzinę, karierę, reputację. Po brutalnym ataku w jej gabinecie media nie zostawiają na niej suchej nitki, bo okazuje się, że ta, która miała ratować małżeństwa, romansowała z mężem pacjentki. Gdy w domu Marsów pojawia się tajemnicza Zuza, Nina zaczyna wreszcie wychodzić z pokoju, a do domu, który wydawał się martwy, powoli wraca życie. Wiktor, mąż Niny, też jest wdzięczny młodej kobiecie, która ma dobry wpływ na ich rodzinę. Nie ufa jej tylko córka Wiktora i Niny, osiemnastoletnia Aleksandra. Joanna Sądnicka, policjantka tuż przed emeryturą, dobrze pamięta sprawę sprzed niemal dwudziestu lat, w rozwiązaniu której pomagała jej Nina. Wspomnienia te odżywają, gdy w okolicy wybucha kolejny pożar. Ogień zdaje się kroczyć w ślad za Zuzą. Tyle że Zuza… nigdy nie istniała naprawdę. Kobieta, którą Nina i Wiktor wpuścili pod swój dach, szuka rozwiązania zagadki z przeszłości, nie zdając sobie sprawy, że ona sama jest do niej kluczem.

Pod rządami Terroru liczy się każda godzina Wybija północ. Wycieńczony po pięciu latach rewolucji Paryż śpi. Ale jedna osoba nie może zmrużyć oka. W mieszkaniu przy rue Saint-Honoré 366 Maximilien Robespierre drży o swoje życie. I słusznie. 9 thermidora roku II – a więc 27 lipca 1794 roku – przeszedł do historii jako moment upadku Robespierre’a. Tylko co tak naprawdę się wtedy wydarzyło? W jaki sposób rewolucja pożarła jedno ze swoich najważniejszych dzieci? Jakim cudem Robespierre, który postulował „despotyzm wolności nad tyranią”, sam skończył jako tyran? "Upadek Robespierre’a" to studium przewrotu, który dokonał się w samym sercu rewolucji. Colin Jones korzysta z tysięcy zapisków – w tym ponad 200 mikrorelacji dotyczących tej konkretnej doby pochodzących z oficjalnego śledztwa przeprowadzonego kilka dni później. Z tych fragmentów, zeznań i wspomnień wyłania się – godzina po godzinie, kwadrans po kwadransie – dzień, który wstrząsnął rewolucyjną Francją.

Attyla – zwany Biczem Bożym na grzesznych chrześcijan – jest symbolem brutalnej destrukcji, uosobieniem dzikości i okrucieństwa. Czy barbarzyńca, który przyczynił się do upadku cesarstwa zachodniorzymskiego, swą wielkość i potęgę zawdzięczał tylko okrucieństwu? Attyla – wódz koczowniczych Hunów – zjednoczył barbarzyńskie plemiona w groźną armię i od roku 433 do 453 decydował o losach całej Europy. Stworzył imperium sięgające od Renu po Morze Czarne, od Bałtyku po Bałkany. Niezliczone najazdy Hunów i trzy wielkie kampanie przeciwko cesarstwu zapewniły mu nieśmiertelną sławę. Nieokrzesany, kapryśny, brutalny i bezlitosny łupieżca, który pustoszył i palił miasta, siejąc wokół śmierć, potrafił zdobyć wierność milionów. Hunowie uznawali go za półboga, Goci podziwiali, wykształceni ludzie Zachodu byli dumni, że mogą mu służyć. Attyla był również przebiegłym i wytrawnym politykiem. Niepiśmienny, ze swego obozu na węgierskich stepach słał władających łaciną i greką posłów, by szantażować Rzym. Wiedział, jak wygrywać słabości wrogów i przyjaciół. Dyktował warunki Europie i zmieniał jej przyszłość. Jego nieposkromione ambicje – od szaleńczego żądania ręki rzymskiej księżniczki po zbyt częste najazdy na terytoria dzisiejszej Francji i Włoch – jednak go przerosły. A nagła śmierć podczas nocy poślubnej z nową żoną była dramatycznym zakończeniem zadziwiającego życia. Życia, które było zbyt krótkie, by zbudować trwałe imperium, ale wystarczająco długie, by pchnąć Rzym na drogę ostatecznego upadku. "Trudno znaleźć lepszego pisarza i przenikliwszego historyka niż John Man. Jego Attyla urzeka barwnym stylem opowieści i zaskakuje dogłębną analizą jego najnowszych badań. Pod lekkim piórem Mana Hunowie i ich niezwykły król ożywają. Każda strona zaskakuje czymś fascynującym i nowym." Simon Sebag Montefiore

Doktor Honorata Hill to ceniona terapeutka, która pomaga pacjentom mierzyć się z traumą. Sama jednak od lat skrywa własne koszmary – jako nastolatka padła ofiarą brutalnego gwałtu. Wydawało jej się, że przeszłość ma za sobą. Do czasu. Kiedy w jej gabinecie pojawia się Agnieszka, zgwałcona podczas pobytu w USA, w Honoracie odżywa pragnienie zemsty. Aby je zrealizować, postanawia zmanipulować jednego z pacjentów – niepozornego, zakochanego w niej młodego mężczyznę. Ale nic nie przebiega zgodnie z planem. Czy chłopak naprawdę jest tak bezbronny, jak myślała? Co się dzieje, gdy ci, którym powierzamy sekrety, skrywają własne demony? Doktor Hill wkroczyła na drogę bez odwrotu. A zemsta rzadko smakuje tak, jak sobie wyobrażamy…

Tę powieść powinno się spalić. Nie czytaj jej. Odłóż z powrotem na półkę. Jest zbyt rozpasana, perwersyjna i wyuzdana. Mario Vargas Llosa musiał pisać tę książkę z uśmieszkiem wyrafi nowanego oszusta, którego nic tak nie cieszy jak naciąganie czytelnika. W samym środku gęstego od namiętnych uniesień małżeńskiego życia don Rigoberta i doñi Lukrecji tkwi niewinne pacholę. Mały Fonsito, syn z pierwszego małżeństwa don Rigoberta, nie ma co konkurować o względy ojca z piękną kobietą o ponętnych kształtach, jakimi natura hojnie obdarzyła szczęśliwą żonę. Niewinność dziecka tłamszona jest przez moralną rozwiązłość rodziców. A może dziecko wcale nie jest dzieckiem, a niewinność ma zbyt wiele wspólnego z rozwiązłością? Kto tu właściwie jest krętaczem? Fonsito, Rigoberto, Lukrecja czy Mario Vargas Llosa? Może jednak czytelnik, skoro sięga po powieść, której nie powinien czytać? Ciotka Julia i skryba to czysta rozpusta, ale Pochwała macochy… Nie, nie czytaj tej książki!

Najodważniejsza i najzabawniejsza książka o menopauzie. Nie musisz się bać, nie musisz się wstydzić, nie musisz cierpieć! Hollywoodzka aktorka Naomi Watts miała 36 lat i była u szczytu kariery, gdy usłyszała od lekarza: to początek menopauzy. Szok? Tak. Koniec świata? Absolutnie nie! Gwiazda „Mulholland Drive” w niezwykle szczery i odważny sposób opowiada historię, którą łączy z najnowszymi badaniami oraz wiedzą lekarzy, dietetyków i psychologów. Aż 82% Polek boi się menopauzy. 70% nie wie, czym ona naprawdę jest. Kobiety czują się zagubione i często błędnie interpretują objawy, a lekarze z powodu braku wiedzy nie przekazują im rzetelnych informacji i wielokrotnie stawiają mylne diagnozy. Czym się różni perimenopauza od menopauzy? Czemu tak często boli mnie bark? Dlaczego nie mogę sobie przypomnieć żadnego nazwiska? Czy już zawsze będę się budzić o trzeciej w nocy? Czemu tyję, choć jem coraz mniej? Czemu ludzie są tak irytujący? Czy to nowotwór, wczesny alzheimer, a może po prostu spadek estrogenu, któremu można zaradzić? Naomi Watts w swojej przełomowej książce rozprawia się z największym lękiem milionów kobiet. Odczarowuje temat tabu i przekonuje, że wystarczająco długo starano się nas uciszyć i zawstydzić. Ta książka przygotuje cię na zmiany, rozwieje wątpliwości, wyposaży w skuteczne narzędzia i pokaże, że zamiast cierpieć, możesz działać i dobrze się bawić. „Książka Naomi Watts uczy, jak zatroszczyć się o siebie i wyzwalać się z krzywdzących przekonań mówiących o tym, że kobietom dojrzałym nie wolno „sprawiać kłopotów” i że powinny pozostawać w roli grzecznych i miłych”. ze wstępu dr n. hum Alicji Długołęckiej „Książka Naomi Watts jest ważnym elementem w układance kobiecego dojrzewania. Autorka ukazuje menopauzę nie jako koniec, ale kolejny etap rozwoju, wolny od postrzegania kobiet w kontekście płodności, która przez wieki definiowała ich wartość. Udowadnia, że świadome przeżycie menopauzy może otworzyć drzwi do jeszcze głębszego zrozumienia siebie. Inspiruje do tego, by po pięćdziesiątce nie tylko utrzymać jakość życia, ale także odkryć nowy poziom siły, radości i spełnienia” dr n. med. Tadeusz Oleszczuk współautor książki „O menopauzie. Czego ginekolog Ci nie powie” „Przyznam, że sięgając po tę książkę, miałam pewne wątpliwości. „Co takiego o swoim starzeniu się może napisać hollywoodzka amantka!”, prychałam w duchu. Książkę czytałam jednak z rosnącą zazdrością. Tu jest wszystko, co trzeba. Mnóstwo wiedzy i jeszcze więcej bezpretensjonalnego wdzięku. Nie zliczę, ile razy śmiałam się w głos. Myślałam, że o menopauzie wiem wszystko, a tu proszę: zaskoczyła mnie na przykład rada, czym zmyć ze skóry ślady po plastrach hormonalnych. To naprawdę działa? Któraś z was już sprawdzała?” Anna Augustyn-Protas współautorka książki „O menopauzie. Czego ginekolog Ci nie powie”